Οι τρεις προτάσεις μας για αυτό το 15νθήμερο ξεκινούν με τον «Γάμο του Καλύτερού μου Φίλου» (1997), μια rom-com που φλερτάρει με τον ψυχοπαθή ρομαντισμό της Τζούλια Ρόμπερτς, συνεχίζουν με το οσκαρικό «Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-σύμπαν» (2018) που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα του ήρωα μέσα από ένα εντυπωσιακό multiverse, και κλείνουν με τη «Μέρα της Μαρμότας» (1993). Η τελευταία, με τον Μπιλ Μάρεϊ παγιδευμένο στο χρόνο, μας υπενθυμίζει με τον πιο κυνικό και ταυτόχρονα τρυφερό τρόπο πως η επανάληψη είναι όντως μήτηρ μαθήσεως — ειδικά όταν η ζωή σου δίνει άπειρες ευκαιρίες να διορθώσεις το ίδιο λάθος.

Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης για την Κουλτουρόσουπα

Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου, 1997, 101 λεπτά, κωμωδία, αισθηματική

Διαθέσιμο ως: Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου

Νεαρή, ξεκάθαρα ψυχολογικά διαταραγμένη, δήθεν-ανεξάρτητη μπακουροκοπέλα, παθαίνει ένα κοκτέιλ νευρικού κλονισμού-ψύχωσης, όταν μαθαίνει ότι ο κολλητός της φίλος και πρώην αγαπητικός (καλά θα πάει αυτό…) είναι έτοιμος να παντρευτεί. Με ποιο δικαίωμα; Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε;

Και λέω εγώ- αν δεν έπαιζε η Τζούλια η Ρόμπερ, και στη θέση της ήταν ένας ημικαραφλός νταλικέρης με μπάκα και μούσια μέχρι τον λαιμό, και αν η μουσική υπόκρουση ήταν λίγο διαφορετική, τότε θα μιλούσαμε για βέρο horror movie, μα τον Απόλυτο! Τέτοια ψυχοπαθολογία πρέπει να μπει ως case study στο DSM οιασδήποτε έκδοσης.

Πρόκληση Όπως έχει πει ο μεγάλος φιλόσοφος Troy Barnes: “Κάνε αυτήν την τύπισσα άντρα, για να του τραβήξω ένα μπουνίδι!”. Πρόκληση είναι να μη σκεφτεί κανείς βλέποντας τα πεπραγμένα της δαιμονισμένης πρωταγωνίστριας “Με τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους οχτρούς;”.

Ατάκα “Θα με κάνεις ρεζίλι, έτσι δεν είναι;” ρωτάει η πρωταγωνίστρια. Και δεν έχει σημασία σε ποιον, γιατί ο μόνος σωστός αποδέκτης της ερώτησής της είναι ο τζαζεμένος εαυτός της.

Πορνογραφικότητα Χωρίς φεστιβαλικές αξιώσεις για ενδοσκοπικούς στροβιλισμούς και συμβολικές αρλούμπες, παρουσίαση μιας -τραβηγμένης- περίπτωσης που δείχνει με χαλαρό κι ωραίο τρόπο πως τα παιχνίδια μας τα θέλουμε δικά μας και μόνο δικά μας.

Αδεσποτοσύνη Αν κι είχα δει στα νιάτα μου μέρος της ταινίας, μέχρι το τέλος με κράτησε τώρα το έργο, για να δω που θα φτάσει η διαταραχή της πρωταγωνίστριας. Οπότε, επιτυχία στην υπάρχουσα κατηγορία.

Ρέμβη Τα πέρατα που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη κτητικότητα και ματαιοδοξία, η ευρηματικότητα σε μεταμφιέσεις και επιμονή ότι στραβός είναι ο γιαλός.

Ηθοποιία Τώρα να μιλήσουμε για τη Γιούλη τη Ρόμπερτς; Όντως τώρα; Ας σοβαρευτούμε, παρακαλώ πολύ. Μεγαλώνοντας ήθελα να την παντρευτώ. Τώρα που μεγάλωσα, θέλω να παντρευτώ τον Ρούπερτ Έβερετ. Κι επίσης η Κάμερον Ντίαζ, έφερε Α’ επιπέδου επαγγελματισμό.

Ατμόσφαιρα Θαυμάσια ανάλαφρη, απανταχού καιρού, διάθεσης και συνθηκών. Comfort movie για τους πνευματικά συγκαμένους.

Spider–Man: Μέσα στο Αραχνο-σύμπαν, 2018, 112 λεπτά, δράσης-επιστημονικής φαντασίας, animation

Διαθέσιμο ως: Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου

Μπερδεμένος από προσδοκίες, απαιτήσεις κι ερωτήσεις έφηβος (ή απλά… έφηβος) μπλέκεται στον ιστό της πολυκατευθυντικότητας της ζωής, όπου γνήσιο δικαίωμα στην απόκτηση ταυτότητας έχουν αυτοί που δρουν κι επιλέγουν (κι όχι μόνο στοχάζονται και θεωρητικολογούν).

Άψογο, δικαιότατα βραβευμένο ανιμέισο (το αδικεί η μικρή η οθόνη παράφορα) που όντως απευθύνεται σε παιδιά, αλλά όσοι “μεγάλοι” δεν έχουν διαλυθεί μέσα στη σούπα της σοβαροφάνειας και της μουντίλας, θα απολαύσουν, αντιστοιχώντας τις υπερηρωικές προσπάθειες του νεαρού Σπάιντι να σώσει το σύμπαν του, με τις δικές τους να φτιάξουν το δικό τους σαν ήταν κι αυτοί έφηβοι.

Πρόκληση Να θυμηθούμε πόσα σύμπαντα περιδιαβήκαμε, πόσα επισκεφτήκαμε και πόσα αφήσαμε για πάντα, όταν ήμασταν κι εμείς ηλίθιοι έφηβοι.

Ατάκα “Πότε θα ξέρω αν είμαι έτοιμος;”. “Ποτέ”.

Πορνογραφικότητα Ακριβώς επειδή απευθύνεται σε έφηβους και κάτω, δεν έχει τις απύθμενες δηθενιές των ταινιών των “μεγάλων”. Αλλά επειδή, σέβεται και τους “μεγάλους”, δε φοβάται να πλησιάσει, να εστιάσει και να αφήσει τους πρωταγωνιστές να ξετυλίξουν τον κόσμο τους.

Αδεσποτοσύνη Και μόνο για το αβανγκάρντ ανιμέισο που έσπασε το μονοπώλιο των γιγάντων του είδους στα βραβεία, τρομερή.

Ρέμβη Δεν επανεφηύρε τον τροχό… των συναισθημάτων, δεν πρόκειται για μια βαθυστόχαστη πραγματεία πάνω στο coming of age, ούτε προκάλεσε θραύσματα στην ψυχολογική μου σύσταση. Αλλά, τα “απλά” που παρουσιάζει, τα παρουσιάζει με καρδιά και σε αφήνει με μια ελάχιστη, ελάχιστη, ελάχιστη σκέψη ότι ίσως τα πράγματα να είναι και θέμα πίστης.

Ηθοποιία Δεν έχω δει την ταινία με το original cast στα αγγλικά. Ελληνιστί πάντως η απόδοση μια χαρούλα έγινε.

Ατμόσφαιρα Θεϊκή- μια ατμόσφαιρα που δημιούργησαν μια στρατιά υποαμειβόμενων animators και σεναριογράφων-δημιουργών (αυτοί δεν ξέρω αν υποαμείφθηκαν) που μάλλον είχαν ένα ξεκάθαρο όραμα στην κούτα τους και το ‘καναν πράξη. Σίγουρα, πάντως δεν είναι ταινία για οθόνη TV, πολλώ μάλλον για οθόνη υπολογιστή/tablet.    

 Η Μέρα της Μαρμότας, 1993, 97 λεπτά, κωμωδία, φαντασίας

Διαθέσιμο ως: Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου

Παλιοχαρακτήρας, ημιδιάσημος μετεωρολόγος πάει για ρεπορτάζ σε κωμόπολη με εθνικό (κωμοπολικό;) ήρωα μια μαρμότα-μέντιουμ, που “προβλέπει” αν θα ‘ρθει νωρίτερα η άνοιξη (όχι της Βόσσου, η άλλη) ή αν θα παλουκωθεί μπάστακας ο χειμώνας λίγες βδομάδες ακόμα. Εκεί, παγιδεύεται στην ίδια μέρα, μήπως βάλει μυαλό και παύσει να είναι τόσο εγωκεντρικό κέρατο.

Τώρα, παιδιά είμαστε; Την έχετε δει την ταινία. Πάμε να πούμε γιατί αξίζει να την ξαναδείτε.

Πρόκληση Να δεχτούμε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Έστω και στην 756η επανάληψη.

Ατάκα “Δεν πήρες κάποια τάξη που να καλύπτει αυτά τα πράγματα;” λέει ο απεγνωσμένος παγιδευμένος στον νεαρό ψυχίατρο. “Ναι, περίπου, υποθέτω. Παθολογική ψυχολογία” αποκρίνεται εκείνος.

Πορνογραφικότητα Ακολουθεί τον ήρωα (που δεν είναι και τόσο ασυμπάθιστος, εδώ που τα λέμε) στη σωστή απόσταση, διατηρώντας την προσέγγιση ελαφριά (γιατί θα μπορούσε να γίνει και εφιαλτικά σκοτεινή).

Αδεσποτοσύνη Ίσως να υποπτευόμαστε προς τα πού το πάει ο ποιητής απ’ τη μέση και μετά. Ίσως να ακολουθεί τη φόρμουλα της μεταμόρφωσης του πρωταγωνιστή από πνευματικό ασχημόπαπο σε κύκνο. Όχι, μόνο δε με πειράζει- τέτοιες δομές τις επικροτώ όσο δε πάει, γιατί περνάνε κι ένα “θετικό” μήνυμα, κι ας είναι με ψήγματα διδακτισμού. Αφού το καλό δεν κερδίζει ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού, ας κερδίσει στις ταινίες.

Ρέμβη Στη βράση κολλάει το σίδερο, και ναι, όλοι καλοί θα γινόμασταν αν είχαμε ένα εκατομμύριο ευκαιρίες. Αλλά, ποιος το κάνει με την πρώτη;

Ηθοποιία Ο Βασίλης ο Μάρεϊ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του εγχειρήματος και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Μάλλον δεν έπαιζε και πολύ κόντρα ρόλο, αν λάβουμε υπόψη το κους κους των χολιγουντιανών παρασκηνίων. Αντωνία ΜακΝτάουελ, αφοπλιστική σε κάθε σκηνή, Χρίστος Έλιοτ, απλά υπέροχος.

Ατμόσφαιρα Ταιριαστή για κωμωδία, για μια πιο χαρωπή θέαση μιας θεματικής που άνετα μεταφράζεται και σε ταινία τρόμου. Αλλά εδώ έχουμε ανέμελη (όχι όμως ανούσια) αντιμετώπιση, που με αφήνει πολύ ευχαριστημένο.

Υ.Γ. Τα συγχαρητήριά μου στο τεχνικό επιτελείο της ΕΡΤ που ευθύνεται για το αναβαθμισμένο look της πλατφόρμας. Ωραιότατο.

Τα ακόμα πιο έντονα συγχαρητήριά μου στο τεχνικό επιτελείο της ΕΡΤ που ευθύνεται και για αυτό που μου συνέβη πρώτη φορά μετά από πόσο καιρό που παρακολουθώ ERTFLIX: να βάζω μια ταινία και να κολλάει 3 φορές επ’ αόριστον. Και μετά να βάζω μια σειρά και να κολλάει και κείνη επ’ αόριστον!

Πραγματικά “Μπράβο”, να σας σφίξω το χέρι. Δεν είναι κιόλας περίοδος που νοιάζεται ο κόσμος για το ERTFLIX παραπάνω, γιατί έχει και κάποια πανάκριβη, ελληνική παραγωγή που ενδιαφέρει τον κόσμο και γίνεται σούσουρο, γιατί τελειώνει κιόλας, ας πούμε… Είναι ώρα για πειραματισμούς, είναι ώρα για αναβαθμίσεις. Τώρα πρέπει να γίνει, αυτό το “ό,τι” είναι τέλος πάντων αυτό που γίνεται. 

Ας ελπίσουμε, ότι είναι παροδικά τεχνικά προβλήματα. Γίνονται αυτά, όπως και να το κάνουμε. Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Πόσο μάλλον στις χειρότερες.