Σαββατόβραδο στις Αθήνες και φεστιβαλιζόμεθα ακάθεκτοι στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ.
Ζωντανή καθημερινή κάλυψη του φεστιβάλ από την απεσταλμένη της «Κ», Μαρίλια Καίσαρ.
Το Σάββατο βράδυ μας περίμενε σκληρό πρόγραμμα, με μια ποικιλία και ποσότητα προβολών. Στις 20:00 θα παρακολουθούσαμε στο Ιντεάλ το Kreuzweg/ Οι σταθμοί του σταυρού από τις Πρεμιέρας με παρουσία του σκηνοθέτη, στις 22:30 το These final hours από τα Focus in Australia και θα τελειώναμε τη βραδιά μας με cult σπλατερια που ανήκει στο μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Μετά τα μεσάνυχτα , με τον τίτλο It follows. Και η φαντασίωση μας ήταν πως όλα αυτά θα τελειώσουν πριν κλείσει το μετρό και θα επιστρέφαμε εύκολα και γρήγορα στις οικία μας κατά τις 2.
Ξεκινήσαμε λοιπόν με το Kreuzweg που μας σόκαρε και μας ενθουσίασε με την αποστασιοποιημένη σκηνοθεσία του και το πρωτότυπο θέμα του. 14χρόνο κορίτσι από χριστιανική αδελφότητα θέλει να θυσιαστεί και να μαρτυρήσει όπως ο Χριστός για γιατρέψει τον μικρό της αυτιστικό αδερφό. Σκοπός της είναι να πεθάνει μαρτυρικά προκειμένου ο μικρός να ξαναμιλήσει.
Ο σκηνοθέτης μας αφηγείται την ιστορία σε κεφάλαια παραλληλίζοντας την με τους σταθμούς στο δρόμο της σταύρωσης σύμφωνα με την καθολική εκκλησιά.
Κάθε κεφάλαιο είναι ένα γκρίζο αποστασιοποιημένο μονοπλάνο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται τμήμα της ιστορίας . Ακόμα και στις πιο σκληρές σκηνές η κινηματογράφηση παραμένει απόμακρη και χωρίς συναίσθημα. Μέσα από αυτή τη ψυχρή ματιά, η ταινιά αυτή για τη θρησκεία και τη θυσία γίνεται ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα που έχουμε δει τελευταία (και αυτό είναι πολύ πολύ καλό). Μας σόκαρε ενώ ταυτόχρονα μας οδήγησε σε ένα κόσμο γεμάτο αλληγορία και αμφισημία οπού ποτέ δεν ξέρεις τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι καλό και τι κακό. Με ταχυπαλμίες ακόμα και ανατριχίλες από το Kreuzweg ξαναγυρίσαμε στην είσοδο του Ιντεάλ για να παρακολουθήσουμε το αυστραλέζικο These final hours. Δυστυχώς η προβολή ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή και ανταυτού σπεύσαμε στο Οντεόν για να παρακολουθήσουμε το γαλλικό Tu dors Nicole / Ξύπνα με όταν μεγαλώσω από το Πανόραμα.
Στη ταινία παρακολουθούμε το καλοκαίρι της 22χρονής Νικολ, που αρνείται να μεγαλώσει και περνάει τις διακοπές τις στο σπίτι των γονιών της με τη κολλητή της. ‘Όλα αλλάζουν όταν στο σπίτι εγκαθίσταται ο αδερφός της με τη μπάντα τους και η Νικόλ έρχεται αντιμέτωπη με τις σκληρές αλήθειες της ζωής. Ασπρόμαυρο, με ιδιαίτερη αισθητική και όμορφη φωτογραφία, η ταινία αυτή είναι μια ωδή στα μικρά καθημερινά πράγματα και τις λεπτομέρειες. Η σκληρή rock μουσική της μπάντας αντιτίθεται με τα ασπρόμαυρα γαλήνια πλάνα. Αστείες σκηνές επίσης διασπούν την ασπρόμαυρη γαλήνη. Παρόλα αυτά για άλλη μια φορά είδαμε κάτι συμπαθές και γλυκούλι και όχι κάτι ιδιαίτερο , ξεχωριστό και συνταρακτικό.
Η βραδιά μας τελείωσε με το σπλάτερ –teen horrorθριλεράκι “It follows” από την αγαπημένη μου προσωπικά κατηγορία στις Νύχτες Πρεμιέρας Μετά τα Μεσάνυχτα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να δούμε cult ταινίες τρόμου σε γεμάτους κινηματογράφους με σινεφίλ. Η ταινία που προκάλεσε ρίγη στις φετινές Κάνες έχει φοβερή υπόθεση με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Η Τζέι κάνει σεξ με ένα αγόρι που της κολλάει μια περίεργη ασθένεια, οπού κάτι υπερφυσικό που αλλάζει μορφές την ακολουθεί σε αργό ρυθμό με σκοπό να τη σκοτώσει. Για να τη γλιτώσει πρέπει να κάνει σεξ με κάποιον άλλον και να το μεταδώσει στον επόμενο.
Με scifi soundtrack που σε στοιχειώνει, μπόλικα αστεία σημεία και σχεδόν καθόλου γυμνό και αίμα, η ταινία κατάφερε να μας διασκεδάσει επαρκώς για το είδος της. Και εδώ έχω να τονίσω πως όταν πάω να δώ σπλατερ δεν αναζητώ χαμένα μυστικά νοήματα, ή κάτι ιδιαίτερο . Θέλω απλά να περάσω καλά και να δώ αμερικάνες να ουρλιάζουν, αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός της κατηγορίας αυτής.
Δυστυχώς η προβολή εξελίχτηκε με προβλήματα και πιο συγκεκριμένα κάποια στιγμή χάθηκε εντελώς ο ήχος, χωρίς οι υπεύθυνοι να πάρουν χαμπάρι. Το πρόβλημα άργησε να διορθωθεί και κάπως έτσι χάσαμε το τελευταίο μετρό, ενώ το κοινό εκνευρίστηκε μιας και χάθηκε η κλιμάκωση της αδρεναλίνης .
Συνεχίζουμε απτόητοι με περισσότερες ταινίες και κείμενα, καθημερινά εδώ στην «Κ».
Φωτογραφικό υλικό
