Σωφέρ

  Βόμβες στοχεύουν την ύπαρξή μου. Κρύβομαι κάτω από τις κουβέρτες, να χαθώ θέλω. Ζέστη, αγκαλιές και μπουμπουνητά χοροπηδούν στο άδειο από νόημα κεφάλι μου. …

Βράδυ στη λεωφόρο, πλάι στο πουθενά. Το αμάξι έχει διανύσει χιλιόμετρα από σκοτάδι. Μαυρίλα παντού. Αποφασίζουν να σταματήσουν το πρώτο φως που θα δουν να …

Εδώ παπάς. Εκεί παπάς. Μα πού είναι ο παπάς;

– Νομίζεις ότι κερνώντας τους γύρω σου δύο-τρεις σοκολατένιες ελίτσες κηδειών θα προσελκύσει τον οίκτο τους στον θάνατό σου, προτού καν αυτός συμβεί;

Γυμνά πόδια, ανάκατα μαλλιά και βλέμματα άδεια και θολά καλπάζουν αλαφιασμένα σαν άγρια άλογα επάνω στα αγκάθια και τις πέτρες του πάρκου με τα δένδρα. …

  Πατέρα μου… Τα όνειρά μου φωνάζουν ανελέητα την μορφή σου. Ιδρώνω και μόνο που περιγράφω τη φιγούρα του κορμιού σου στην άδεια μου από …

  Κάθομαι στο παράθυρό μου. Έξω άνθρωποι περνούν βιαστικά μπροστά από το σπίτι μου. Αφουγκράζομαι τις φωνές και τα γέλια τους. Χαμογελώ. Κλείνω τα μάτια. …

Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.   Η εν τοις πράγμασι ζωή μου παρενοχλείται από την απουσία, την απώλεια, τον θάνατό σου. Η …

Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.