Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης για την Κουλτουρόσουπα
Μέρος Α’: Εισαγωγή – Πιστοποιήσεις
Στην παρούσα δημοσίευση θα μονολογήσω με δογματικότητα και σιγουριά, μοιράζοντας τα αξιώματά μου, πάνω στα τραγούδια του Α’ Ημιτελικού της ελληνικής Γιουροβίζιο.
Και πλέον -όχι να το παινευτώ, ένας απλός άνθρωπος είμαι όπως εσείς- τέλειωσα τη σχολή μου. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Τμήμα Γιουροβιζιονολογίας του Κίτσιου Πανεπιστημίου Αθηνών, με κατεύθυνση την Εφαρμοσμένη Αποβλάκωση και το Εφαρμοστό Στρας! Οπότε η γνώμη μου, μετά από 4 χρόνια σπουδών και λαοθάλασσα νεκρών εγκεφαλικών κυττάρων, έχει βάρος, έχει πρεστίζ, έχει κάνει απ’ την αντικειμενικότητα στριπτίζ!
Μέρος Β’: Στον Τροχό της Τύχης θα έφερνα ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
ΜΕΙΖΟΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ un: στείλαμε μαζί με τον κολλητό μου τραγούδι και προφανώς απορρίφθηκε. Ώρες-ώρες είναι τέτοια η τύχη μου, που και σε πορνό να πάω να παίξω, θα με βάλουν να κάνω τον κερατά. Αλλά συμφωνήσαμε ότι ήταν άκουσμα για πιο βόρειες χώρες. Για τη Νάρνια, ας πούμε. Και παρηγορηθήκαμε που ολόκληρη Δάφνη Μπόκοτα δεν επέλεξαν, εμάς θα θέλανε; Η αποτυχία της κυρίας Μπόκοτας λειτούργησε λυτρωτικά- “Αυτή ήταν και μια Μπόκοτα, τέλος πάντων, εγώ είμαι σκέτο κότα προς το παρόν” αναλογίστηκα και δεν έπεσα σε βαριά ναρκωτικά τύπου Prilozec, Azurill και Dulcolax.
Η προβλέψιμη τούτη καρπαζιά απ’ την τύχη μου τη χορεύτρια παρόλα αυτά, ΔΕ θα επηρεάσει ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ: α) την ακραία υποκειμενικότητα της εκπομπής, β) την αλαφιασμένη ασυνέπεια, γ) τη δομημένη αντιφατικότητά της και δ) (και κυρίως) την ειλικρινή και μη-αναστρέψιμη διάθεση για διασκέδαση μετά μουσικής. Εγώ θα περάσω φίνα, όπως κάθε χρονιά, στο διασημότερο, ετήσιο, πανευρωπαϊκό, μουσικό (όσο μουσικό είναι) πάρτι κι όποιος θέλει συντονίζεται στην ΕΡΤ. Άστε ντούα. Λίπα.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ deux: Τα τραγούδια απλώς παρουσιάστηκαν. Η live εμφάνιση μάλλον θα απέχει παρασάγγας. Το ίδιο και οι τοτινές μου αποψάρες.
Μέρος Γ’: Στο Ψητό!
- Alexandra Sieti – “The Other Side”
Λίγο R&B, καβουρντισμένα ροκ στοιχεία, in yo face προσέγγιση κι ένα πολύ κουλ τραγούδι με μια δυνατή ερμηνεύτρια. Βρήκα εξαιρετικό το όλο styling-παρουσίαση της ερμηνεύτριας, που προφανώς θα είναι διαφορετικό επί σκηνής, αλλά δε μ’ ενδιαφέρει. Δεν ακούω τέτοια μουσική, οι γνώστες-φανς μπορεί να διαφωνούν, αλλά με καλή φωνητικές επιδόσεις στο live μπορεί να ανέβει επίπεδο και το τραγούδι. Ακούγεται όμως ευχάριστα κι έχει ενδιαφέρον. Αλλά εντός Γιουροβίζιο… δύσκολο.
Αν το έστελνε η Σουηδία, πρώτη οχτάδα. Άνετα. Άνετα όμως.
- THE Astrolabe – “Drop It”
Αυτό υπάρχει τεράστια πιθανότατα να μου το πέταγε ο αλγόριθμος του Youtube βάσει των προηγούμενων ακουσμάτων μου. Να βαράνε τα synth και τι στον κόσμο για την αφεντιά μου. Είναι κάτι που θα μπορούσε ευκολότερα να στείλει καμιά Λιθουανία ή Ισλανδία.
ΓΟΥΣΤΑΡΩ να βλέπω δημιουργούς να ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ τη δημιουργία τους και να το δίνουν στα τέρμα! Ότι ο ερμηνευτής δε χόρευε “σέξι” και “λάγνα” και “κουλ” και “slay” αλλά σαν δαιμονισμένος σαμάνος σε κυκλοθυμικά επεισόδια, εγώ το βρίσκω απλά υ-πέ-ρο-χο.
Δε νομίζω να έχει πιθανότητες πρόκρισης στον τελικό και ποσώς μ’ απασχολεί. Μαντεύω ότι όταν μου το πετάξει τυχαία το Youtube, σε αδέσποτη χωροχρονική στιγμή, έξω απ’ τον όλο κυκλώνα του zeitgeist, μάλλον θα το κάνω το κλικ. Κι αυτό για μένα σημαίνει περισσότερα.
- Desi G – “Aphrodite”
Όσο άντεξα και είδα την εκπομπή με την παρουσίαση των 15 δευτερολέπτων των τραγουδιών και τις απίστευτα ανούσιες μικρο-συνεντεύξεις των καλλιτεχνών, η εμρηνεύτρια μου φάνηκε πολύ συμπαθής. Και το τραγούδι σίγουρα μπορεί να ντύσει τις καλοκαιρινές χορευτικές πίστες της νεολέρας. Όχι, ότι χορεύουν τα μικρά, εκτός βέβαια αν είναι να το ανεβάσουν σε κάνα story, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά τροπάριο.
Στο τραγούδι καθαυτό- αν έβαζα prompt σε A.I. “ποπ τραγούδι”, “χορευτικό”, “Eurovision”, “Ελλάδα” νομίζω κάτι τέτοιο θα μου έβαζε.
Το άκουσα πολύ ευχάριστα αλλά όχι κάτι που ακριβώς θα μνημονεύω στο νεκροκρέβατό μου. Και δεν έχει την παραμικρή σημασία αν άρεσε σε έναν άπειρα μικροσκοπικό κι ασήμαντο κόκκο άμμου, μακάρι να βρει το κοινό του έξω από διαγωνισμούς και συγκρίσεις.
- Ακύλας – “Ferto”
Αυτό το περίμενα πώς και πώς.
Το παιδί αυτό (i.e. ο Ακύλας) από κάπου το ‘σκασε. Και θέλω να μάθω από πού… για να πάω κι εγώ! Ο άνθρωπος γεννήθηκε για Eurovision. Για Tik Tok, για Instagram, για οτιδήποτε μπορεί να τυλιχτεί σε κοινωνικά δίχτυα και να προκαλέσει virality. Για καλό ή για κακό.
Το παιδί. Είναι. Απλά. Για. Γιουροβίζιο! Ηλικίες 20 και κάτω θα ξετρελαθούν. Ηλικίες- βιολογικά και πνευματικά. Τίγκα κιτς, στίχοι ενδεείς νοήματος, υπερκινητικότητα στα όρια της ζάλης. Αν, όπως πέρσι τα έσοδα απ’ την ψηφοφορία πάνε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα, και αν δεν κατακρεουργήσει το τραγούδι live, βρήκα ποιον θα ψηφίσω.
Akyla, FERTO, ρε σκύλε!
Μάντης Τυρεσίας: Θα είναι στην πρώτη πεντάδα του ελληνικού Τελικού.
- Evangelia – “Parea”
Λατινογενές ποπ τσιφτετέλι με τραπικιώτικη εσάνς- κάτι που θα επίσης θα γινόταν άνετα viral σε αυτούς τους διαόλους, τα σόσιαλ μύδια, που ασχολούνται οι νέοι. Ένα υπερσύγχρονο κολλάζ στην εποχή που το σκρολάρισμα δεν είναι επιλογή αλλά υπαρξιακή πεμπτουσία.
Υβριδικότητα, ταυτότητα δια της απουσίας της, σόου, νεύρο: όλα τα συστατικά για σκηνή Γιουροβίζιο. Θα κάνει πανικούλη το κομμάτι, νομίζω μπορεί να πλασαριστεί ψηλά στα εξωτερικά. Προμοτάρει αυτό που νομίζουν οι Ευρωπαίοι ότι είμαστε κι αυτό που προφανώς πουλάμε χωρίς appodeixi. Διαθέτει, συμπερασματικά, μια σπουδαία αρετή: γνωρίζει τον δέκτη κι εκπέμπει στις συχνότητές του.
Μάντης Τυρεσίας: Θα είναι στην πρώτη τριάδα του ελληνικού Τελικού.
- Παναγιώτης Τσακαλάκος – “2nd Chance”
Όμορφο τραγούδι, ευαισθητούλικο. Αλλά είναι κάτι σαν να βλέπεις έναν κουστουμάτο τύπο με γραβάτα, χαρτοφύλακα, οικογένεια και μέλλον, να μπαίνει σε υπόγειο rave με εφήβους, σκόνες και χαπάκια και να ρωτάει “Συγνώμη, εδώ είναι το κουτούκι;”. Πώς να το πω- τραγούδι που θα άρεσε στη συγχωρεμένη τη μητέρα μου, ρε παιδί μου, αυτό.
Θα υποπέσω σε ένα απ’ τα πιο θανάσιμα αμαρτήματα, δηλαδή της κοινοτοπίας: “Ωραίο τραγούδι, αλλά όχι για Γιουροβίζιο”. Πιο πολύ για καμιά ερημική παραλία, καλοκαίρι, ένα γιουκαλίλι, μια φασαίικη παρεούλα κι άγιος ο θεός (όπου θεός=μπυρόνια).
- Niya – “Slipping Away”
Αξιοπρεπές, ασφαλές ποπ, με δυνατή ερμηνεία. Θα εντυπωσιάσει πολύ αν καταφέρει να αποδοθεί σωστά live. Που όπως όλοι γνωρίζουμε, ζωντανά σχεδόν άπαντες θα είναι 25% (τουλάχιστον) χειρότεροι φωνητικά.
Σε άπταιστα ελλεεινικά, μου λείπει το “Oomph!”, υστερεί λίγο σε “Wowza!”, θέλει παραπάνω “Vavavoom!”. Παρά ταύτα, μια τίμια ποπ μπαλάντα με μια ερμηνεύτρια με προοπτικές. Μια πιο συμβατική επιλογή, με έμφαση στο μουσικό κομμάτι του διαγωνισμού, που κατά τ’ άλλα λέγεται “Eurovision Song Contest” κι όχι “Eurovision Show Contest”.
.png)
- Marseaux – “Χάνομαι”
Η μαμά πέθανε σήμερα. Μπορεί και χθες, δεν ξέρω. Αχ, σόρι, από άλλο παραμύθι είναι αυτός.
Ενεργητικό -μουσικά και στιχουργικά-, ποιοτικό ποπ άσμα του παρόντος, με δυνατότητες που νομίζω θα φτάσουν στο peak με προσεγμένη σκηνική παρουσίαση. Έχει τον ηλεκτρισμό, το περιεχόμενο (αδιάφορο, θα μου πείτε, αυτό για Γιουροβίζιο), απευθύνεται στο σωστό κοινό, έχει combo ενέργειας-εσωτερικότητας. Φρονώ με καμιά αδέσποτη κορώνα, με καμιά γνήσια ψεύτικη, με κάτι πιο αιχμηρό τέλος πάντων, θα πάρει μια παραπάνω γωνία το τραγούδι που μου φαίνεται λίγο υπερβολικά λείο. Ό,τι καταλάβετε, καταλάβατε.
Δεν είναι καθόλου κακό το τραγούδι, αλλά πού βρισκόμαστε; Στο Γιουροβίζιο. Σ’ έναν διαγωνισμό που θέλει στερεοτυπικά κάποια πράγματα. Το τραγούδι το ακούω άνετα εκτός διαγωνισμού, κι υποθέτω αν έπαιζε στο ραδιόφωνο (που δεν ακούω) είναι πολύ πιθανό να έψαχνα ποιος το λέει. Αλλά σε στεγανά Γιουροβίζιον, δεν ξέρω τι μπορεί να επιτύχει, πέραν του να συγχαρούμε τους εαυτούς μας και να πούμε “Δείτε τι ωραίο τραγούδι που στείλαμε”. Τα νεότερα κοινά μπορεί να το εκτιμήσουν περισσότερο. Αλλά πρόκειται για διαγωνισμό που θέλει μια εκκεντρικότητα (καλώς ή κακώς νοούμενη δεν έχει σημασία) και δεν ξέρω κατά πόσο τικάρει αυτό το κουτάκι τούτο το κομμάτι.
Εγώ θα έλεγα στην ερμηνεύτρια κιόλας ζακέτα να μην ξεχάσει να πάρει, γιατί μ’ αυτά που φοράει θα κρυώσει και μου φαίνεται κι απ’ τις συνεντεύξεις της ΥΠΕΡσυμπαθής.
Μάντης Τυρεσίας: Θα είναι στην πρώτη πεντάδα του ελληνικού Τελικού.
- Rossana Mailan – “Άλμα”
Γι’ αυτό κυρίως μου αρέσει η Γιουροβίζιο- επειδή ακούω και ήχους που δεν επρόκειτο σε άλλη περίπτωση να επέλεγα. Δεν ακούω αυτό το λατινογενές είδος μουσικής, αλλά μου φαίνεται ένα αξιοπρεπέστατο τραγούδι. Έχει μια νοτιοαμερικανική φλόγα μαζί μ’ έναν ελληνικό άνεμο. Εγώ πάντως παρασύρθηκα ακούγοντάς το χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Και δεν ξέρω τι πιο θαυμάσιο απ’ αυτό.
Έχει κάτι λαϊκό όχι τύπου νταλκαδιάρικο-μπουζουκοειδές, αλλά παρέα, γειτονιά, αγαθή διασκέδαση χωρίς φκιασίδια και υπερβολές. Κι άμα δε με ξεγελούν τα καλισμιλευμένα μου αφτάκια (αυτό το λέω με επιφύλαξη, μη με τραβήξετε σε Δικαστήρια Μουσικής Θεωρίας), είναι και το πρώτο τραγούδι με αλλαγή κλίμακας στον Α’ Ημιτελικό- κάτι που το κάνει να πληροί όρους και προϋποθέσεις για Γιουροβίζιο.
- STEFI – “Europa”
Αξιόλογο έθνικ ποπ, που προσωπικά ανυπομονώ να δω πώς θα αποδοθεί ζωντανά, γιατί δε μου ακούγεται και πολύ εύκολο το έργο της ερμηνεύτριας. Συνειδητοποιημένο, σωστά δομημένο, ένα ευχάριστο τρίλεπτο, πάλι με ήχους δε θα άκουγα εκτός Γιουροβίζιο. Αν γύριζε ο Μανούσος Μανουσάκης ελληνικό σήριαλ στην Ευρώπη, νομίζω τέτοιο τραγούδι θα ‘παιζε. Μάλλον η πορεία του θα κριθεί απ’ τη ζωντανή ερμηνεία που πραγματικά ελπίζω να είναι πολύ καλή, γιατί έχει ενδιαφέρουσα μελωδία.
Ενδυματολόγος δεν είμαι (ακόμη), αλλά- αυτά που φοράνε, τα φοράνε υπό απειλή διαρροής προσωπικών στιγμών στο ίντερνετ ή θέλουνε και τα φοράνε; Αν μου περιέγραφε κάποιος το φόρεμα της ερμηνεύτριας στο βίντεο παρουσίασης, θα του ‘λεγα ή να κόψει τα ναρκωτικά ή τουλάχιστον να τα μοιραστεί μαζί μου.
Επίσης. Σκηνοθέτης δεν είμαι (ακόμη), αλλά- αν δεν κάνουν 750 κοντινά στα μάτια της ερμηνεύτριας στο live, τότε η ομάδα της πρέπει να κάνει μήνυση στον σκηνοθέτη. Τάδε έφην και ελάλησα.
- Revery – “The Songwriter”
Τι υπέροχο, υπέροχο όνομα κατ’ αρχάς, αυτό του δημιουργού.
Στο δια ταύτα. Κινηματογραφικό κομμάτι, έχω έτοιμη την ταινία: indie, εφηβική ρομ κομ τέλη 00s’/αρχές 10s’, μια παρέα απροσάρμοστων–αουτσάιντερ μαθητών τελευταίων τάξεων λυκείου ενώνεται και τα βάζει με όλους και με όλα (γιατί… κωλοέφηβοι! pardon my French) σε μια κωμόπολη του Αμερικανικού νότου. Μια νύχτα του Αυγούστου όλοι τ’ αφήνουν όλα πίσω και μοιράζονται συναισθήματα, δάκρυα ή/και ιδρώτα και ένα γλυκόπικρο τέλος (που μάλλον διαβητικά γλυκό είναι) που τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην ενηλικίωση.
Πολύ ωραία, δυναμική μπαλάντα, συνταγογραφημένα ευάλωτη, που δε χρειάζεται πολλά-πολλά για να εντυπωσιάσει. Άνετα θα βρει το (ει)δικό της κοινό, που νομίζω θα την εκτιμήσει βαθύτερα και ειλικρινέστερα αυτό το κομμάτι.
Και στην τελική, το παλικάρι είναι παραπάνω από νοστιμούλης, οπότε, έι, σκηνοθέτη, κοντινά στο παλικάρι. Όλα εγώ πρέπει να τα λέω;
- Dinamiss – “Chaos”
Και φτάσαμε στις Dinamiss…Τις θυμάστε από πέρσι; Δε νομίζω ότι ξεχνιούνται οι συγκεκριμένες…
Είναι ίσως ό,τι πιο ξένο όχι ακριβώς απ’ τα ακούσματά μου, αλλά απ’ τα γούστα μου, την αντίληψή μου περί αισθητικής γενικότερα. Αλλά μου είναι αδύνατο να μην τις συμπαθώ ΑΠΟΛΥΤΑ μόλις ανεβαίνουν στη σκηνή. Οι κοπέλες αυτές διδάσκουν τι θα πει ενέργεια, ζωηράδα και να γουστάρεις αυτό που κάνεις!
Δεν ξέρω πώς ένα τραγούδι μπορεί να είναι τόσο 2008 και 2028 μαζί. Είναι ποπ, είναι πίστα, είναι rave, είναι techno, είναι πανηγύρι… Γενικά, είναι. Είναι κάτι. Κι αυτό το κάτι το καθιστά ιδανικό για Γιουροβίζιο. Αν δεν είναι αυτό ξεσηκωτικό δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Και στην τελική πέρασαν τα καλύτερά τους χρόνια προσπαθώντας να πάνε. Στείλτε τες τις καψερές. Αφού ξέρουν πώς γίνεται.
Θα το κάψουν στο live και ειλικρινά μακάρι.
Τελικά, χρήζω τον εαυτό μου επίτιμο ενδυματολόγο και λέω ότι καμιά αρκούδα δεν βλάφτηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του βίντεό τους.
- STYLIANOS – “YOU & I”
Αδιαμφισβήτητη επικότητα σε μια μπαλάντα που μπορώ να πω ότι ίσως είναι η δυνατότερη τούτου του Ημιτελικού. Έχει το drama, έχει την ενδοσκόπηση, τον προσεγμένο λυγμό, την κορύφωση, τη μελωδία- όλα τα κλασικώς νοούμενα συστατικά για ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα σε χαμηλότερες στροφές. Και για μένα όντως πρόκειται για επιτυχημένο αποτέλεσμα. Γιατί καλό το νταμπαντούμπα, νόστιμα τ’ αρώματα και τα περιτυλίγματα, αλλά και παλιά, καλή μουσική δεν κάνει κακό.
Χαίρομαι που είπε κάτι σαν “Κι όμως είμαι ακόμα εδώ” ο ερμηνευτής-δημιουργός και το ίδιο τραγούδι που δεν επιλέχθηκε πέρσι αποφάσισε να το ξαναστείλει και φέτος. Και “Voilà”, ακούμε ένα κομμάτι που μπορεί να σταθεί αξιοπρεπέστατα κι εκτός Γιουροβίζιο.
Δεν ξέρω τι πιθανότητες έχει για διάκριση στο διαγωνιστικό αλλά θα στοιχημάτιζα το νεφρό… κάποιου άλλου, πως θα μπορούσε σε μια πιο βόρεια χώρα να έχει βάσιμες πιθανότητες για καλό πλασάρισμα στον διαγωνισμό.
- Spheyiaa – “Χίλια Κομμάτια”
Πολύ, πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, πρόταση με περιεχομένο για εμένα. Σύγχρονο, ατμοσφαιρικό και κολλητικό (σε όποιον έστω του επιτρέψει την ευκαιρία), ένα νοστιμότατο κοκτέιλ. Αυτά τα μπασταρδέματα δυτικής ποπ-ανατολικών πινελιών, εμένα σίγουρα με ενδιαφέρει- μόνο όταν γίνεται σωστά, όπως εγώ ορίζω το σωστά. Κι εδώ γίνεται πολύ σωστά.
Το τραγούδι μου φαίνεται το μικρό ξαδερφάκι της Αστερομάτας. Ή για την ακρίβεια: το lovechild της προ 2023 Σάττι με την Κλαυδία του 2025. Εγώ, άνετα θα το έβλεπα να σηκώσει το ηράκλειο βάρος της εκπροσώπησης του ένδοξου έθνους της Ελλάδας στον βαθιά πολιτισμικό διαγωνισμό της Γιουροβίζιο. Ίσως να μη γίνει, αλλά δε θα με χαλούσε καθόλου, μα καθόλου να διαγωνιστεί η Ελλάδα με ένα τέτοιο τραγούδι, και να πει ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ότι θα στείλουμε κάτι ωραίο, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Περιμένουμε τη ζωντανή εκτέλεση. Και μιας που αυτοκηρύσσομαι πράγματα, θα γίνω και επίτιμος σκηνοθέτης και θα πω- θέλω μυσταγωγία, σκοτάδι (αλλά μην το παραξηλώσετε και δε βλέπουμε Χριστό), μινιμαλιστικά χορευτικά και ρούχο που να μην είναι λες και το σχεδίασε εξωγήινος και το έφταιξε μεθυσμένο 7χρονο. Ευχαριστώ.
