Πήγε, είδε, άκουσε η Μαρία Γρηγοριάδου για την Κουλτουρόσουπα
Μια σπουδαία μουσική βραδιά χάρισε στο μουσικόφιλο κοινό της πόλης, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Δύο σπουδαία έργα των μεγάλων Ρώσων συνθετών Σεργκέι Προκόφιεφ και Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι συνεπήραν τους ακροατές, οι οποίοι κατέκλεισαν την Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ.
Σε μια συναυλία υψηλών απαιτήσεων ο Βασίλης Βαρβαρέσος στο πιάνο, ο Leo Mc Fall στο πόντιουμ και οι εξαιρετικοί μουσικοί της ΚΟΘ έλαμψαν και καταχειροκροτήθηκαν από τους θεατές.
Στο πρώτο μέρος το «Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.2» του Σεργκέι Προκόφιεφ άνοιξε τη συναυλία με τον πιο δυναμικό κι εντυπωσιακό τρόπο. Ένα έργο με ακραίες συναισθηματικές και μελωδικές εναλλαγές και φυσικά ιδιαίτερα απαιτητικό για το πιάνο. Αρχικά όλα ξεκινούν ήρεμα μ’ ένα μυστηριώδη ήχο από το πιάνο και τα έγχορδα που μας ετοιμάζει για κάτι μεγαλύτερο κι πλουσιότερο που έρχεται καθώς μπαίνει η ορχήστρα ενώ το δεύτερο μέρος έχει γρήγορο και παιχνιδιάρικο θα λέγαμε ρυθμό δίνοντας κίνηση και ροή στον ήχο. Στο τρίτο μέρος ο συνθέτης βάζει λίγο χιούμορ και μια πιο εύθυμη διάθεση πριν μας ρίξει στο τελευταίο μέρος σε μια εσωτερική άβυσσο που τέλος ξεσπά μ’ έναν απίστευτα έντονο και γρήγορο ρυθμό. Φυσικά όλα αυτά δε θα ήταν τίποτα αν δεν υπήρχε ένας άριστος δεξιοτέχνης στο πιάνο σαν το Βασίλη Βαρβαρέσο για να μας καταπλήξει με το πάθος της ερμηνείας , τα έντονα συναισθήματα και την άρτια τεχνική του.
Ήταν μοναδικός ο τρόπος που ενώ φαινόταν πως επικοινωνούσε το έργο τόσο με την ορχήστρα όσο και με το κοινό ενώ ταυτόχρονα ένιωθες πως είχε μπει σε μια άλλη διάσταση μέσα στο ίδιο το έργο. Γι’ αυτό στο τέλος το κοινό δεν τον άφηνε να κατεβεί από τη σκηνή χαρίζοντάς του το πιο θερμό κι ενθουσιώδες χειροκρότημά του. Ένας εξαιρετικός πιανίστας που έχουμε την τύχη να τον ακούμε στην πόλη μας και να μας εκπλήσσει κάθε φορά και περισσότερο.
Στο δεύτερο μέρος ο μεγάλος ρομαντικός Πιότρ Ίλτς Τσαϊκόφσκι μας υπενθυμίζει τη σκιά της «Μοίρας» με την «Συμφωνία αρ.5 σε μι ελάσσονα, έργο 64». Ένα έργο που ξεχωρίζει για τις υπέροχες μελωδίες του και για το μοναδικό τρόπο του συνθέτη να συνδυάζει τις τεχνικές της δυτικής κλασικής μουσικής με αυτές της ανατολικής ρωσικής παράδοσης. Μια συμφωνία που ενώ ξεκινάει με ένα σκοτεινό μέρος, σιγά-σιγά ξεδιπλώνει μια ρομαντική ιστορία πάθους, ένα ονειρικόβαλς και στο τέλος μετά από μια έντονη σύγκρουση καταλήγει θριαμβευτικά με μια μεγαλοπρεπή μελωδία. Σε αυτό το μέρος πρωταγωνίστρια ήταν η ίδια η ορχήστρα με το εξαιρετικό σόλο κόρνο στο δεύτερο μέρος και τα ξύλινα πνευστά. Μια όμορφη και δυναμική ερμηνεία του έργου μέσα από τη μπαγκέτα του αρχιμουσικού της ΚΟΘ Leo Mc Fall, που κάθε φορά δίνει τον καλύτερό του εαυτό, γαλήνεψε και ταξίδεψε τους ακροατές, οι οποίοι στο τέλος δε σταμάτησαν να επιβραβεύουν όλους τους μουσικούς.
Συμπερασματικά ήταν μια υπέροχη μουσική βραδιά με σπουδαία και δύσκολα έργα στα οποία ορχήστρα και σολίστες ανταπεξήλθαν με τον καλύτερο τρόπο. Φυσικά η αίθουσα ήταν μικρή για να χωρέσει τόσο τον κόσμο που θέλησε να παρευρεθεί όσο και τον ίδιο τον ήχο που πραγματικά κάποιες στιγμές γιγαντωνόταν. Ευχόμαστε το υπόλοιπο πρόγραμμα της Ορχήστρας μας να μας επιφυλάσσει τέτοιες εκπληκτικές συναυλίες και να μπορούμε να την απολαμβάνουμε σε πλούσιους χώρους όπως της αξίζει.
