Στο πλαίσιο του 25ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ διοργάνωσε masterclass με θέμα: «Πώς να αποκτήσουν τα ντοκιμαντέρ μεγαλύτερη ορατότητα» την Τρίτη 7 Μαρτίου, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης. Βασικός εισηγητής της εκδήλωσης ήταν ο Paul Rieth από τη Γερμανία, σχεδιαστής στρατηγικών για την προσέλκυση κοινού, σύμβουλος στους τομείς του μάρκετινγκ και του crowdfunding και παραγωγός, ο οποίος έδωσε χρήσιμες συμβουλές για τη στόχευση και προσέλκυση του κοινού ήδη από τα αρχικά στάδια της δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ.

Τον λόγο πήρε αρχικά η πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ, Αννέτα Παπαθανασίου. «Χαίρομαι πολύ που παρευρίσκεστε στο masterclass που διοργανώνει η Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ. Θα ήθελα να σας παρουσιάσω τον Paul Rieth, ο οποίος θα μιλήσει για τις στρατηγικές προσέλκυσης του κοινού στις ταινίες μας. Πρόκειται για ένα σημαντικό ζήτημα, το οποίο έχουμε συζητήσει πολλές φορές με τα μέλη μας».

Ο Paul Rieth συστήθηκε αμέσως μετά στο κοινό. «Πάντα απολάμβανα να τρέχω διαφορετικά πρότζεκτ. Είμαι παραγωγός, σχεδιαστής στρατηγικής στην προσέλκυση ακροατηρίων, σύμβουλος μάρκετινγκ και crowdfunding, με έδρα το Βερολίνο. Δίνω συχνά διαλέξεις και κάνω παρουσιάσεις σε πανεπιστήμια, κολέγια και κινηματογραφικά φεστιβάλ. Είμαι καθηγητής και σύμβουλος στον τομέα σχεδιασμού κοινού για το Feature Lab του Torino Film Lab. Το πρακτορείο μου, GET YOUR CROWD, προσφέρει συμβουλευτική ή εργαστήρια για εταιρείες, οργανισμούς και ιδιώτες στον σχεδιασμό στρατηγικής, στη στόχευση κοινού, στο crowdfunding και στο ψηφιακό μάρκετινγκ. Πέρα από στρατηγικό σχεδιασμό και καμπάνιες, η εταιρεία παράγει ποικίλες μορφές οπτικοακουστικού υλικού. Από το 2021 είμαι στέλεχος του Film University Babelsberg στον τομέα του Σχεδιασμού Κοινού, Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας. Επίσης έχω γράψει το βιβλίο Dok & Crowd, το οποίο επικεντρώνεται στη γερμανική βιομηχανία ντοκιμαντέρ».

Στη συνέχεια, μίλησε για τους τρόπους προσέλκυσης του κοινού. «Οι ταινίες γυρίζονται για να τις δει το κοινό. Όλοι μας συμφωνούμε σε αυτό. Αν πάρουμε ως δεδομένο το παραπάνω αξίωμα, παρατηρούμε ότι τα ντοκιμαντέρ δυσκολεύονται να βρουν τη θέση που τους αρμόζει στο κύκλωμα της διανομής. Εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους τα ντοκιμαντέρ προσπαθούν να προσελκύσουν το κοινό τόσο στις αίθουσες όσο και στη VOD διανομή, είναι εμφανές ότι ο περιορισμένος προϋπολογισμός στους τομείς του μάρκετινγκ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Πώς μπορεί λοιπόν το κοινό να βοηθήσει τη δουλειά μας;

Μέσω της χρηματοδότησης. Δηλαδή με το crowdfunding και το crowd investing –στη δεύτερη πρακτική, το κοινό δίνει ένα μικρό κεφάλαιο στον δημιουργό, το οποίο στη συνέχεια παίρνει πίσω από τα κέρδη που αποφέρει το χρηματοδοτούμενο πρότζεκτ. Επιπλέον, με δωρεές που γίνονται μέσω των site και των social media και με συνδρομές στις πλατφόρμες. Για να δει κάποιος το υλικό σας πρέπει να πληρώσει γι’ αυτό. Επίσης, πρέπει να ξεπεράσετε τη λογική ότι ζητάω λεφτά και έτσι φαίνομαι σαν να ζητιανεύω. Να προβάλλετε το γεγονός ότι έχετε κάτι να προσφέρετε. Όταν κάποιος δίνει χρήματα για το πρότζεκτ μας είναι ένα ισχυρό κίνητρο και μας δεσμεύει να το ολοκληρώσουμε. Σημαντική είναι και η υποστήριξη του κοινού μέσω του crowdsourcing. Μέσω αυτού το κοινό βοηθά στην έρευνα για τη συγγραφή ενός σεναρίου, στην εύρεση του κατάλληλου τίτλου, στη δημιουργία καλλιτεχνικού υλικού και στη διάδοση του πρότζεκτ στο διαδίκτυο μέσω των social media, του Τύπου, αλλά και μέσω της παραδοσιακής πρακτικής, δηλαδή από στόμα σε στόμα».

Ο κ. Rieth εξήγησε επίσης την σημασία του guerilla μάρκετινγκ. «Είναι μια στρατηγική διαφήμισης, στην οποία μια εταιρεία χρησιμοποιεί αιφνιδιαστικές ή/και μη συμβατικές αλληλεπιδράσεις προκειμένου να προωθήσει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία. Δεν λέω φυσικά να κάνετε οτιδήποτε ακραίο, αλλά κατά τη γνώμη μου ό,τι συμβαίνει σε εξωτερικό χώρο τραβάει την προσοχή και το βρίσκω πολύ δημιουργικό. Καλό είναι να δουλεύουμε με ανθρώπους που έχουν ήδη το κοινό τους και δεν χρειάζεται να το δημιουργούμε από το μηδέν. Όπως ακτιβιστές ή εκπαιδευτικούς οργανισμούς που μπορούν να βοηθήσουν στο έργο σας. Επιπλέον, λατρεύω όταν οι δημιουργοί τεστάρουν το κοινό τους μέσω δοκιμαστικών προβολών. Στην Αμερική είναι συνηθισμένη πρακτική και με αυτό τον τρόπο οι δημιουργοί ανακαλύπτουν τι μπορεί να πηγαίνει στραβά με την ταινία. Στη Γερμανία ακούγονται πολύ συχνά, δυστυχώς, άστοχες κουβέντες όπως “η δοκιμαστική προβολή δεν πήγε καλά, επειδή το κοινό ήταν ηλίθιο”. Αυτό δυστυχώς σημαίνει ότι δεν εμπιστευόμαστε το κοινό μας και δεν ακούμε τις ανάγκες του».

Το masterclass συνεχίστηκε με πληροφορίες σχετικά με τον σχεδιασμό στρατηγικών για την προσέλευση κοινού (audience design). «Πρόκειται για τη διαδικασία ευαισθητοποίησης του κοινού γύρω από τις ταινίες που βρίσκονται στο αρχικό στάδιο ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι με τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό και διάφορους άλλους συντελεστές μαζευόμαστε και συζητάμε τις ιδέες μας. Από το συνεργείο και τους διανομείς μέχρι το θέμα της ταινίας, τους χαρακτήρες, το είδος, τη μουσική, την τοποθεσία, τις αγορές που θα προβληθεί και τη χρηματοδότηση. Επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος πρέπει να ξέρουμε σε τι κοινό θέλουμε να απευθυνθούμε ήδη από τον αρχικό σχεδιασμό της ταινίας. Οπότε πρέπει από πολύ νωρίς να καθοριστεί η στρατηγική ανάπτυξης του φιλμ. Να ερευνήσετε το γενικό πλαίσιο της ταινίας, τα θέματα με τα οποία θα ασχοληθείτε, να σκεφτείτε τι κεφάλαια έχετε στη διάθεσή σας, να ορίσετε τους στόχους σας για το τι θέλετε να πετύχετε με τη δουλειά σας, σε ποιο κοινό θέλετε να απευθυνθείτε (ίσως χρειαστούν τοπικές προβολές σε μέρη όπου το κοινό δεν έχει πρόσβαση σε σινεμά) και να προσδιορίστε τον πυρήνα της ιστορίας. Όσο πιο πρωτότυπη τόσο το καλύτερο. Πρέπει να δικτυωθείτε στα social media και να δημιουργήσετε επαγγελματικό προφίλ στο LinkedIn. Φροντίστε να βρείτε την ιδανική ομάδα και ενσωματώστε την στα επόμενα στάδια του πρότζεκτ σας. Μην ξεχνάτε και το ψηφιακό αποτύπωμα. Τη μεγάλη έρευνα που θα κάνετε για να βρείτε τι υπάρχει στο ίντερνετ από άρθρα, σελίδες ή αν έχει γραφτεί κάτι αρνητικό για το θέμα που θέλετε να ασχοληθείτε».

Σε ερώτηση για το αν η ιστορία του πρότζεκτ πρέπει να αλλάζει γιατί αλλάζουν και οι προτιμήσεις του κοινού, ο κ. Rieth απάντησε πως «δεν αλλάζουμε ό,τι υποσχεθήκαμε ότι θα προσφέρουμε. Δεν λέμε στο κοινό μας πως θα παρουσιάσουμε μια ρομαντική ιστορία και στο τέλος παρουσιάζουμε μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Πρέπει να μείνετε πιστοί στο σενάριο σας ώστε να υπάρχει διαφάνεια σχετικά με το τι θέλετε να παρουσιάσετε».

Ο κ. Rieth αναφέρθηκε έπειτα στον ρόλο του impact producer. «Η ορολογία αυτή δεν διαφέρει πολύ από τον σχεδιασμό στρατηγικής για την προσέλευση κοινού και ουσιαστικά είναι ο ρόλος που αναλαμβάνει κάποιος ώστε να επικεντρωθεί στο κεντρικό μήνυμα της ταινίας, στον αντίκτυπο που θα έχει στο κοινό και στα βήματα για να φτάσει εκεί. Πρέπει να δημιουργήσει μια μεγάλη καμπάνια για να προωθήσει το φιλμ με στόχο τη δραστηριοποίηση και εμπλοκή του κοινού από νωρίς».

Η συζήτηση συνεχίστηκε με τον ρόλο του crowdfunding. «Πρόκειται για την πρακτική της χρηματοδότησης ενός έργου ή ενός εγχειρήματος συγκεντρώνοντας χρήματα από μεγάλο αριθμό ατόμων που ο καθένας συνεισφέρει ένα σχετικά μικρό ποσό, συνήθως μέσω του διαδικτύου. Η συγκεκριμένη πρακτική σού δίνει μια ελευθερία στο να μη δεσμεύεσαι με τηλεοπτικά κανάλια ή μεγάλους φορείς. Δε λύνει βέβαια τα προβλήματά σας γιατί τα ποσά δεν είναι τόσο μεγάλα. Ωστόσο, είναι ένα μέσο προκειμένου να βρείτε πιο εύκολα συμπαραγωγούς. Επιπλέον, χτίζετε όνομα ως δημιουργός φιλμ. Ακόμη και αν δεν το χρησιμοποιήσετε για τα χρήματα, θα έχετε μια άποψη για το πώς αντιμετωπίζει το κοινό την ιδέα σας. Πέρα από την ιδέα, μπορεί να χρηματοδοτηθεί η πρεμιέρα της ταινίας, τα ταξίδια σε φεστιβάλ, προβολές και ό,τι άλλο ζητήσετε από το κοινό σας αρκεί να το επικοινωνήσετε σωστά. Μερικές από τις πλατφόρμες crowdfunding είναι τα Kickstarter, Pozible, gofundme, και Kiss Kiss Bank Bank. Δύο επιτυχημένα παραδείγματα ντοκιμαντέρ που χρηματοδοτήθηκαν από το crowdfunding είναι τα Who the f#@% is Frank Zappa με 1.126.036 δολάρια και το The Bill Nye Film με 859.425 δολάρια. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το crowdfunding έχει να κάνει αποκλειστικά με τη διαφάνεια. Να πείτε εξαρχής ξεκάθαρα στο κοινό τι ακριβώς ζητάτε και τι θα δημιουργήσετε. Και μια υπενθύμιση. Πάντα να ζητάτε περισσότερα από εκείνα που πραγματικά χρειάζεστε για να υπολογίστε επιπλέον έξοδα, όπως οι φόροι και οι καμπάνιες για το μάρκετινγκ. Στο τέλος της ημέρας το crowdfunding σάς δίνει μια ιδέα για το πώς θα αντιμετωπίσει το κοινό τη δημιουργία σας».

Φωτογραφικό υλικό

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 25ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 6 Μαρτίου, στην Αποθήκη Γ΄, η τέταρτη κατά σειρά συνάντηση και συζήτηση του Climate Hub.

Πρόκειται για τη νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ, στην προσπάθειά του να υλοποιήσει τον στόχο της βιωσιμότητας, και περιλαμβάνει μια σειρά από ομιλίες και συζητήσεις με τη συμμετοχή οργανισμών, ομάδων και εμπειρογνωμόνων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της περιβαλλοντικής και κοινωνικής βιωσιμότητας. Κεντρικές ομιλήτριες στην τέταρτη συνάντηση με τίτλο Zero Waste Steps ήταν η εικαστικός κυκλικής οικονομίας, Λιζέττα Φώτογλου, και η πρόεδρος του συλλόγου Cosmos DIY και διαχειρίστρια της ομάδας του facebook, Zero Waste Thessaloniki, Αραβέλλα Σαλονικίδου. Τη συζήτηση συντόνισε η sustainability coordinator του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Έμμα Δοξιάδη.

 

Αρχικά, η Έμμα Δοξιάδη ζήτησε από τις ομιλήτριες να εισαγάγουν το κοινό στην έννοια του zero waste και στη φιλοσοφία αυτής της πρακτικής, αλλά και να εξηγήσουν το πώς ξεκίνησε η ομάδα Zero Waste Thessaloniki. «Zero Waste σημαίνει μηδενικά απορρίμματα. Είναι ένα απλό, αλλά και ένα πολύ σύνθετο ζήτημα ταυτόχρονα. Έχει να κάνει με το να ζούμε πιο υγιεινά, να τρώμε καλύτερα. Έχει να κάνει με τις επιλογές μας. Μικρές επιλογές, όπως τα ρούχα που θα βάλουμε ή την κρέμα προσώπου που θα επιλέξουμε, μέχρι και πολύ πιο σύνθετες», είπε η κ. Φώτογλου.

 

«H Zero Waste Thessaloniki είναι μια ομάδα που ξεκίνησε τις δράσεις της συμπτωματικά. Ασχολούμαστε βέβαια πολλά χρόνια με το zero waste, πολύ πριν γίνει της μόδας ο όρος.  Δημιούργησε την ομάδα στο facebook η φαρμακοποιός μου και επειδή είδε ότι ασχολούμασταν πολύ πρότεινε να την αναλάβουμε εμείς. Δημιουργήσαμε ένα βήμα για τον κόσμο. Η Λιζέττα τρέχει και άλλη ομάδα παράλληλα. Είναι δύο διαφορετικές ομάδες μεν, αλλά και με πολλά κοινά σημεία. Είδαμε ότι αυτή η κοινότητα μεγαλώνει, έχει ανάγκες, έχει απαιτήσεις και ότι προχωρά δυναμικά, τόσο που έχουμε φτάσει πια στο σημείο να κάνουμε παρουσιάσεις και συμβουλευτική για το ζήτημα αυτό», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου.

 

Στη συνέχεια, οι ομιλήτριες έβαλαν το κοινό στη διαδικασία ενός έξυπνου και διαδραστικού εκπαιδευτικού παιχνιδιού. «Θα κάνουμε ένα παιχνίδι. Έχω βάλει στο τραπέζι κάποιες λέξεις. Οι λέξεις έχουν σχήματα και νούμερα. Σε ένα χαρτί θα σημειώσετε τα νούμερα για τα οποία σας ενδιαφέρει να ακούσετε κάτι ή αυτά για τα οποία ενδιαφέρεστε εσείς να μας πείτε κάτι. Οι λέξεις, όπως θα δείτε, φαίνονται πολλές φορές άσχετες με το zero waste. Γι’ αυτό όμως είμαστε εδώ σήμερα. Για να δείξουμε ότι πολλές φορές ακόμα και τα άσχετα πράγματα σχετίζονται και ότι αυτά που φαίνονται αυτονόητα δεν είναι», τόνισε η κ. Σαλονικίδου. Το κοινό είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε 19 κάρτες που περιλάμβαναν όρους που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την έννοια του zero waste όπως Σκόνη Κακάο, Μπλε Χαμομήλι, Ηλιακός Φούρνος, Furoshiki, Food Waste, Συσκευές Stand By, No Poo, Second Hand, Miswak κ.ά. Αρχικά, το κοινό ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερα για τον όρο Miswak και το πώς αυτός σχετίζεται με τη φιλοσοφία του zero waste.

 

«Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν δέντρα, φυτά και θάμνοι με κλαδιά και ρίζες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθαρίσουμε τα δόντια μας. Δε χρειαζόμαστε δηλαδή ούτε οδοντόκρεμα, ούτε οδοντόβουρτσα, μόνο αυτά τα ξυλάκια. Τα δέντρα αυτά είναι διαφορετικά σε κάθε ήπειρο. Στην Ευρώπη είναι η ευρωπαϊκή ελιά. Στην Αγγλία κυκλοφορούν miswak από ξύλο ελιάς. Στην Ελλάδα μπορεί κανείς να βρει σε καταστήματα με ασιατικά προϊόντα, κυρίως από το Ιράν. Υπάρχουν άρθρα και δημοσιεύσεις πάνω σε αυτό. Εμείς ως κοινότητα κάνουμε ενέργειες με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ώστε να διερευνήσουμε το κατά πόσο μπορούμε να δημιουργήσουμε τα δικά μας αντίστοιχα ξυλάκια από τη Θεσσαλονίκη. Είναι μια πολύ οικολογική λύση που μπορούμε να υιοθετήσουμε, σε συνεργασία ασφαλώς με τον οδοντίατρό μας. Σίγουρα, πάντως, η μπαμπού οδοντόβουρτσα με τις νάιλον τρίχες δεν είναι λύση. Και οι οδοντόκρεμές μας συχνά έχουν  συστατικά που δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε κάθε μέρα. Γενικά, είναι συχνό φαινόμενο στον σύγχρονο κόσμο να χρησιμοποιούμε πράγματα που δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα για εμάς, αλλά είναι απλώς αυτά που μας προτείνει ο πολιτισμός μας», σημείωσε η κ. Σαλονικίδου.

 

Στη συνέχεια, το κοινό θέλησε να μάθει για τον όρο Eco Stress και τι αντιπροσωπεύει αυτός. «Είναι νεολογισμός. Είναι η ανησυχία για την επόμενη μέρα του πλανήτη, για τα δέντρα, τα ζώα, τον άνθρωπο, τις καταστροφές, τη ρύπανση. Είναι ένα είδος στρες που μπορεί να το έχουμε και να μη το ξέρουμε, ένα ύπουλο άγχος που μεγεθύνεται αργά και μπορεί να γιγαντωθεί, φτάνοντας σε τέτοιο σημείο που ο άνθρωπος να νιώθει ανήμπορος και να μη θέλει να συναναστραφεί, να προχωρήσει στη ζωή του ή ακόμα και να αναπαραχθεί, διότι αισθάνεται ανυπεράσπιστος μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στο περιβάλλον. Υπάρχουν έργα τέχνης και installations σε όλο τον κόσμο για το ζήτημα αυτό. Εμείς έχουμε λίγο καθυστερήσει, γιατί έχουμε άλλα άγχη πολύ πιο επείγοντα!», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου.

 

Στο σημείο αυτό η κ. Δοξιάδη έθεσε ερώτηση στις ομιλήτριες σχετικά με τους τρόπους αντιμετώπισης του Eco Stress. «Ξεκινάμε από τη λογική του ρητού “Γιατί περιμένεις λουλούδια. Γιατί τα φύτεψα’’. Η επαφή με τη γη, άλλωστε, σε θεραπεύει. Ο ακτιβισμός επίσης είναι λύση, οι παρεμβάσεις. Εκεί έχεις ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα που σε κάνει να νιώθεις μια ικανοποίηση. Ένας άνθρωπος μπορεί ακόμα και να αλλάξει τον κόσμο. Γιατί να μην είμαστε εμείς αυτοί;», τόνισε η κ. Σαλονικίδου. «Πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, χωρίς να είμαστε προσκολλημένοι στο αποτέλεσμα. Να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας», είπε η κ. Φώτογλου.

 

Ακολούθως, απαντώντας σε σχετικό αίτημα του κοινού, οι ομιλήτριες εξήγησαν τι είναι το Furoshiki. «Είναι ιαπωνικός όρος. Είναι ένας εναλλακτικός τρόπος τυλίγματος δώρου. Δείχνει πώς μπορούμε με ύφασμα να κάνουμε διαφορετικά σχέδια διπλώματος για να προσφέρουμε κάτι όμορφο, χωρίς χαρτί περιτυλίγματος. Ιδανικά, βέβαια, τα δώρα μας δε χρειάζεται να έχουν περιτύλιγμα. Αν έχουν, μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό, όπως ας πούμε ένα κουτί παπουτσιών. Μπορεί, επίσης, το δώρο να είναι κάτι άυλο, όπως εισιτήρια ή μια συνδρομή, ένα ψηφιακό βιβλίο, μια υπηρεσία», σημείωσε η κ. Φώτογλου.

 

Ακολούθως, εξήγησαν πώς το κακάο και το μπλε χαμομήλι σχετίζονται με τη νοοτροπία του zero waste. «Με μια κουταλιά σκόνη κακάο μπορούμε να κάνουμε ξηρό καθάρισμα μαλλιών για σκούρα μαλλιά, όπως ακριβώς γίνεται με τη σόδα στα ανοιχτόχρωμα μαλλιά. Έχει να κάνει με τα παλιά κόλπα της γιαγιάς. Είναι ένα παράδειγμα που αποδεικνύει πως πολλές φορές κάτι πολύ απλό, στο οποίο δεν θα πήγαινε το μυαλό μας, μπορεί να μας δώσει λύση σε κάτι που δεν το περιμέναμε», είπε η κ. Σαλονικίδου.

 

«Το μπλε χαμομήλι ή αλλιώς γερμανικό χαμομήλι είναι η εναλλακτική λύση στις χημικές κρέμες προσώπου. Είναι μπλε, δε χρησιμοποιείται σκέτο, χρησιμοποιείται σε μια βάση και τέσσερις σταγόνες αρκούν για όλη την ημέρα. Είναι επιδιορθωτικό για το δέρμα, δεν ενυδατώνει απλώς», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου. «Γενικά, αυτό που είναι καλό για το δέρμα μας είναι αυτό που μπορούμε να το φάμε κιόλας. Καλό είναι να φροντίζουμε το δέρμα μας με προϊόντα που υπάρχουν στην κουζίνα μας. Πρόσφατα, ας πούμε, έφτιαξα μια μάσκα από μελάσα, καστανή ζάχαρη και λίγο λάδι καρύδας και ήταν ό,τι καλύτερο για το πρόσωπο και τα χέρια. Έχουμε να σας προτείνουμε και μια ιστοσελίδα για να αναγνωρίζετε ποια είναι τα συστατικά που πρέπει να αποφεύγετε. Χρωματίζει το συστατικό ανάλογα με την επικινδυνότητα. Πρόκειται για τη διεύθυνση www.ewg.org/skindeep», τόνισε η κ. Φώτογλου.

 

Έπειτα, η κ. Σαλονικίδου εξήγησε και τη συνάφεια άλλων όρων που σχετίζονται κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, με το οικιακό περιβάλλον και τη νοοτροπία του zero waste, προσφέροντας έτσι στο κοινό εναλλακτικές επιλογές σε καθημερινά αντικείμενα. Ειδικότερα μίλησε για τα ηχοπετάσματα, τους ηλιακούς φούρνους, αλλά και τις σκούπες με τρίχες καουτσούκ. «Τα ηχοπετάσματα είναι μια παραλλαγή των κάθετων κήπων σε πιο ανάλαφρο στυλ. Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται συχνά ότι τα φυτά μπορούν να προσφέρουν σημαντική μείωση του θορύβου. Η σκούπα με τρίχες καουτσούκ αντί για νάιλον δεν χαλάει εύκολα. Είναι σκούπα κομμωτηρίου ή κατοικιδίου και κάνει τόσο καλή δουλειά που δε χρειάζεται απαραίτητα σφουγγάρισμα μετά τη χρήση της. Είναι βέβαια λίγο πιο βαριά στη χρήση. Ο ηλιακός φούρνος μπορεί να κατασκευαστεί από χαρτί (μπορούν να τον φτιάξουν μέχρι και παιδιά δημοτικού) ή αλουμινόχαρτο ή ξύλο. Μπορεί να είναι και πιο μεγάλος σε μέγεθος, ο επονομαζόμενος φούρνος κοινότητας, στον οποίο μπορούμε να κάνουμε γεύματα μέχρι και για ένα ολόκληρο χωριό. Εκμεταλλεύονται την ηλιακή ενέργεια για να μας βοηθήσουν να μαγειρέψουμε μέσα σε 2-4 ώρες χωρίς να ξοδέψουμε τίποτα, παρά μόνο ηλιακή ενέργεια», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου.

 

Ακολούθως, οι ομιλήτριες μίλησαν για το σήμα της ανακύκλωσης που υπάρχει στις συσκευασίες προϊόντων, αλλά και για το τι πρέπει να προσέχουμε ως καταναλωτές σε σχέση με αυτό. «Συχνά το μπερδεύουμε με το σήμα του φόρου που βλέπουμε στις συσκευασίες. Το σχήμα της ανακύκλωσης είναι το χαρακτηριστικό τριγωνάκι με τα βελάκια, το οποίο συνήθως μέσα έχει έναν αριθμό. Από τον αριθμό αυτό γνωρίζουμε τι υλικό έχουμε στα χέρια μας. Το πιο επικίνδυνο σήμα είναι αυτό με το νούμερο επτά μέσα στο τρίγωνο γιατί υποδηλώνει κάτι πολύ βλαβερό», σημείωσε η κ. Φώτογλου.

 

«Στο νούμερο επτά έχουν βάλει όλα τα υλικά που έχουν περισσέψει και δεν περιλαμβάνονται στα υπόλοιπα νούμερα. Ανάμεσα σε αυτά μπορεί να υπάρχουν και οικολογικά υλικά, αλλά συνήθως είναι ένα στα εκατό. Γράφει συχνά μέσα other το τρίγωνο. Αν δεν αναγράφεται τι είναι αυτό το “other”, δεν το αγοράζουμε το προϊόν, γιατί ακυρώνεται όλη η προσπάθεια», επισήμανε η κ. Σαλονικίδου. Στη συνέχεια, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της κ. Δοξιάδη, η κ. Σαλονικίδου μίλησε για την ηθική και βιώσιμη μόδα, παρουσιάζοντας σημαντικά στοιχεία από τη μακρόχρονη πορεία της στην παραγωγή ρούχων.

 

«Είμαι σχεδιάστρια ρούχων και έκανα παραγωγή 30 χρόνια σε αυτό που ονομάζουμε “ηθική μόδα”, προτού καν υπάρξει ο όρος. Έφτιαχνα ρούχα από φαρμακευτική γάζα. Ό,τι άλλο χρησιμοποιούσαμε πέρα από τη γάζα φροντίζαμε να είναι βαμβακερό. Ούτε το βαμβάκι, όμως, είναι απαραίτητα οικολογικό, καθώς μεσολαβούν μεγάλες ποσότητες νερού και χημικών για να γίνει το ρούχο που φοράμε. Αργότερα αποφασίσαμε να μην αγοράζουμε καινούριο βαμβάκι, αλλά να παίρνουμε έτοιμο ύφασμα που έχει ήδη παραχθεί. Στο τέλος κατέληξα στο ότι είναι άσκοπό όλο αυτό. Αναρωτήθηκα τι ακριβώς κάνω και τι προσφέρω. Κανονικά δεν πρέπει να παραχθεί τίποτα πλέον. Έχουμε δισεκατομμύρια ρούχα που μπορούν να ξαναφορεθούν και να μεταποιηθούν. Ηθική μόδα για μένα είναι να σταματήσεις να γυρίσεις σε κάτι απόλυτα κυκλικό. Η μεταποίηση και το second hand, ας πούμε, είναι ηθική μόδα», τόνισε η κ. Σαλονικίδου. «Πρέπει γενικά να απενοχοποιήσουμε το second hand, αλλά και την ανταλλαγή ρούχων με τις φίλες μας», επισήμανε η κ. Φώτογλου.

 

Οι δύο ομιλήτριες, αναφέρθηκαν και στο ζήτημα που είχε προκύψει στο παρελθόν με τα πλαστικά καλαμάκια και την αντικατάστασή τους από χάρτινα. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, εξήγησαν γιατί το χάρτινο καλαμάκι δεν αποτελεί καλή εναλλακτική. «Τα υλικά που είναι ανακυκλώσιμα είναι ανακυκλώσιμα σε κάποιες χώρες και όχι σε κάποιες άλλες. Ας πούμε, τα μαύρα καλαμάκια που γνωρίζαμε είναι από πολυπροπυλένιο, το οποίο γενικά ανακυκλώνεται, απλώς όχι στην Ελλάδα. Από την άλλη, τα χάρτινα καλαμάκια δεν ανακυκλώνονται, πέρα από το ότι είναι και πολύ δυσάρεστα. Εγώ προσωπικά έχω ένα επαναχρησιμοποιούμενο μεταλλικό καλαμάκι στην τσάντα μου. Το επαναχρησιμοποιούμενο καλαμάκι βέβαια δεν είναι κάτι νέο. Παλιά στα σπίτια μας είχαμε γυάλινα καλαμάκια. Υπάρχουν περίπου δέκα διαφορετικά είδη από καλαμάκια που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει. Γενικά, λύσεις υπάρχουν», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου.

 

Όπως εξήγησε, ωστόσο, η κ. Σαλονικίδου δεν αρκεί απλώς η πρόθεση της αλλαγής σε οποιονδήποτε τομέα, πρέπει να προχωράμε και σε πράξεις. «Συχνά η υπερβολική ταχύτητα και βιασύνη μάς ωθεί σε λανθασμένες επιλογές. Τυγχάνει, ας πούμε, ακόμα και σε διοργανώσεις και events για το κλίμα να συναντούμε πλαστικά ποτήρια και καλαμάκια μιας χρήσης. Πολύ συχνά οι διοργανώσεις έχουν στόχο να πρασινίσουν τον κόσμο, αλλά μένουν στα λόγια και δεν προχωρούν στην πράξη, στην αλλαγή. Λύσεις υπάρχουν εκεί έξω για όσους έχουν πραγματικά τη βούληση. Στο πεδίο των διοργανώσεων, ας πούμε, βοηθάει να κάνουμε χαρτογράφηση των αναγκών της εκδήλωσης και μετά αντικατάσταση αυτών που χρήζουν αντικατάστασης, αλλιώς πέφτουμε στην παγίδα του greenwashing», εξήγησε η κ. Σαλονικίδου.

 

Στο σημείο αυτό, η Έμμα Δοξιάδη ανέφερε το χαρακτηριστικό παράδειγμα των BAFTA στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία έχουν δημιουργήσει μια πλατφόρμα για τη βιωσιμότητα. Όπως εξήγησε, μια από τις συνήθεις πρακτικές τους είναι να ελέγχουν τα σενάρια, ώστε να σιγουρευτούν ότι περνάνε τα σωστά μηνύματα περί βιωσιμότητας. «Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε και πρωταγωνιστές σε ταινίες να κάνουν τέτοιες επιλογές. Να πλένουν τα δόντια τους με το miswak ας πούμε ή με ξύλινη οδοντόβουρτσα αντί για πλαστική. Γενικά, πάντως, έχουμε παρατηρήσει ότι ο κόσμος πλέον αντιδρά όταν βλέπει κάτι περιβαλλοντικά ακραίο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίπτωση μιας ρωσικής εταιρείας που είχε γεμίσει το ταβάνι με εκατομμύρια μπαλόνια, τοποθετημένα μέσα σε ένα δίχτυ, τα οποία σκόπευε να αφήσει να πέσουν. Ο κόσμος έγινε έξαλλος. Πρέπει να είναι συνειδητές οι επιλογές μας. Άλλωστε, είμαστε μια αλυσίδα. Ας πούμε, ό,τι έχει μέσα του πλαστικό, όπως το μπουκάλι νερού, αφήνει πίσω του μικροπλαστικά, τα οποία βρίσκονται παντού και καταλήγουν σε εμάς πάλι. Είναι στο χέρι μας ως καταναλωτές και ως πολίτες να απαιτήσουμε το καλύτερο για εμάς και τον πλανήτη μας», είπε κλείνοντας η κ. Φώτογλου.

Φωτογραφικό υλικό

Φωτογραφικό υλικό

 Συνεχής ενημέρωση για το 25ο ΦΝΘ εδώ

Η παρουσίαση των πρότζεκτ που συμμετέχουν στο Thessaloniki Pitching Forum, την πλατφόρμα συμπαραγωγής και συγχρηματοδότησης του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 6 Μαρτίου, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας στο πλαίσιο της Αγοράς. Η πλατφόρμα παρέχει την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να συζητήσουν το πρότζεκτ τους, να δεχτούν σχόλια και συμβουλές, αλλά και να ακονίσουν το υλικό τους στη διάρκεια ενός διήμερου διαδικτυακού εργαστηρίου.

 

Φωτογραφικό υλικό

 Συνεχής ενημέρωση για το 25ο ΦΝΘ εδώ

Φωτογραφικό υλικό

Συνεχής ενημέρωση για το 25ο ΦΝΘ εδώ

Στο πλαίσιο των Agora Talks της Αγοράς του 25ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε η συζήτηση με θέμα «Η αμεροληψία και το ηθικό δικαίωμα στο δημιουργικό ντοκιμαντέρ: ένα άπιαστο όνειρο;». Στην εκδήλωση που διεξήχθη στο MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, επαγγελματίες του ντοκιμαντέρ μοιράστηκαν πρακτικές συμβουλές και εμπειρίες με τους διαπιστευμένους του Φεστιβάλ. Ομιλητές ήταν οι Zeynep Güzel, επικεφαλής Talents Doc Station της Berlinale, Alex Shiraieff, B2B Docs και  Thomas Kaske, παραγωγός (Kaskefilm), ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Selin Murat, υπεύθυνη αγορών IDFA.

Τη συζήτηση άνοιξε η Selin Murat: «Ευχαριστούμε την Αγορά για την πρόσκληση. Εργάζομαι ως υπεύθυνη  αγορών IDFA. Ειδικεύομαι σε πρωτοβουλίες επαγγελματικής ανάπτυξης για δημιουργούς ντοκιμαντέρ με έμφαση στις συμπαραγωγές με τον Καναδά και συμμετέχω σε πολυάριθμες επιτροπές ταινιών ντοκιμαντέρ κάθε χρόνο. Διαθέτοντας καλύτερες συνθήκες παραγωγής, οι κινηματογραφιστές από τη Δύση πολλές φορές ξεκινούν να κάνουν ντοκιμαντέρ σε τρίτες χώρες, δελεασμένοι από τις φαινομενικά εντυπωσιακές, ελκυστικά εξωτικές και υποτιθέμενα άγνωστες ιστορίες που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού και θα λάβουν υποσχέσεις κρατικών χρηματοδοτήσεων. Αυτό πολλές φορές συμβαδίζει με την έλλειψη προετοιμασίας από πλευράς των δημιουργών, κατανόησης της κουλτούρας των πρωταγωνιστών, καθώς και της αίσθησης ότι ο δημιουργός κατέχει το δικαίωμα να αφηγηθεί την ιστορία που αφορά μια κοινότητα στην οποία δεν ανήκει. Έτσι, αφαιρεί το κυρίαρχο δικαίωμα της κοινότητας να διερευνήσει τις δικές της ιστορίες με τον δικό της τρόπο και στον δικό της χρόνο. Η διεθνής κοινότητα του ντοκιμαντέρ έχει ξεκινήσει να αμφισβητεί αυτές τις βιαστικές, ανεύθυνες και ηθικά προβληματικές πρακτικές. Η αρχική μου ερώτηση αφορά, λοιπόν, το αν θυμάστε την περίοδο πριν από όλα αυτά, που κάνατε ό,τι θέλατε».

Τον λόγο πήρε ο Alex Shiraieff: «Πραγματικά δεν θυμάμαι μια εποχή που να έκανα ό,τι ήθελα. Ίσως να υπήρχαν κάποιοι άλλοι, αλλά δεν ήμουν ένας από αυτούς. Πάντα υπήρχαν κανόνες και εμπόδια. Είμαι συνδεδεμένος με μια συγκεκριμένη περιοχή, τη δυτική Ευρώπη και προσπαθώ να τα αποφύγω όλα αυτά. Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι σκηνοθέτες στην περιοχή μας, αλλά οι περισσότεροι είναι αποκομμένοι από την κινηματογραφική βιομηχανία. Υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν πως όλα είναι υπέροχα, ότι υπάρχουν πλούσιοι παραγωγοί που θα χρηματοδοτήσουν το οποιοδήποτε έργο και θα τους αφήσουν να κάνουν οτιδήποτε. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Κατά την άποψή μου, όταν συναντάμε αυτά τα προβλήματα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους κινηματογραφιστές στο πώς λειτουργεί η αγορά ώστε να μην προσδοκούν σε κάτι που δεν θα έρθει ποτέ. Οι κινηματογραφιστές στη δική μου περιοχή είναι ταλαντούχοι και δουλεύουν με βάση την εμπειρία τους. Είναι χώρες που αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, ακόμη και πολέμους, αλλά οι νέοι κινηματογραφιστές θέλουν να είναι μέρος ενός διαφορετικού κόσμου που παλεύει για όλες τις αδικίες και τις τραγωδίες. Πολλοί κινηματογραφιστές θέλουν να έρθουν στην περιοχή μας και να γυρίσουν ταινίες και, όπως είπα, προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε πώς λειτουργεί η αγορά μας».

 

Η συζήτηση συνεχίστηκε με τη Zeynep Güzel. «Είμαι σκηνοθέτιδα με έδρα το Βερολίνο και εργάζομαι ως εμπειρογνώμονας σε εργαστήρια σε θέματα αφήγησης, συγγραφής διεθνών επιχορηγήσεων και στρατηγικών χρηματοδότησης σε τακτική βάση. Παράλληλα, είμαι μέλος στην ομάδα Berlinale Talents για τη λειτουργία του Doc Station. Θέλουμε να κάνουμε τη διαφορά στην κοινότητα του ντοκιμαντέρ. Επειδή είμαι και η ίδια σκηνοθέτιδα πάντα ήξερα πώς να φροντίσω τους δημιουργούς και να δημιουργήσω ευκαιρίες για αυτούς. Δεν αμφισβητώ τoν ρόλο των ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις, των “gatekeepers”, όπως τους αποκαλώ, αλλά συγχρόνως διερωτώμαι διαρκώς ποιος είναι ο ρόλος μας στην κινηματογραφική βιομηχανία, σε αυτή την κρίσιμη συζήτηση και στην απαραίτητη επικείμενη αλλαγή. Πώς μπορούν οι παραγωγοί, οι πλατφόρμες παρουσίασης και οι χρηματοδοτικοί φορείς να επιδείξουν μια συνειδητή και συγκροτημένη δέσμευση για αμεροληψία και απόδοση ευθύνης; Ως μέλος του Doc Station αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί έχω πρόσβαση σε κινηματογραφιστές από όλο τον κόσμο και βλέπω τις ιστορίες τους. Υπάρχει πολύ ταλέντο εκεί έξω».

Ο Thomas Kaske πήρε τη σκυτάλη λέγοντας πως «έχω σπουδάσει Ανθρωπολογία, οπότε έχω πάει σε εξωτικά μέρη. Αφού έζησα για λίγο στο Ναϊρόμπι, αποφάσισα να σπουδάσω Κοινωνική και Πολιτισμική Ανθρωπολογία και Κινηματογράφο. Το 2008 ξεκίνησα να εργάζομαι για το MA Visual and Media Anthropology στο FU Berlin, όπου ερωτεύτηκα τη δημιουργία ντοκιμαντέρ. Μετά τις σπουδές μου, ξεκίνησα να εργάζομαι ως παραγωγός και ερευνητής αρχείων για τις εταιρείες Ilanga Films και Molly Aida με έδρα το Βερολίνο. Συνεχώς μαθαίνω για το πώς να γίνομαι καλύτερος. Υπάρχουν διάφορες ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου πριν μπεις στον κόσμο των συμπαραγωγών. Όπως το τι σημαίνει επιτυχία για σένα και τι για τον συμπαραγωγό σου. Το σημαντικότερο για μένα είναι να δίνουμε αξία στη δουλειά και να τη χρηματοδοτούμε ανάλογα».

Η κ. Murat συνόψισε τα παραπάνω λέγοντας ότι «το πρώτο μάθημα που παίρνουμε από τη συζήτησή μας είναι πως όλα είναι διαπραγματεύσιμα, δεν υπάρχουν κανόνες και η αξία της δουλειάς σου δεν βασίζεται στα χρήματα που βάζεις σε αυτή». Το επόμενο ερώτημα προς τους συνομιλητές της ήταν για το τι θα πρέπει να αποτελέσει παρελθόν και τι να παραμείνει ανέπαφο στην κινηματογραφική βιομηχανία. Σύμφωνα με την κ. Güzel «οι κινηματογραφιστές πρέπει να παρουσιάζουν τον εαυτό τους. Υπάρχουν πλατφόρμες για αυτό τον σκοπό, αλλά πρέπει να κάνουμε τους δημιουργούς να αισθάνονται πιο ελεύθεροι στο να παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Μιλάω συνέχεια με κινηματογραφιστές και κυρίως οι νέοι δημιουργοί είναι πολύ στρεσαρισμένοι για το πώς να παρουσιαστούν και τι να πουν. Εμείς που παίρνουμε τις αποφάσεις δεν τους δίνουμε την άνεση να εκφραστούν πιο ελεύθερα. Θα ήθελα να αλλάξει αυτό. Συναντιόμαστε όλοι μεταξύ μας για να βρούμε συνεργάτες, οπότε γιατί να υπάρχει τόσο άγχος και κάποιες φορές εχθρότητα;».

Όπως τόνισε ο Alex Shiraieff: «Χρειαζόμαστε ανοικοδόμηση και πρέπει να έχουμε κανόνες. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ουκρανία. Είχε δημιουργήσει τα τελευταία οκτώ χρόνια μια μεγάλη κινηματογραφική βιομηχανία μέσω μιας νέας γενιάς κινηματογραφιστών που ξέρουν πώς να δουλέψουν στην περιοχή τους. Ο πόλεμος έφερε πολλούς στη χώρα με σκοπό να δουλέψουν με αυτούς τους κινηματογραφιστές και μάλιστα κάτω από άθλιες συνθήκες. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες στην Ευρώπη που βοηθούν τους κινηματογραφιστές να κρατήσουν την ταυτότητά τους και πρέπει να τους υποστηρίξουμε γιατί είναι το μέλλον στην κινηματογραφική βιομηχανία. Η τραγωδία τούς έχει κάνει πιο δυνατούς. Οι ντοκιμαντερίστες δουλεύουν για την κοινωνία και πρέπει να αμείβονται ανάλογα». «Θα άλλαζα κι εγώ πολλά», τόνισε ο Thomas Kaske. Όπως εξήγησε: «Δουλεύω με τους δημιουργούς γιατί αγαπώ το όραμά τους και τις ιστορίες τους. Πρέπει επίσης να αφήσουμε τα στερεότυπα. Αν είσαι για παράδειγμα ένας σύριος κινηματογραφιστής, δεν πρέπει να νιώθεις αναγκασμένος να κάνεις μια ταινία για τον πόλεμο. Θα ήθελα να δω και μια διαφορετική ιστορία», δήλωσε σχετικά. «Προσωπικά θα έβγαζα από το παιχνίδι τον όρο “decision maker”. Όλοι μας παίρνουμε αποφάσεις και μαζί αποφασίζουμε για το τι είναι καλύτερο» τόνισε η Selin Murat.

Στην ερώτηση για το ποια θα ήταν η συμβουλή τους προς τους νέους δημιουργούς, ο κ. Shiraieff είπε πως «θα μπορούσαμε να τους περάσουμε τις γνώσεις μας για το πώς λειτουργεί η αγορά. Χρειαζόμαστε ισχυρές κινηματογραφικές ενώσεις για να μαχόμαστε σωστά για τις αλλαγές. Ταυτόχρονα, πρέπει να δικτυωνόμαστε. Να μαθαίνουμε από τους συναδέλφους μας από άλλες χώρες. Το να συναντιόμαστε και να πίνουμε κρασί στα φεστιβάλ δεν γίνεται μόνο για να περάσουμε καλά, αλλά κυρίως για να δικτυωθούμε». Η κ. Güzel συμπλήρωσε: «Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους κινηματογραφιστές είναι πολύ σημαντική, όπως και η δικτύωση. Η έρευνα είναι επίσης απαραίτητη ώστε να πηγαίνεις σε μέρη που θα κάνεις αυτό που επιθυμείς δίχως απλά να σπαταλήσεις τα χρήματά σου. Επιπλέον, πρέπει να οργανωθούμε ώστε να παρουσιάζονται σωστά τα φιλμ στα φεστιβάλ και όπου αλλού γίνονται προβολές. Το σημαντικότερο είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου και το έργο σου». Σύμφωνα με τον Thomas Kaske: «Παρουσίασε τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς ώστε να βρεις συμμάχους. Υπάρχουν καλοί άνθρωποι εκεί έξω, πρόθυμοι να σε βοηθήσουν».

Σε ερώτηση του κοινού για το πώς πρέπει να γίνεται η σωστή παρουσίαση των πρότζεκτ μπροστά σε εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις, ο Alex Shiraieff απάντησε σχετικά: «Πρέπει να γνωρίζεις αυτούς που θα συναντήσεις με σκοπό να τους παρουσιάσεις τη δουλειά σου. Πηγαίνεις σε κάποιο pitching όχι για να πάρεις μόνο χρήματα, αλλά για να παρουσιάσεις μια ιδέα για το έργο σου. Το να σε απορρίψουν δεν σημαίνει ότι το πρότζεκτ σου ναυάγησε οριστικά. Πρέπει να “πουλάτε” τον εαυτό σας, όσο άσχημο και αν ακούγεται. Είναι καλό να ξαναφτιάξουμε την κινηματογραφική βιομηχανία από την αρχή, όπως και τα συνδικάτα. Νομίζω ότι μπορεί να γίνει αν ενωθούμε και όχι αν είμαστε ανεξάρτητοι γιατί έτσι φαινόμαστε αδύναμοι», κατέληξε χαρακτηριστικά.

Φωτογραφικό υλικό