Μερικές φορές ένα έξυπνα διατυπωμένο δελτίο τύπου είναι αρκετό για να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας, ειδικά αν η παράσταση αυτοπροσδιορίζεται ως κωμωδία όπου ο αυτοσαρκασμός και το παιγνιώδες ύφος εκτιμώνται ιδιαίτερα. Αυτός ήταν και ο λόγος που βρεθήκαμε στο θέατρο Art Box Fargani για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Η Ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει», σε σκηνοθεσία Θανάση Μεγαλόπουλου.
Είδε η Άννια Κανακάρη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Η υπόθεση του έργου μας μεταφέρει στο σπίτι του Κωστή, ενός συνηθισμένου νεαρού, λάτρη της τεχνολογίας, που μόλις έχει παραλάβει ένα καινοτόμο πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας. Πρόκειται για μια μάσκα που τον μεταφέρει σε ένα ψηφιακό περιβάλλον και του προσφέρει «εμπειρίες» τις οποίες στην καθημερινότητά του δεν θα μπορούσε ποτέ να απολαύσει (όπως… σεξ με τηΜόνικα Μπελούτσι). Ανάμεσα στις παροχές του προγράμματος είναι και δύο «πετυχημένοι» τύποι, σταρ του istangram και του YouTube, o Ισμαήλ – Financial & Dat eCoach – και ο Σούλης -συγγραφέας αυτοβελτίωσης-, οι οποίοι αναλαμβάνουν να ξεναγήσουν τον Κωστή στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας ξεδιπλώνοντας την απύθμενη βλακεία και φαιδρότητα που τους διακατέχει…
Πρόκειται για ένα έργο των Κωνσταντίνου Δαλαμάγκα, Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου και Θανάση Μεγαλόπουλου το οποίο σατιρίζει την ανοησία που συναντά κανείς σήμερα στα socialmedia, αυτή την απέραντη ψηφιακή χωματερή, όπου η πληροφορία, η χαζομάρα και η σκοπίμως διαστρεβλωμένη αλήθεια συγχέονται δημιουργώντας ένα άκρως τοξικό περιβάλλον. Το κείμενο στηλιτεύει την παθογένεια ενός συστήματος που επιβραβεύει το δήθεν και την τοξική αρρενωπότητα, που θρέφεται από απατεώνες influencers -πωλητές ψεύτικης ευτυχίας ή επικίνδυνων συμβουλών αυτοβελτίωσης-, ανθρώπους κενούς, ματαιόδοξους, ψυχολογικά ασταθείς που κάνουν εμπόριο ανδρισμού και τεστοστερόνης, που ποστάρουν φιλτραρισμένες φωτογραφίες και επεξεργασμένες πραγματικότητες και που τελικά μόνο άγχος, κατάθλιψη και χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να προσφέρουν –ειδικά- στους νέους.
Και ενώ η ιδέα των δημιουργών είναι ομολογουμένως αξιόλογη η πραγματοποίηση του εγχειρήματος τους υπήρξε ιδιαίτερα άστοχη (-).
Το κείμενο – απόπειρα δημιουργίας μιας κωμωδίας καταστάσεων-, δεν έχει τη συνοχή και τον ρυθμό που απαιτούνται για προσδώσουν στην παράσταση περιεχόμενο και ταυτότητα, ενώ η σχεδόν ανύπαρκτη πλοκή το καθιστά, σε μεγάλο βαθμό, κουραστικό και κυρίως ανούσιο. Οι διάλογοι είναι τετριμμένοι και επαναλαμβανόμενοι, ενίοτε αδιάφοροι. Το χιούμορ είναι σχεδόν ανύπαρκτο, με αποτέλεσμα η υποτιθέμενη κωμωδία να μην μας προσφέρει ούτε καν ένα μειδίαμα. Και όσο και αν κατανοούμε την προσπάθεια να προβληθεί η ανοησία των ινφλουένσερ, δίνοντας στο κοινό μια γερή δόση από το πόσο ψεύτικα και εν δυνάμει επικίνδυνα είναι τα όσα αντιπροσωπεύουν, ο τρόπος παρουσίασης σίγουρα δεν είναι ο καλύτερος δυνατός.
Η σκηνοθεσία του Θανάση Μεγαλόπουλου δεν είχε να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο. Αν και οι ευγενείς προθέσεις του δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, εντούτοις δεν επέδειξε σκηνικές γνώσεις και φαντασία, καθώς οι επιλογές του υπήρξαν εντελώς συμβατικές. Και ίσως να μην χρειάζονταν κάτι περισσότερο αν είχε στην διάθεσή του ένα «δυνατό» κείμενο, στην προκειμένη περίπτωση όμως με ένα σχεδόν ασθενικό σενάριο, η απουσία σκηνοθετικής έμπνευσης γινόταν ιδιαίτερα εμφανής. Τα όσα ήθελε να θίξει η παράσταση ήταν προφανώς σοβαρά, δεν αποδόθηκαν όμως ούτε δραματικά, ούτε και κωμικά. Η δε εξέλιξη της υπόθεσης, όταν ο πρωταγωνιστής αντιλαμβάνεται το τι συμβαίνει και αποκαθηλώνει τα μέχρι τότε είδωλά του, περιλαμβάνει αισθητικά απαράδεκτες και αποκρουστικές σκηνές συμβολικού εξευτελισμού (επάλειψη με μια ουσία που προσομοιάζει με περιττώματα) που μόνο αστείες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.
Το λιτό σκηνικό της παράστασης δεν προσδίδει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα, ούτε και οι φωτισμοί. Η δε βιντεοπροβολή, που ενσωματώνει στην παράσταση το πρόσωπο της «Ρένας», της εικονικής βοηθού που ενημερώνει τον Κωστή για τις δυνατότητες του προγράμματος εικονικής πραγματικότητας, είχε μεν κάποιο ενδιαφέρον, χωρίς όμως να ανεβάσει το επίπεδο της θέασης.
Στα λιγοστά θετικά (+) στοιχεία της παράστασης θα συμπεριλάβουμε τις …ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών, των Κωνσταντίνου Δαλαμάγκα, Θανάση Κριτσάκη και Θανάση Μεγαλόπουλου, οι οποίες κινήθηκαν σε αρκετά καλά επίπεδα, καθώς διακατέχονταν από ζωντάνια, ενέργεια και προσήλωση στους ρόλους τους.
Ευχάριστο ήταν, επίσης, το άκουσμα, έστω και για λίγο, της υπέροχης μουσικής της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.
Τέλος, εκτιμήσαμε την ειλικρίνεια του δελτίου τύπου της παράστασης το οποίο είναι αλήθεια ότι μας προειδοποίησε για όλα θα βλέπαμε: «μια μέτρια καλλιτεχνική απόπειρα με εγγυημένη την εμπορική αποτυχία», «μια ασημαντότατη υπόθεση», «μια παράσταση που εξουθένωσε το κοινό». Αρχικά βέβαια υποθέσαμε ότι όλα αυτά γράφονταν εν είδει ευφυολογήματος από ανθρώπους που είχαν αυθεντική αίσθηση του χιούμορ. Πού να φανταζόμασταν ότι κυριολεκτούσαν;
Εν κατακλείδι (=), η συγκεκριμένη παράσταση δεν είχε να μας προσφέρει κάτι το ουσιώδες, ούτε καν κάτι ανούσιο αλλά απλά κωμικό. Φεύγοντας δεν πήραμε μαζί μας τίποτε το θετικό, ούτε καν την αίσθηση μιας απλά ευχάριστης βραδιάς…
Βαθμολογία 2/10
ΦΑΡΓΚΑΝΗ
«Η ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει» των Κ. Δαλαμάγκα, Κ. Μαυρόπουλο, Θ. Μεγαλόπουλο.
Δύο «τραγικά επιτυχημένα» αρσενικά του σήμερα, επιστρατεύονται από ένα πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας. Αποστολή τους; Να ξεναγήσουν τον Κωστή, έναν μέσο άνθρωπο της διπλανής πόρτας, στις πηγές της παγκόσμιας ηλιθιότητας.
Σκηνοθεσία: -. Ερμηνεύουν: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Θανάσης Κριτσάκης, Θανάσης Μεγαλόπουλος.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρ-Σαβ στις 21:00, Κυριακή στις 19:00 (έως 15/03)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
