Copyright Kulturosupa.gr © 2007 – 2026
- Ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
- – Το χρήμα
- -Το χρήμα
Το ευρηματικό, σατιρικό διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Το Τυχερό Λαχείο» θα παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη -για λίγες παραστάσεις- στο Θέατρο 104, με τη σύγχρονη ματιά της Λουκίας Ανάγνου η οποία υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Χρύσα Κολοκούρη
Ο Ιβάν Ντμίτριτς, ένας μετρημένος μικροαστός, με ετήσια οικογενειακά έξοδα που δεν ξεπερνούν τα διακόσια ρούβλια, είναι πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή του. Η Μάσιπ Ντμίτριτς, μία εγκρατής μικροαστή που έχει στην κατοχή της ένα μικρό παντοπωλείο, είναι πολύ ευχαριστημένη με τη ζωή της. Οι δυο τους, από το υστέρημά τους, ανανεώνουν εβδομαδιαία το λαχείο.
Τι θα γινόταν όμως εάν κέρδιζαν;
Συντελεστές:
Διασκευή/σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσόλης (tsolimon) Επιμέλεια κίνησης: Γεωργία Σταυρίδου Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος Ενδυματολογία: Αναστασία Κάππα Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη Τrailer: Συμεών Τσακίρης Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Χρύσα Κολοκούρη
Info:
Τοποθεσία: Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Αθήνα (σταθμός μετρό – Κεραμεικός)
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, ώρα 21:00. Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Διάρκεια: 65’
Πληροφορίες: Τηλ.: 2103455020
Τιμές εισιτηρίων: 14€ κανονικό, 10€ μειωμένο (Άνεργοι, Ατέλειες, ΑΜΕΑ, Φοιτητές, 65+, Πολύτεκνοι)
Τα Βραβεία καλύπτουν τη θεατρική σεζόν από τον Οκτώβριο του 2023 έως τον Σεπτέμβριο του 2024, δηλαδή τις παραστάσεις που έκαναν πρεμιέρα αυτό το διάστημα.
Αφορούν τις αμιγώς ελληνικές παραγωγές, καθώς πρόθεση της ΕΛ.Ε.Κ.ΘΕ.Π.ΤΕ είναι να στηρίξει και να αναδείξει την ημεδαπή θεατρική δημιουργία, η οποία πολλές φορές συντελείται υπό εξαιρετικά δυσμενείς οικονομικά συνθήκες.
Τα βραβεία που απονέμει η ΕΛ.Ε.Κ.ΘΕ.Π.ΤΕ αντανακλούν θεμελιώδεις αρχές της όπως η πολυσυλλεκτικότητα, η συμπερίληψη, η εξωστρέφεια. Ακολουθώντας το παράδειγμα αντίστοιχων βραβείων στο εξωτερικό, απονέμονται από έγκριτους κριτικούς 17+1 θεατρικά βραβεία, επιπλέον 2 επαίνων, τιμώντας και βραβεύοντας όλες τις πτυχές της παραστατικής δημιουργίας.
Η Κριτική Επιτροπή ανέλαβε να καλύψει την ομολογουμένως πολύ πλούσια θεατρική παραγωγή της Αθήνας, παράλληλα με εκείνη της Θεσσαλονίκης, αλλά και των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων όλης της Ελλάδας.
Η απονομή θα πραγματοποιηθεί στις 21 Οκτωβρίου στο Μουσείο Γουλανδρή
ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ
(Τα ονόματα με αλφαβητική σειρά)
- ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΩΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ
- 1. Ελίζα Αλεξανδροπούλου (Νέκυια, σύλληψη/καλλιτεχνική επιμέλεια Γιάννης Αγγελάκας, σκην. Χρήστος Παπαδόπουλος, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση)
2.Χριστίνα Θανάσουλα (Βάκχες του Ευριπίδη, σκην. Θάνος Παπακωνσταντίνου, Εθνικό Θέατρο)
- Στέλλα Κάλτσου (Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι Επιθυμείτε του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σκην. Γιάννης Κακλέας, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Μελίνα Μάσχα (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ της Πατρίσια Χάισμιθ, σκην. Πέτρος Ζούλιας, Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης)
- Σάκης Μπιρμπίλης (Καρδιά του Σκύλου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σκην. Έφη Μπίρμπα, Θέατρο Κιβωτός)
- ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΙΝΗΣΗΣ/ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑΣ
- Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου (Σαλό, 120 Ημέρες στα Σόδομα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, σκην. Άρης Μπινιάρης, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή)
- Μιχάλης Θεοφάνους (Καρδιά του Σκύλου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σκην. Έφη Μπίρμπα, Θέατρο Κιβωτός)
- Μαριάννα Καβαλλιεράτου (Κατασκευασμένα Συμφέροντα του Χαθίντο Μπεναβέντε, σκην. Γιάννης Καλαβριανός, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Αγγελική Τρομπούκη (Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι Επιθυμείτε του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σκην. Γιάννης Κακλέας, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Νικόλας Χατζηβασιλειάδης (Η Μουγγή Καμπάνα του Θανάση Τριαρίδη, σκην. Μάριος Κρητικόπουλος, Πάνος Αποστολόπουλος, Θέατρο Μπέλλος)
3.ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ – ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ
- Γιάννης Αγγελάκας – Coti K. (Νέκυια, σύλληψη/καλλιτεχνική επιμέλεια Γιάννης Αγγελάκας, σκην. Χρήστος Παπαδόπουλος, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση)
- Τζεφ Βάγγερ (Σαλό, 120 Ημέρες στα Σόδομα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, σκην. Άρης Μπινιάρης, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή)
- Κωνσταντίνος Βήτα (Αγρυπνία του Δημήτρη Δημητριάδη, σκην. Αντώνης Καλογρίδης, Θέατρο Συγγρού 33)
- Τηλέμαχος Μούσας (Rayman Ούρλιαξε του Γιάννη Μαυριτσάκη, σκην. Περικλής Μουστάκης, Θέατρο Σφενδόνη)
- Κορνήλιος Σελαμσής (Η Σκέψη του Λεονίντ Αντρέγιεφ, σκην. Χάρης Φραγκούλης, Θέατρο Σφενδόνη)
4.ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ
- Ηλένια Δουλαδίρη (Σαλό, 120 Ημέρες στα Σόδομα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, σκην. Άρης Μπινιάρης, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή)
- Λουκία (Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Καντ του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, σκην. Έφη Ρευματά, Θέατρο Άνεσις)
- Έφη Μπίρμπα – Βασιλεία Ροζάνα (Καρδιά του Σκύλου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σκην. Έφη Μπίρμπα, Θέατρο Κιβωτός)
- Κλαιρ Μπρέισγουελ (Η Προξενήτρα του Θόρντον Ουάιλντερ, σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Εθνικό Θέατρο)
- Νίκος Χαρλαύτης (Βίρα τις Άγκυρες των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα, σκην. Αστέριος Πελτέκης, ΚΘΒΕ)
5.ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ
- 1. Κωνσταντίνος Ζαμάνης (Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του Έντουαρντ Άλμπι, σκην. Ορέστης Τάτσης, Από Μηχανής Θέατρο)
- Μυρτώ Λάμπρου (Ο Αποτυχημένος του Τόμας Μπέρνχαρντ,
σκην. Έκτορας Λυγίζος, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή) - Άγγελος Μέντης (Ο Ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη του Κάρλο Γκολντόνι, σκην. Βασίλης Παπαβασιλείου, Εθνικό Θέατρο)
- Νίκος Παπαδόπουλος (Μάθε με να Φεύγω του Άκη Δήμου,
σκην. Γιάννης Σκουρλέτης, Bijoux de Kant Hood art space) - Κωνσταντίνος Σκουρλέτης (Ο Γλάρος του Άντον Τσέχωφ,
σκην. Δημήτρης Καραντζάς, Θέατρο Προσκήνιο)
6.ΒΡΑΒΕΙΟ VIDEO ART
- 1. Βασίλης Κουντούρης, studio19st (Midnight Movie της Eve Leigh, σκην. Έλενα Μαυρίδου, Θέατρο Χώρος)
- Παντελής Μάκκας (The Doctor του Ρόμπερτ Άικ, σκην. Κατερίνα Ευαγγελάτου, Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου)
- Γρηγόρης Πανόπουλος (Καρδιά του Σκύλου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σκην. Έφη Μπίρμπα, Θέατρο Κιβωτός)
- Klaas Verpoest (Η Αγαπημένη του Κυρίου Λιν του Philippe Claudel, σκην. Guy Cassiers, ΚΘΒΕ, Φεστιβάλ Αθηνών)
7.ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.
- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων (Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ,
σκην. Γιάννης Κοντός) - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας (Η Πιο Σωστή Απόφαση της Εύας Οικονόμου-Βαμβακά, σκην. Εύα Οικονόμου-Βαμβακά)
- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης (Το Πράσινό μου το Φουστανάκι της Λένας Κιτσοπούλου, σκην. Έφη Θεοδώρου)
- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας (Ο Εξηνταβελόνης του Κωνσταντίνου Οικονόμου, σκην. Χρήστος Στρέπκος)
- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών (Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, σκην. Εύη Σαρμή)
8.ΒΡΑΒΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
- Αόρατος Τονίνο (Ο) (βασισμένο στο βιβλίο του Τζάνι Ροντάρι, σκην. Δημήτρης Μυλωνάς, Από Μηχανής Θέατρο)
- Νησί των Θησαυρών (Το) (βασισμένο στο βιβλίο του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Θέατρο Πόρτα)
- Πινόκιο (βασισμένο στο βιβλίο του Κάρλο Κολόντι, σκην. Βασίλης Μαυρογεωργίου, Εθνικό Θέατρο)
- Ποιος Σκότωσε το Σκύλο τα Μεσάνυχτα; (βασισμένο στο βιβλίο του Μαρκ Χάντον, θεατρική προσαρμογή Σάιμον Στήβενς, σκην. Νικορέστης Χανιωτάκης, Θέατρο Λαμπέτη)
- ΠούπουλApp (των Άγγελου Αγγέλου – Έμης Σίνη, σκην. Φοίβος Συμεωνίδης, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
- Φακντ-απ (του Τάσου Ιορδανίδη, σκην. Θάλεια Ματίκα, Θέατρο Άλφα)
9.ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ
- Αγρυπνία του Δημήτρη Δημητριάδη (σκην. Αντώνης Καλογρίδης, Θέατρο Συγγρού 33)
- Κακούργα Πεθερά της Νεφέλης Μαϊστράλη (σκην. Θανάσης Ζερίτης, Θέατρο Πόρτα)
- Μάθε με να Φεύγω του Άκη Δήμου (σκην. Γιάννης Σκουρλέτης, Bijoux de Kant Hood art space)
- Προσδοκώ του Γιώργου Βέλτσου (σκην. Σοφία Καρακάντζα, ΚΘΒΕ)
- Rayman Ούρλιαξε του Γιάννη Μαυριτσάκη (σκην. Περικλής Μουστάκης, Θέατρο Σφενδόνη)
10.ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑΣ
- Γεωργία Μαυραγάνη – Δήμητρα Στρατικοπούλου (Ένας Εχθρός του Λαού του Χένρικ Ίψεν, σκην. Γεωργία Μαυραγάνη, Θέατρο Ρεκτιφιέ)
- Κατερίνα Μαυρογεώργη (Jane βασισμένο στην Τζέην Έυρ της Σαρλότ Μπροντέ, σκην. Κατερίνα Μαυρογεώργη, Θέατρο Θησείον)
- Βασίλης Παπαβασιλείου – Νικολέτα Φιλόσογλου (Οι Δύο Χέστηδες του Ευγένιου Λαμπίς, σκην. Βασίλης Παπαβασιλείου, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Ελένη Σπετσιώτη (Το χρονικό ενός δυσλεκτικού του Γιάννη Πάσχου, σκην. Ντίνος Ψυχογιός, Θέατρο 104)
- Χάρης Φραγκούλης (Η Σκέψη του Λεονίντ Αντρέγιεφ, σκην. Χάρης Φραγκούλης, Θέατρο Σφενδόνη)
11.ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΕΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
- Νατάσα Εξηνταβελώνη (Ο Γλάρος του Άντον Τσέχωφ, σκην. Δημήτρης Καραντζάς, Θέατρο Προσκήνιο)
- Νάντια Κατσούρα (Θα Έχει τα Μάτια σου του Ηλία Κουνέλα, σκην. Ηλίας Κουνέλας, Θέατρο Κάμιρος)
- Εμμανουέλα Μαγκώνη (Ερρίκος στον Κύβο βασισμένο στο Ερρίκος IV [A’ & B’ μέρος] του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σκην. Μαρία Δαμασιώτη, Εxcalibur Bar)
- Ερατώ Μανδαλενάκη (Ο Κροκόδειλος του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, σκην. Δημήτρης Σταυρόπουλος – Ορέστης Σταυρόπουλος, Θέατρο Πόρτα)
- Μαριάννα Πουρέγκα (Περλιμπλίν και Μπελίσα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, σκην. Δημήτρης Τάρλοου, Θέατρο Πορεία)
- Ελίζα Σκολίδη (Η Λέξη Πρόοδος στο Στόμα της Μητέρας μου Ηχούσε Πολύ Φάλτσα του Ματέι Βίζνιεκ, σκην. Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Θέατρο Μπέλλος)
12.ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΕΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
- Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος (Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι Επιθυμείτε του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σκην. Γιάννης Κακλέας, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Θανάσης Ισιδώρου (Όρνιθες του Αριστοφάνη, σκην. Άρης Μπινιάρης, Φεστιβάλ Επιδαύρου)
- Ιωάννης Καμπούρης (Ο Μακαρίτης Ματία Πασκάλ του Λουίτζι Πιραντέλλο, σκην. Σωτήρης Ρουμελιώτης, Θέατρο Τ , Θεσσαλονίκη)
- Γιάννης Νιάρρος (Ο Αποτυχημένος του Τόμας Μπέρνχαρντ,
σκην. Έκτορας Λυγίζος, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή) - Μιχάλης Πανάδης (Α.Κ.Α. (Also Known As) του Ντάνιελ Μέγιερ, σκην. Μαριτίνα Πάσσαρη, Θέατρο του Νέου Κόσμου)
- Μιχαήλ Ταμπακάκης (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ της Πατρίσια Χάισμιθ, σκην. Πέτρος Ζούλιας, Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης)
13.ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
- Στεφανία Γουλιώτη (The Doctor του Ρόμπερτ Άικ, σκην. Κατερίνα Ευαγγελάτου, Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου)
- Ελένη Δημοπούλου (Το πλυντήριο του Θανάση Τριαρίδη, σκην. Γιάννη Παρασκευόπουλου, Πολυχώρος Τέχνης Alte Fablon)
- Αγορίτσα Οικονόμου (Ο Ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη του Κάρλο Γκολντόνι, σκην. Βασίλης Παπαβασιλείου, Εθνικό Θέατρο)
- Μαριέττα Σγουρδαίου (Αγάπη των Ελένης Ευθυμίου – Σοφίας Ευτυχιάδου, σκην. Ελένη Ευθυμίου, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
- Ευσταθία Τσαπαρέλη (Τζούλια του Τάσου Ιορδανίδη, σκην. Τάσος Ιορδανίδης, Θέατρο Άλφα)
- Έλενα Χαραλαμπούδη (Μίξερ – Ένα Λαϊκό Μιούζικαλ Τσέπης της Ζέτης Φίτσιου, σκην. Κώστας Σιλβέστρος, Θέατρο Μικρό Γκλόρια)
- Γαλήνη Χατζηπασχάλη (Η Προξενήτρα του Θόρντον Ουάιλντερ, σκην. Θωμάς Μοσχόπουλος, Εθνικό Θέατρο)
14.ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΔΡΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
- Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Η Σκέψη του Λεονίντ Αντρέγιεφ, σκην. Χάρης Φραγκούλης, Θέατρο Σφενδόνη)
- Θάνος Λέκκας (Αίμα στη Σκηνή του Τσαρλς Λάντλαμ, σκην. Τάσου Πυργιέρη, Σύγχρονο Θέατρο)
- Ντένης Μακρής (Αγρυπνία του Δημήτρη Δημητριάδη, σκην. Αντώνης Καλογρίδης, Θέατρο Συγγρού 33)
- Περικλής Μουστάκης (Ο Πατέρας του Φλοριάν Ζελέρ, σκην. Ελένη Σκότη, Σύγχρονο Θέατρο)
- Αργύρης Ξάφης (Το πιο Όμορφο Σώμα που Έχει Βρεθεί ποτέ σε Αυτό το Μέρος του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, σκην. Ζωή Ξανθοπούλου, Θέατρο Θησείον)
- Χάρης Φραγκούλης (Rayman Ούρλιαξε του Γιάννη Μαυριτσάκη, σκην. Περικλής Μουστάκης, Θέατρο Σφενδόνη)
- Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης (Μάθε με να Φεύγω του Άκη Δήμου, σκην. Γιάννης Σκουρλέτης, Bijoux de Kant Hood art space)
15.ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΕΛΕΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
- 1. Δαγκώνει; σε κείμενα της Μαρίας Γουλή και της ομάδας, σκην. Όλγα Ποζέλη, Ομάδα ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ, Θέατρο Φούρνος
- Ερρίκος στον Κύβο βασισμένο στο Ερρίκος IV [A’ & B’ μέρος] του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σκην. Μαρία Δαμασιώτη, Ομάδα ΕΠΤΑΡΧΕΙΑ, Εxcalibur Bar
- Λίγο Φαΐ για τον Δρόμο μια περιπατητική περφόρμανς του Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου, σκην. Χρήστος Παπαδημητρίου, Ομάδα ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ, Διάφοροι χώροι – Δυτική Θεσσαλονίκη
4.Προσοχή: Εκτελούνται Έργα της Ομάδας ΤΡΟΧΙΕΣ, σε δραματουργία Ν. Βασιλειάδου – Χ. Σερδάρη, σκην. Νοεμή Βασιλειάδου, Ομάδα ΤΡΟΧΙΕΣ, Θέατρο Αυλαία – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Ροές – Αθήνα
- ΤΑΝΚ – Όλη Νύχτα Εδώ βασισμένο στο βιβλίο Όλη Νύχτα Εδώ σε επιμέλεια Ιάσονα Χανδρινού, δραματουργία της ομάδας RMS MATAROA, σκην. Μάνος Βαβαδάκης, ομάδα RMS MATAROA, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν)
16.ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
- Κατερίνα Ευαγγελάτου (The Doctor του Ρόμπερτ Άικ, Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου)
- Δημήτρης Καραντζάς (Ο Γλάρος του Άντον Τσέχωφ, Θέατρο Προσκήνιο)
- Έκτορας Λυγίζος (Ο Αποτυχημένος του Τόμας Μπέρνχαρντ, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή)
- Κατερίνα Μαυρογεώργη (Jane βασισμένο στην Τζέην Έυρ της Σαρλότ Μπροντέ, Θέατρο Θησείον)
- Άρης Μπινιάρης (Σαλό, 120 Ημέρες στα Σόδομα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή)
- Γιάννης Σκουρλέτης (Μάθε με να Φεύγω του Άκη Δήμου,
Bijoux de Kant Hood art space)
17.ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
- Αγαπημένη του Κυρίου Λιν (H) του Philippe Claudel, σκην. Guy Cassiers, Συμπαραγωγή ΚΘΒΕ – Λυκόφως (Γιώργος Λυκιαρδόπουλος)
- Αποτυχημένος (Ο) του Τόμας Μπέρνχαρντ, σκην. Έκτορας Λυγίζος, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή
- Γλάρος (Ο) του Άντον Τσέχωφ, σκην. Δημήτρης Καραντζάς, Θέατρο Προσκήνιο – Αφοι Τάγαρη ΟΕ
- Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν Είναι Νεκροί (Ο) του Τομ Στόπαρντ, σκην. Στάθης Λιβαθινός, Λυκόφως (Γιώργος Λυκιαρδόπουλος)
- Σαλό, 120 Ημέρες στα Σόδομα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, σκην. Άρης Μπινιάρης, Εναλλακτική Σκηνή – Εθνική Λυρική Σκηνή
- Σκέψη (Η) του Λεονίντ Αντρέγιεφ, σκην. Χάρης Φραγκούλης, Παραγωγή KURSK
Χορηγός επικοινωνίας: Kulturosupa.gr
Έξυπνη, παιχνιδιάρικη, εκλεπτυσμένη, ασεβής και περιστασιακά σκληρή, η «Σύλβια» του A.R. Gurney είναι μια κωμωδία για τις σχέσεις, τη φύση και τη μοναξιά.
Λίγα λόγια για το έργο
Νέα Υόρκη. Δυτική συνοικία. Ένα ερωτικό τρίγωνο γεννιέται μεταξύ των Greg, Kate και της Sylvia που είναι… σκυλί. Ναι, καλά διαβάσατε.
Ο Greg και η Kate έχουν κενά στη ζωή τους, που προσπαθούν να γεμίσουν με διαφορετικό τρόπο. H Kate αφοσιώνεται στην δουλειά της ενώ ο άντρας της βρίσκει νέες ελπίδες στην σκυλίσια συντροφιά.
Έξυπνη, παιχνιδιάρικη, εκλεπτυσμένη, ασεβής και περιστασιακά σκληρή, η «Σύλβια» του A.R. Gurney είναι μια κωμωδία για τις σχέσεις, τη φύση και τη μοναξιά.
Συντελεστές
Κείμενο: Α. R. Gurney Μετάφραση: Ιωάννης Καμπούρης, Γιώργος Μιχαλάκος Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαλάκος Ενδυματολογία: Ανδρομάχη Μπάρδη Φωτισμοί: Αθηνά Μπανάβα Επικοινωνία: Μαρία Τότσκα Φωτογραφίες: Ανθούλα Αηδώνη Φωτογραφίες Ανοιχτής Σκηνής: Σάκης Γιουμπασης Γραφιστικός σχεδιασμός: Ζωή Μπάτζιου Υπεύθυνη Social Media: Ανθούλα Αηδώνη
Μία παραγωγή των Monks!
Παίζουν: Ανδρομάχη Μπάρδη, Γιώργος Κωνσταντίνου, Ιωάννης Καμπούρης, Σπυρέλα Γενιτσαρίδου
Πληροφορίες παράστασης
Πρεμιέρα: Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2024
Κάθε Δευτέρα, Τρίτη & Τετάρτη, για λίγες παραστάσεις
Ώρα έναρξης: 21.15
Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμιγκ 16
Διάρκεια: 100’
Πληροφορίες – Κρατήσεις: 6987055479 / 2310 854333
Εισιτήρια: Κανονικό: 15€ Φοιτητικό, Ανέργων, Πολύτεκνων, ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Ομαδικό (άνω των 8 ατόμων): 12€
Θεατρική ατέλεια: 10€ – Ηλεκτρονική προπώληση εδώ
21-23 Φεβρουαρίου 2025
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Η «διασημότερη διαδραστική παράσταση στον πλανήτη Γη», μια ανεπανάληπτη εμπειρία για όλη την οικογένεια, ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα από τον φημισμένο μίμο Slava Polunin έρχεται στη Θεσσαλονίκη, στο Μέγαρο Μουσικής από τις 21 έως τις 23 Φεβρουαρίου 2025.
Ο Slava Polunin, δημιουργός του show, ο μεγαλύτερος εν ζωή μίμος του κόσμου, μετά από την εντυπωσιακή συμμετοχή του στις παραστάσεις του Cirque du Soleil, δημιούργησε στις αρχές του ‘90 το Slava’s Snow Show που δεν σταμάτησε από τότε να περιοδεύει σε όλο το πλανήτη. Μία θρυλική παράσταση μιμικής που έχουν παρακολουθήσει εκατομμύρια θεατές κάθε ηλικίας, κάθε φορά με τον ίδιο ενθουσιασμό, έχει κατακτήσει το Broadway στην Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, το Λος Άντζελες, τη Σαγκάη, το Σίδνεϋ, ενώ οι κριτικοί την υμνούν ως «το καλύτερο οικογενειακό θέαμα που είδε ποτέ το κοινό».
Με κορυφαίους μίμους, εντυπωσιακούς φωτισμούς και φαντασμαγορικά εφέ, εξελίσσεται μία ατμοσφαιρική, ονειρική παράσταση, γεμάτη εκπλήξεις, όπου το χιόνι είναι ο πρωταγωνιστής με αποκορύφωμα την πολική χιονοθύελλα που ξεσπάει μέσα στην αίθουσα καθώς ο δυνατός αέρας σπρώχνει περισσότερες από τρία εκατομμύρια νιφάδες στους θεατές. Πρόκειται για την μεγαλύτερη χιονοθύελλα που έχετε βιώσει στην ζωή σας…
Από την σκηνή θα δει κανείς πλοία να ταξιδεύουν μέσα στην εκτυφλωτική ομίχλη, χιλιάδες φούσκες να αιωρούνται, τεράστιες μπάλες να πετάνε προς το κοινό και γιγάντιους ιστούς να τυλίγουν τους θεατές, ενώ ένα «Βόρειο Σέλας» εμφανίζεται σε απόσταση αναπνοής και λαμπερά φεγγάρια και αστέρια πλαισιώνουν έναν απέραντο, νυχτερινό, έναστρο ουρανό!
Το Slava Snow Show είναι ένα πανδαιμόνιο χάους και γοητείας που σας προσκαλεί να αφήσετε την καθημερινότητά σας πίσω και να βυθιστείτε στην ευχαρίστηση της χαμένης παιδικότητάς σας. Καθώς η παράσταση βασίζεται στις αισθήσεις, πρέπει κανείς να χαλαρώσει και να βυθιστεί στον ιδιαίτερο κόσμο του Slava, και να απολαύσει ένα μαγευτικό θέαμα όπου το γέλιο και η έκπληξη συγκρούονται. Είναι μια γιορτή χωρίς όρια, μια αξέχαστη εμπειρία που υπόσχεται να φέρει λίγη μαγεία στη ζωή σας και να ζήσετε στιγμές μιας χαρούμενης τρέλας.
Ένα άκρως διαδραστικό θέαμα, όπου οι θεατές όχι μόνο συμμετέχουν στη δράση, αλλά εξελίσσουν οι ίδιοι την πλοκή. Μια αφορμή να γιορτάσουμε την ζωή με έναν ανάλαφρο τρόπο. Συνιστάται για ηλικίες από 8 έως 108 ετών!
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Αίθουσα Φίλων Μουσικής (Μ1)
- Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2025, 20:00 *
- Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2025, 15:30 και 20:00
- Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025, 12:30 και 16:30
* Την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου ισχύουν μειωμένες τιμές εισιτηρίων.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:
Ηλεκτρονικά από το www.more.com και το www.tch.gr
Στο ταμείο του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και στα Εκδοτήρια της Πλατείας Αριστοτέλους.
Η εκατοντάχρονη ιστορία του Κολλεγίου Ανατόλια στη Θεσσαλονίκη και η αδιάρρηκτη σχέση του με την πόλη και την κοινωνία της αναδύονται μέσα από την έκθεση «Future Cometh: Κολλέγιο Ανατόλια. 100 χρόνια στη Θεσσαλονίκη» που εγκαινιάστηκε επίσημα την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2024 στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Επίσημοι και πλήθος κόσμου κατέκλυσαν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του Μουσείου που φιλοξενεί, έως την 1η Δεκεμβρίου 2024 στην αίθουσα περιοδικών εκθέσεων «Κυριάκος Κρόκος», την επετειακή έκθεση του Κολλεγίου Ανατόλια που τελείται υπό την αιγίδα της Α.Ε. Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου.
Η έκθεση «Future Cometh: Κολλέγιο Ανατόλια. 100 χρόνια στη Θεσσαλονίκη» αποτελεί την κορύφωση των επετειακών δράσεων του μη κερδοσκοπικού εκπαιδευτικού οργανισμού που συμπληρώνει φέτος έναν αιώνα ζωής, δυναμικής παρουσίας και προσφοράς στην πόλη στην οποία μετεγκαταστάθηκε αναγκαστικά το 1924 από τη Μερζιφούντα του Πόντου ακολουθώντας το κύμα των προσφυγικών πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Μέσα από σπάνιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό, ιστορικά ντοκουμέντα, σύγχρονα τεκμήρια, καθώς και ιστορίες άγνωστες για το ευρύ κοινό, αποκαλύπτεται η συναρπαστική ιστορία του Κολλεγίου Ανατόλια, που τρεις φορές έκλεισε τις πύλες του λόγω του πολέμου και τρεις φορές αναγκάστηκε να αλλάξει εγκαταστάσεις. Η έκθεση αναδεικνύει, παράλληλα, το όραμα, την πίστη και την αφοσίωση των ανθρώπων που υπερασπίστηκαν με σθένος τις αρχές του Κολλεγίου μέσα στην ιστορική του διαδρομή, το αίσθημα αισιοδοξίας και ελπίδας που εκφράζεται με τον τίτλο της έκθεσης «FutureCometh» (Το μέλλον έρχεται), καθώς και τους πυλώνες της Αριστείας, της Καινοτομίας, της Κοινωνικής Προσφοράς και της Συμπερίληψης, που στηρίζουν διαχρονικά το εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο του οργανισμού.
Την τελετή εγκαινίων παρουσίασε η γνωστή ηθοποιός και ομότιμη καθηγήτρια του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών Έφη Σταμούλη, απόφοιτη του Κολλεγίου Ανατόλια, η οποία μοιράστηκε βιώματα από τη δική της σχολική εμπειρία τα οποία όπως είπε επηρέασαν τη στάση και την κοσμοθεωρία της διδάσκοντάς της τη σημασία του σεβασμού και της ελεύθερης σκέψης.
«Αξιοσημείωτο επίτευγμα» και «θαύμα» χαρακτήρισε στον χαιρετισμό του ο Γενικός Πρόξενος των Η.Π.Α. στη Θεσσαλονίκη JerryIsmailτην επέτειο του Κολλεγίου Ανατόλια λαμβάνοντας υπόψη την άνθιση του εκπαιδευτικού οργανισμού παρά τις δυσκολίες στις οποίες ξεκίνησε. «Το αποτύπωμά του είναι ορατό στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης μέσα από την ποιότητα, το εκπαιδευτικό επίπεδο και τις ευκαιρίες που προσέφερε και προσφέρει.Δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Όπως υποδηλώνει οτίτλος της έκθεσης, η πορεία αυτή συνεχίζεται».
Στον χαιρετισμό του ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, αναφέρθηκε στο αποτύπωμα της δυναμικής διαδρομής του Κολλεγίου Ανατόλια «στη δημιουργία μιας ισχυρής κοινότητας η οποία εδράζεται στην ποιότητα της εκπαίδευσης, της μόρφωσης και της παιδείας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι απόφοιτοί σας πραγματικά μεγαλουργούν διαπρέπουν και αφήνουν τη σφραγίδα τους χάρη στην εκπαίδευση και τη μόρφωση που δέχθηκαν», τόνισε.
Σε μία ιδιαίτερη περίπτωση του αποφοίτου Πρόδρομου Εμπέογλου στάθηκε ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, Χαράλαμπος Μπακιρτζής τον οποίο ο ίδιος έτυχε να γνωρίσει προσωπικά. Ο Εμπέογλου ξεκίνησε τη φοίτησή του στη Μερζιφούντα και την ολοκλήρωσε το 1926 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Αμερική και επέστρεψε στο σχολείο το 1933 για να εργαστεί αρχικά ως καθηγητής και μετά ως οικονομικός διευθυντής. «Στη Μερζιφούντα είχε διδαχθεί την πειθαρχία, την αφοσίωση στην οικογένεια και στην εργασία, το κριτικό πνεύμα, τη λιτότητα, την αυτοβελτίωση και την πρόοδο. Αξίες, με άλλα λόγια, του Σχολείου» υπογράμμισε ο κ. Μπακιρτζής.
Από την πλευρά της η Γενική Διευθύντρια του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, Δρ Αγαθονίκη Τσιλιπάκου,επεσήμανε την πρόθεση του Μουσείου να λειτουργεί με εξωστρέφεια, σε «ανοιχτό διάλογο με το χώρο και το χρόνο, τον άνθρωπο και τη ζωή του, διαμορφώνοντας ενεργούς και κριτικούς επισκέπτες με κοινωνική ευαισθησία». Ο τίτλος της έκθεσης «συνδέει το παρελθόν, την παράδοση και τη συλλογική μνήμη με το μέλλον, καθώς η γνώση αυτού αποτελεί προϋπόθεση για να προχωρήσει κανείς μπροστά σε ότι κι αν κάνει» τόνισε η Δρ Τσιλιπάκου υπογραμμίζοντας ότι η «επετειακή έκθεση παρουσιάζει την ιστορία του Κολλεγίου Ανατόλια με έναν τρόπο που σχετίζεται με τους σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από την εκπαίδευση, τη σχέση της με την κοινωνία και το ευρύτερο διεθνές γίγνεσθαι».
Τη συνολική διεύθυνση και καλλιτεχνική επιμέλεια της έκθεσης ανέλαβε το δημιουργικό γραφείο Post-Spectacular Office, το οποίο με υπεύθυνο τον Στέργιο Γαλίκα, Αρχιτέκτονα-Μουσειολόγου, και σε συνεργασία με την Αλκμήνη Πάκα, Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ., είχαν την ευθύνη του μουσειολογικού και μουσειογραφικού σχεδιασμού.
«Η αφήγηση της έκθεσης κινείται σε δύο παράλληλα επίπεδα: τη μακροϊστορία και τη μικροϊστορία, ώστε ο επισκέπτης να έχει την εικόνα των μεγάλων σταθμών της ιστορίας, αλλά και των μικρών καθημερινών στιγμιότυπων της σχολικής ζωής» είπε από το βήμα της εκδήλωσης ο Στέργιος Γαλίκας. «Ένας σκηνογράφος, σύμφωνα με τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, αφομοιώνει γνώσεις και εμπειρίες που μπορεί, στο έργο του, να μεταποιεί, μεταμορφώνει, και συχνά να καταργεί, λειτουργώντας, όπως συμβαίνει στους μηχανισμούς των ονείρων, ως δημιουργός ενός νέου κόσμου από τα υλικά κατεδαφίσεως του παλαιού. Μόνο που στην περίπτωση του Κολλεγίου Ανατόλια δεν πρόκειται για έναν παλαιό κόσμο υπό κατεδάφιση αλλά για μια ζωντανή ουτοπία η οποία ταξιδεύει τα τελευταία 140 περίπου χρόνια συνδυάζοντας το εφικτό με το ονειρικό. Και αυτό δεν το κατάφερε μέσα από εύκολα μονοπάτια αλλά από το βίωμα της προσφυγιάς, που έχει χαραχθεί στο DNA του. Μέσα από αυτή την οπτική καταλαβαίνει κανείς πως οι βασικοί άξονες και οι πυξίδες του σχολείου, δηλαδή οι αξίες του – Καινοτομία, Αριστεία, Συμπερίληψη, Κοινωνική Προσφορά- δεν είναι κενές περιεχομένου».
Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Εφόρων Albert “Chip” ElfnerIII έδωσε έμφαση στον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα του Κολλεγίου Ανατόλια, και κυρίως στο σύστημα της διακυβέρνησής του, εξηγώντας την ανθεκτικότητα, την ανάκαμψη και την πρόοδο που χαρακτήρισαν διαχρονικά την πορεία του Κολλεγίου. «Όπως έκαναν οι προκάτοχοί μας το 1924, τα σημερινά μέλη του διοικητικού και εκπαιδευτικού προσωπικού μας εστιάζουν ακούραστα στην κύρια εκπαιδευτική αποστολή μας: να προετοιμάζουμε τους μαθητές και τις μαθήτριες, προκειμένου να γίνουν παραγωγικοί, κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες που θα προσεγγίζουν με σεβασμό και ενσυναίσθηση τον συνάνθρωπό τους. Και αυτό το επιτελούμε ορμώμενοι από την πεποίθησή μας ότι η σωστή εκπαίδευση αποτελεί το κλειδί για τη βελτίωση της ευημερίας της ανθρωπότητας, τόσο εδώ στην Ελλάδα
όσο και σε όλο τον κόσμο» τόνισε ο κ. Elfner. Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Εφόρων αναφέρθηκε στον καθοριστικό και υποστηρικτικό ρόλο που διαδραματίζει το Κολλέγιο Ανατόλια, καθώς η Θεσσαλονίκη εξελίσσεται σε διεθνές κέντρο, με τη λειτουργία του Οικοτροφείου, την προσφορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε φοιτητές και φοιτήτριες αμερικανικών πανεπιστημίων αλλά και από χώρες της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, και το Πρόγραμμα Υποτροφιών που υποστηρίζει σχεδόν το 30% του μαθητικού και φοιτητικού σώματος.
Παίρνοντας τον λόγο ο Πρόεδρος του Κολλεγίου Ανατόλια Δρ Πάνος Βλάχος μνημόνευσε και ευχαρίστησε όλους όσοι εργάστηκαν για να υλοποιηθεί η έκθεση, σημειώνοντας την αδιάλειπτη σχέση του Κολλεγίου με την πόλη και τη συμπόρευση του μαζί της σε όλα τα μεγάλα γεγονότα των τελευταίων 100 χρόνων. «Το 1924 μετά την καταστροφή στη Μικρά Ασία, κάναμε μία νέα αρχή εδώ, σε ενοικιαζόμενες εγκαταστάσεις, στη Χαριλάου, με μόλις 13 μαθητές, κυρίως πρόσφυγες. Από εκείνο τον πυρήνα των 13 παιδιών οικοδομήσαμε μία κοινότητα που σήμερα ξεπερνά τους 4.500 μαθητές, μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες και εγκαταστάσεις που περιλαμβάνουν 33 διαφορετικά κτίρια που εκτείνονται σε 220 στρέμματα». Ο Δρ Βλάχος στάθηκε ιδιαίτερα στην άυλη κληρονομιά του εκπαιδευτικού οργανισμού, στο στέρεο σύστημα αξιών που καθοδηγούν και σήμερα το σχολείο και έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την ατομική και συλλογική ταυτότητά του. «Το Κολλέγιο Ανατόλια επηρέασε γενιές μαθητών και μαθητριών, προτρέποντάς τους να ενεργούν συλλογικά και με ιδανικά που προάγουν μια υγιή κοινωνία, υπέρ του γενικότερου καλού, προωθώντας τη δημοκρατία, την ελευθερία και τον αμοιβαίο σεβασμό. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εκεί όπου ο καθένας και η κάθε μία -ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας ή θρησκείας- αισθάνεται ασφαλής, ευπρόσδεκτος, αποδεκτός, ελεύθερος». Το Κολλέγιο Ανατόλια και η Θεσσαλονίκη πορεύονται μαζί, με ένα κοινό όραμα για το μέλλον, τόνισε ο Δρ Πάνος Βλάχος «και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε ‘τολμώντας να κάνουμε το σωστό’, σύμφωνα με το σύνθημα ‘DaretoDoRight’ της πρώτης τάξης των αποφοίτων μας το 1886».
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Αντιπεριφερειάρχης ΜΕ Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Γιουτίκας, ο Γενικός Πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη και Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης JeanLucLavaud, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης καθώς και φορέων που παραχώρησαν αρχειακό υλικό για την έκθεση, μέλη του διδακτικού και διοικητικού προσωπικού, δημοσιογράφοι, εκατοντάδες γονείς, απόφοιτοι και απόφοιτες του Κολλεγίου Ανατόλια.
Οι ενότητες και η επετειακή έκδοση της έκθεσης
Η έκθεση αναλύεται σε τρεις ενότητες. Στην είσοδο της Αίθουσας Περιοδικών Εκθέσεων «Κυριάκος Κρόκος» το ταξίδι στην ιστορία του Κολλεγίου Ανατόλια, ξεκινά με εκθέματα που «αφηγούνται» τα πρώτα χρόνια του Ανατόλια, από το 1886 έως το 1924, στη Μερζιφούντα του Πόντου. Η δεύτερη ενότητα περιγράφει την ταυτότητα και τη δομή του σχολείου στη Θεσσαλονίκη και την πραγμάτωση των αρχών του με παρουσίαση παραδειγμάτων, ενώ μία χρονογραμμή (timeline) διατρέχει την έκθεση δείχνοντας τους σημαντικότερους σταθμούς της διαδρομής του οργανισμού σε συνάρτηση με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα των τελευταίων 100 χρόνων. Η τρίτη ενότητα παρουσιάζει το Κολλέγιο μέσα από τις εμπειρίες των παιδιών, τον ελεύθερο τους χρόνο και τις δράσεις που το Κολλέγιο Ανατόλια αναπτύσσει παράλληλα με το βασικό του εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Την έκθεση συνοδεύειομώνυμη επετειακή έκδοση που περιλαμβάνει το σύνολο του εκθεσιακού υλικού, επιπλέον αρχειακό υλικόκαθώς και κείμενα αποφοίτων που προσεγγίζουν με τη δική τους ματιά την «κοσμολογία» του Κολλεγίου Ανατόλια. Τα κείμενα υπογράφουν η Λία Ζουργού, που δίδαξε ως φιλόλογος στο AnatoliaHighSchool από το 1985 έως το 2020, ηΗλιάνα Μάγρα, δημοσιογράφος, η Δρ Ζιζή Παπαχαρίση, Διακεκριμένη Καθηγήτρια (Distinguished Professor) Επικοινωνίας και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Ιλινόι Σικάγο, ο Χρήστος Πλούσιος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός Μέσης Εκπαίδευσης και Λυκειάρχης του Κολλεγίου Ανατόλια.
- Η έκθεση «FUTURE COMETH: Κολλέγιο Ανατόλια. 100 Χρόνια στη Θεσσαλονίκη» θα φιλοξενείται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού έως την 1η Δεκεμβρίου 2024. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιούνται δωρεάν μουσειοπαιδαγωγικά προγράμματα για δημοτικά σχολεία από τις 4 έως 29 Νοεμβρίου 2024.
- Το φωτογραφικό και αρχειακό υλικό προέρχεται από το Τμήμα Αρχείων και Βιβλιοθηκών του Κολλεγίου Ανατόλια και από τους φορείς: TheDildilianFamilyPhotographyCollection, UnitedNationsArchivesGeneva, Αρμενική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, Αρχείο Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας, ΓΑΚ-ΙΑΜ, Αρχείο Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”- Χανιά, Αρχείο ΕΡΤ Α.Ε., Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο, ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης, Σύλλογο Αποφοίτων Κολλεγίου Ανατόλια(Σ.Α.Α.Κ. Ανατόλια). Σημαντικές ήταν οι συνεισφορές αποφοίτων και μελών της κοινότητας του Κολλεγίου Ανατόλια.
Ταινίες βραβευμένες από τον παγκόσμιο κινηματογράφο θα προβληθούν στο CINEMA της ΕΡΤ3 από την Τρίτη 15 έως και την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου.
Τρίτη 15 Οκτωβρίου
00:00 | Πέρα από τα Βουνά [Mountains May Depart]
Ρομαντικό Δράμα, παραγωγής Κίνας-Γαλλίας-Ιαπωνίας, 2015
Η ταινία «Πέρα από τα Βουνά» [Mountains May Depart] του σημαντικότερου Κινέζου σκηνοθέτη της νέας γενιάς, του βραβευμένου Ζία Ζάνγκε, παρακολουθεί την Τάο και τους ανθρώπους που την περιβάλλουν σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές, καταγράφοντας, παράλληλα, μέσα από συμβολισμούς, αλληγορίες και μεταφορές, τη σαρωτική εξέλιξη της ίδιας της Κίνας στο κλείσιμο του 20ου και στην αρχή του 21ου αιώνα αλλά και τον αντίκτυπό της στους ίδιους τους ανθρώπους.
Υπόθεση: Η ζωή της Τάο, και αυτών που βρίσκονται κοντά σε αυτήν, διερευνάται σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους: 1999, 2014, και 2025.
Κίνα, 1999. Στην πόλη Φενγιάνγκ οι παιδικοί φίλοι, ο ανθρακωρύχος Λιανγκζί και ο ιδιοκτήτης βενζινάδικου Ζανγκ, είναι ερωτευμένοι με την ίδια κοπέλα, την Τάο, την όμορφη της πόλης. Εντέλει, η Τάο παντρεύεται τον πλουσιότερο από τους δύο, τον Ζανγκ, κι αποκτούν έναν γιο με το όνομα Ντόλαρ.
Κίνα, 2014. Οι Ζανγκ και Τάο χωρίζουν, και ο γιος τους μεταναστεύει στην Αυστραλία με τον επιχειρηματία πατέρα του.
Αυστραλία, 2025. Ο 19χρονος Ντόλαρ μιλάει μετά βίας κινέζικα και δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τον πτωχευμένο πατέρα του. Το μόνο που θυμάται από τη μητέρα του είναι το όνομά της.
Διακρίσεις/Βραβεία: Βραβείο Carosse D’ Or στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Καννών, 2015 / Βραβείο Κοινού – Φεστιβάλ San Sebastian 2015
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Ζία Ζάνγκε
Φωτογραφία: Νέλσον Λικ-γουάι Γιου
Μοντάζ: Μάθιου Λάκλαου
Μουσική: Γιοσιχίρο Χάνο
Παραγωγή: Πάτρικ Αντρε, Σόζο Ιτσιγιάμα
Πρωταγωνιστούν: Ζάο Τάο, Ζανκ Γι, Λιανγκ Γιν Ντονγκ, Ντονγκ Ζιγιάν, Σίλβια Τσανγκ, Χαν Σανμίνγκ
Τετάρτη 16 Οκτωβρίου
00:30 | Το Κλαμπ των Χωρισμένων [Divorce Club]
Α’ Τηλεοπτική Μετάδοση
Κωμωδία παραγωγής Γαλλίας, 2020
Μια κλασική γαλλική κωμωδία, «Το Κλαμπ των Χωρισμένων» [Divorce Club] του, κατά βάση, ηθοποιού Μικαέλ Γιουν, έχει αποσπάσει το βραβείο καλύτερης ταινίας και το βραβείο κριτικών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κωμωδίας Alpes d’ Huez.
Υπόθεση: Μετά από πέντε χρόνια γάμου, ο Μπεν χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του όταν ανακαλύπτει – μαζί με άλλους πενήντα καλεσμένους – ότι η πολυαγαπημένη σύζυγός του τον απατά με τον διευθυντή του και θέλει διαζύγιο. Ενώ όλοι οι φίλοι τους μοιάζουν να παίρνουν το μέρος της και να τον εγκαταλείπουν κι αυτοί, ο Μπεν συναντάει τον Πατρίκ, παλιό του φίλο από το πανεπιστήμιο που έχει επίσης χωρίσει πρόσφατα. Μαθαίνοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Μπεν, ο Πατρίκ τον προσκαλεί να μετακομίσει στο σπίτι του, μια πολυτελή έπαυλη με όλες τις ανέσεις. Αλλά οι δύο συγκάτοικοι σύντομα βρίσκουν κι άλλη παρέα: άλλους διαζευγμένους, εν διαστάσει και εργένηδες που αναζητούν κι αυτοί καταφύγιο. Με το ένα πάρτι να διαδέχεται το άλλο, η βίλα μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα κλειστό κλαμπ όπου όλοι μπορούν να επιστρέψουν στην εργένικη ζωή, να νιώσουν ελεύθεροι και να περάσουν καλά. Το κλαμπ έχει ένα ιερό μότο: όχι ζευγάρια, όχι μπελάδες. Εξάλλου, όπως λένε, «η κύρια αιτία για διαζύγιο είναι ο γάμος!». Όμως, όταν ο Μπεν συναντήσει την όμορφη Μαριόν, τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται.
Διακρίσεις/Βραβεία: Βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Κριτικών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κωμωδίας Alpes d’ Huez
Σκηνοθεσία: Μικαέλ Γιουν
Σενάριο: Νταβίντ Ζιλκρεάστ, Μικαέλ Γιουν, Ματ Αλεξάντρ, Κλοντ Ζιντί, Σιρίλ Ντρου
Πρωταγωνιστούν: Αρνό Ντικρέ, Φρανσουά-Ξαβιέ Ντεμεζόν, Οντρέι Φλερό, Καρολίν Ανγκλάντ, Μικαέλ Γιουν
Πέμπτη 17 Οκτωβρίου
00:30 | Η Μεγάλη Νύχτα της Νάπολης [La paranza dei bambini]
Α’ Τηλεοπτική Μετάδοση
Δραματική ταινία παραγωγής Ιταλίας, 2019
Βασισμένη στο best seller «Η Τράτα των Παιδιών» του πολυσυζητημένου Ρομπέρτο Σαβιάνο (ο οποίος, μετά τις πρωτοφανείς αποκαλύψεις του για τους μηχανισμούς της ναπολιτάνικης Μαφίας στο περίφημο «Γόμορρα», έγινε στόχος της Καμόρα), η ταινία «Η Μεγάλη Νύχτα της Νάπολης» [La paranza dei bambini] σε σκηνοθεσία του Κλαούντιο Τζιοβανέζι έρχεται να μιλήσει για έναν αθέατο, σοκαριστικό κόσμο όπου η αθωότητα δεν έχει θέση, και διηγείται μια ιστορία για την εφηβεία και τη βάναυση ενηλικίωση που επέρχεται στην αγκαλιά του μαφιόζικου «ονείρου».
Υπόθεση: Νάπολη. Ο 15χρονος Νικόλα και οι φίλοι του επιφανειακά μοιάζουν με τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους: θέλουν απλώς να περνάνε καλά και να βγάλουν χρήματα για να αγοράσουν φανταχτερά ρούχα, γκάτζετ και σκούτερ. Όμως αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη παρέα: βολτάρουν στην κακόφημη περιοχή Σάνιτα, διψασμένοι να αποκτήσουν εξουσία παίζοντας με όπλα, μιμούμενοι τους μαφιόζους γύρω τους. Υπό την ψευδαίσθηση ότι βοηθούν να επικρατήσει η δικαιοσύνη στη γειτονιά, προσπαθούν να κάνουν το καλό μέσα από το κακό. Αγαπιούνται σαν αδέλφια, δεν φοβούνται τη φυλακή ή τον θάνατο – ξέρουν ότι πρέπει να τα ρισκάρουν όλα, τώρα. Βιώνουν τον πόλεμο με την ανευθυνότητα των νιάτων, αλλά οι εγκληματικές τους πράξεις σύντομα θα τους οδηγήσουν στην απώλεια της αγάπης και της φιλίας.
Διακρίσεις/Βραβεία: Αργυρή Άρκτος Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Πρόγραμμα Αναπαραγωγής Βίντεο
Σκηνοθεσία: Κλάουντιο Τζιοβανέζι
Σενάριο: Μαουρίτσιο Μπράουκι, Ρομπέρτο Σαβιάνο, Κλαούντιο Τζιοβανέζι
Πρωταγωνιστούν: Φραντσέσκο ντι Νάπολι, Αρ Τεμ, Αλφρέντο Τουρίτο, Βιβιάνα Απρέα, Βαλεντίνα Βανίνο, Πασκουάλε Μαρότα
Το 59ο Φεστιβάλ Δημητρίων παρουσιάζει τη βέλγικη ομάδα χορού Voetvolk στην τελευταία τους παραγωγή Nomadics των Lisbeth Gruwez και Maarten Van Cauwenberghe.
Οκτώ χορευτές εξερευνούν τη δυνατότητα να δοθεί φωνή στη φύση, το κατ’ εξοχήν μέρος για να χαλαρώσουμε και να διδαχτούμε. Με τι, όμως, και πώς της το ανταποδίδουμε; αναρωτιέται η ομάδα.
Οι ερμηνευτές σε αντίστροφη απεικόνιση δανείζονται τον ρόλο της φύσης, έτσι όπως κοιτάζει τους ανθρώπους και υποφέρει από τη μεταχείρισή τους. Ώσπου έρχεται η αντίδρασή της: το περιβάλλον και η φύση αποφασίζουν να ανακτήσουν τη θέση τους ανταποδίδοντας με όλα τα δεινά των φυσικών καταστροφών που παρακολουθούμε καθημερινά να σαρώνουν τη γη.
Με ευθεία αναφορά στην κλιματική αλλαγή, το Nomadics και οι χορευτές γίνονται ένα διερχόμενο μαινόμενο τοπίο που στροβιλίζεται. Μέσα από την εξαιρετική κίνηση και χορογραφία, το κοινό θα παρακολουθήσει τους χορευτές να αναζητούν τόσο τη σύνδεσή τους με τη φύση όσο και μεταξύ τους, ενώ στην πορεία η μουσική θα βρίσκεται σε έντονη συμβίωση με τον χορό, κάτι που ανέκαθεν αποτελεί σήμα κατατεθέν της ομάδας Voetvolk.
Ο Maarten Van Cauwenberghe ηχογράφησε πανσπερμία ήχων: βήματα, νερό, άνεμο να σφυρίζει μέσα από τα δέντρα. Ακόμα και ο θόρυβος των πολύβοων αυτοκινητόδρομων χρησιμεύει στην ομάδα, καθώς μετατράπηκε σε μουσική techno.
Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2024 στις 21:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Αίθ. Αιμίλιος Ριάδης (Μ2)
Τιμή εισιτηρίων: 12€ και 8€ μειωμένο
Εισιτήρια ΕΔΩ
Αγανάκτηση & Γκρίνιες - Δε με λες και κακόΑνθρώπινα δικαιώματα - Ανθρώπινες ΣχέσειςΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ
Δεν είμαστε εμείς ρατσιστές, αυτή είναι γριά, χοντρή, άσχημη…
Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Ζητώ τη βοήθειά σας καλοί μου άνθρωποι, μήπως καταφέρω να εξηγήσω τα ντιπ ανεξήγητα, πριν κάψω και τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα που απόμειναν, διότι όσο κι αν πασχίζω, αδυνατώ να ερμηνεύσω μια κραυγαλέα αντίφαση… πέστε μου σας παρακαλώ πώς γίνεται από τη μια η «πολιτική ορθότητα», η «ενσυναίσθηση», η «συμπερίληψη» και λοιπές μοντερνιές, να έχουν κυριεύσει το σύμπαν με άπειρους οπαδούς φανατικούς μέχρι αηδίας, και από την άλλη να κατακλύζεται το διαδίκτυο από ρατσιστική καφρίλα με την παραμικρή αφορμή;; Τί διάολο συμβαίνει;;; Αν δεν τα γράφουμε εγώ, εσύ, αυτός, ο άλλος, όλοι μας «αμέμπτου ηθικής» με άψογο φαίνεσθαι και δηλωμένη παντοιοτρόπως ευαισθησία, ΠΟΙΟΙ «άλλοι» τα γράφουν;; Πού βρίσκονται κρυμμένοι;; Πώς γίνεται να είναι τόσοι πολλοί και να κάνουν τόσο θόρυβο κατατροπώνοντας τους ορθοπολιτικούς που κατά τα φαινόμενα κυριαρχούν;; Κι επειδή τα… νούμερα δε βγαίνουν, μήπως για ακόμα μια φορά τα ρημάδια φαινόμενα απατούν;; Μήπως η ρατσιστική καφρίλα προέρχεται ΚΑΙ από τους φαινομενικά «ευαίσθητους αλα καρτ», επιβεβαιώνοντας την προφανή υποκρισία;;
Και όχι ΔΕΝ είναι υπόθεση, είναι βεβαιότητα, γιατί διαφορετικά η έκταση των επιθέσεων δεν θα έφτανε να πλημμυρίζει τα σόσιαλ, να γίνεται αυτοστιγμείviral και να απασχολεί ως μείζον θέμα συζήτησης… Αν επρόκειτο μόνο για την τοξική άποψη κάποιων μεμονωμένων κάφρων που εμφανίζονται «επισήμως» ως αμελητέα μειοψηφία, ουδείς θα χαράμιζε φαιά ουσία για να αντικρούσει ελάχιστους ανόητους… Όταν όμως η τοξικότητα παίρνει τέτοιες θεαματικές διαστάσεις, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ΔΕΝ στηρίζεται μόνο από την αμελητέα μειοψηφία των φανερών κάφρων, αλλά από μια εντυπωσιακή πλειοψηφία «κρυφών», καλυμμένων εντέχνως και ανωνύμως πίσω από άψογα προφίλ με διαπιστευτήρια πολιτικής ορθότητας και ανάλογα τσιτάτα για το αποδεκτό θεαθήναι… ωστόσο όταν η συγκυρία ή το ερέθισμα τους «ιντριγκάρει» αρκούντως και δεν αφορά πχ. σε ζώα, μετανάστες, ομοφυλόφιλους, μειονότητες και λοιπά της δημοφιλούς «ατζέντας», δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεράσουν το καταπιεσμένο απόθεμα χολής κατά τόνους, με ένα ανακουφιστικό «ουφ!» απελευθέρωσης…
Τα απίστευτα προσβλητικά σχόλια που δέχτηκαν κατά συρροή, τόσο η Μαρινέλλα για την ηλικία της μετά το εγκεφαλικό που υπέστη επί σκηνής, όσο και η Ματούλα Ζαμάνη που αγνοώντας τα κιλά της έβγαλε τη μπλούζα σε πρόσφατη συναυλία της, αποδεικνύουν με τον πλέον θλιβερό τρόπο του λόγου το αληθές…Δεν ήταν κάποια διάσπαρτα σχόλια από ελάχιστους κακεντρεχείς, ήταν καταιγισμός με χαρακτηρισμούς απρεπέστατους, που σημαίνει παθιασμένη συμμετοχή πολλών φανερών και κρυφών κάφρων, στο προσφιλές διαδικτυακό «σπορ» της ανθρωποφαγίας… Το τέρας του ρατσισμού που άπαντες καταδικάζουν δημοσίως με στεντόρεια φωνή, ιερό μένος, παθιασμένες κορώνες, αποθεώνοντας την αποδοχή της διαφορετικότητας ως τεράστια σημαία, για πολλοστή φορά έδειξε τα κοφτερά του δόντια, μέσα από ανώνυμα πληκτρολόγια είτε μίζερων κομπλεξικών είτε ντεμέκ «αντιρατσιστών», με γελοία προσχήματα…
«Τί δουλειά έχει γριά γυναίκα να ανεβαίνει στη σκηνή; Γιατί δεν κάθεται σπίτι της; Δεν χόρτασε χρήμα τόσα χρόνια; Είναι δυνατόν να αντέξει; Επόμενο είναι στα 86 να σωριαστεί…» ήταν κάποια από τα πιο «κομψά» σχόλια που γράφηκαν για μια κορυφαία ερμηνεύτρια σαν την Μαρινέλλα! Χωρίς ίχνος τσίπας και στοιχειώδους σεβασμού σε μια μεγάλη καλλιτέχνιδα με φωνάρα, αξιοπρέπεια και ήθος που λατρεύτηκε από γενιές και σημάδεψε την εγχώρια μουσική σκηνή, με μοναδικό της «αμάρτημα» ότι συνεχίζει να κάνει με τεράστια αποδοχή, αυτό που ολόκληρη ζωή δεν ήταν απλά η δουλειά της, αλλά η ανάσα και το οξυγόνο της! Ότι παρά τα χρόνια που πέρασαν, διατηρεί τη φωνή και τη λαμπερή σκηνική παρουσία της, χαρίζοντας στο κοινό που την ακολουθεί πιστά, τα εμβληματικά τραγούδια και την αίγλη του μύθου της… Μια εικόνα αισιοδοξίας και πίστης στη ζωή και τη δημιουργία που σε κάθε υγιή άνθρωπο μόνο θαυμασμό εμπνέει για την ψυχή του καλλιτέχνη, στους μικροπρεπείς… ενέπνευσε φθόνο, μιζέρια, ασέβεια, προσβολές και μάλιστα μια ιερή στιγμή οδύνης, γιατί έμαθαν να «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», αδιαφορώντας για την ποιότητα, τις ικανότητες, την προϊστορία ή τη διάθεση προσφοράς του αλόγου και την ανηθικότητα της πράξης… Εφόσον γέρασε, μπαμ και κάτω, ήτοι απόσυρση πάραυτα!
Και σαν να μη έφθανε ο ηλικιακός ρατσισμός, εκφρασμένος τόσο απαξιωτικά στην περίπτωση της τεράστιας Μαρινέλλας, ήρθε καπάκι και δεύτερος εναντίον των χοντρών, κράζοντας ανελέητα τη Ματούλα Ζαμάνη που έχοντας παραπανίσια κιλά τόλμησε να βγάλει τη μπλούζα στη συναυλία της… Το τί χυδαιότητα και απίστευτες προσβολές γράφηκαν δεν λέγονται ούτε μεταφέρονται, με αποκλειστικό στόχο το σώμα της, άσχετα που οι συνήθεις υποκριτές κρύφτηκαν πίσω από το επιχείρημα της δήθεν «απρεπούς κίνησης», τη στιγμή που για άπειρους τραγουδιστές παρόμοια κίνηση «πετάω τη μπλούζα» είναι συνηθισμένη ρουτίνα, ενώ η πλειοψηφία των νεαρών τραγουδιστριών εμφανίζονται επί σκηνής μόνο με … σουτιέν και βρακί, απλά στολισμένα για το γκλάμουρ! Ωστόσο ως καλλίγραμμες, όχι μόνο δεν σοκάρει η προκλητική γύμνια τους, αλλά αποθεώνεται ποικιλοτρόπως, καθότι συνάδει με την επιβεβλημένη «αισθητική» του μοντέλου και τις σεξουαλικές φαντασιώσεις των λιγούρηδων πελατών, που οι άδουσες φροντίζουν να τροφοδοτούν γενναιόδωρα ως κομμάτι της «τέχνης» τους…
Η στιγμιαία όμως γύμνια της Ματούλας στην αποχώρηση, ως αυθόρμητο κρεσέντο μιας μαζικής έξαψης με συμβολικό χαρακτήρα, αποκάλυψε ένα γήινο σώμα με παραπανίσια κιλά, που ούτε με αισθητική μοντέλου συνάδει, ούτε φαντασιώσεις τροφοδοτεί, ούτε για σέλφις προσφέρεται, ούτε σιγοντάρει την κατανάλωση των μερακλωμένων, ούτε πονηρές υποσχέσεις δίνει, ούτε τίποτα… Χωρίς όλα αυτά τα απαραίτητα συνοδευτικά λοιπόν, ΠΩΣ τολμά να το κάνει;; Πού βρίσκει το κουράγιο να αποκαλύψει δημόσια ένα σώμα που όσες ανήκουν στα δικά της κυβικά, το κρύβουν επιμελώς κάτω από φαρδιές κελεμπίες μη τολμώντας ούτε στη θάλασσα να γδυθούν;; Πώς καταφέρνει η άτιμη να αποβάλλει το «αυτονόητο» κόμπλεξ των χοντρών, γράφοντας στα παλιά της παπούτσια τις γνώμες περί αντιαισθητικού θεάματος;; Είναι δυνατόν να διαβάζει όσο κράξιμο της σέρνουν και να μην ιδρώνει το αυτί της;;
Όσο να πεις, μια κάποια… ζήλεια για τα κότσια και τον τσαμπουκά της «υφέρπει» στους κράζοντες, καθότι προφανώς το πρόβλημα είναι καθαρά δικό τους και όχι της Ματούλας, που σημειωτέον έχει κάνει κατ΄επανάληψη τη συμβολική κίνηση «γύμνιας» στο φινάλε συναυλιώντης χειροκροτούμενη, χωρίς να ασχοληθεί ουδείς…τώρα γιατί στην τελευταία έγινε αίφνης ο κακός χαμός, θα μας πει ο ψυχίατρος! Διότι είναι απόλυτα κατανοητό να μη σου αρέσει κάτι, να το απορρίπτεις, να το βρίσκεις αντιαισθητικό για τα γούστα σου ή ό,τι άλλο θέλεις, αλλά είναι εντελώς ακατανόητο να το βρίζεις ασύστολα, να το υποτιμάς, να χυδαιολογείς με προσβολές, να ξερνάς ύπουλο ρατσισμό σε ό,τι δεν ικανοποιεί τα δικά του πρότυπα ή φαντασιώσεις, προστατευμένος πίσω από ανωνυμία! Έχεις «χοντρό» και άλυτο πρόβλημα φίλε, οπότε μη καθυστερείς την επίσκεψη στον ειδικό… και στο λέει κάποια που ΔΕΝ ανήκει ούτε κατά διάνοια στους φανς της συγκεκριμένης τραγουδίστριας, έτσι;
Ο Θεατρόκοσμος της Νταίζης Λεμπέση
Εντάξει είναι που δεν ήθελα να βγω φώτο. Υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο. Από τα χαράματα στους δρόμους με δύο καφέδες και νερό σε προσπάθεια μεγάλη να τα βάλω όλα σε πρόγραμμα. Είχα όμως υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θέλω να δω τη τζενεράλε στο «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» και τα κατάφερα…
Όχι δε θέλω να πηγαίνω σε πρεμιέρες. Προτιμώ τις γωνίτσες στο σκοτάδι με την απόλυτη ησυχία. Μαγική στιγμή είναι όταν μια παράσταση καταφέρνει να σε κάνει να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Όταν ο χρόνος σταματά. Όταν δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο και περνάει η ώρα και εσύ δε θες να σταματήσει αυτό που βλέπεις. Το οποίο είναι απολύτως ομαδικό εδώ. Μια ομάδα ανθρώπων έχει δημιουργήσει μαγεία.
Γιατί αυτό που είδα δεν το λες απλά καλή δουλειά. Είναι σκάλες πιο πάνω. Και εγώ κριτικός δεν είμαι αλλά και εύκολος θεατής δεν είμαι και ψέματα δε λέω. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι πολύ μεγάλος ηθοποιός. Όχι ότι περίμενα να τον χαζέψω σήμερα αλλά παιδιά σε μια εποχή που είναι οοολοι μεγάλοι και οοολοι σπουδαίοι ο Γιώργος είναι όντως μεγάλος και όντως σπουδαίος. Απόλυτο μάθημα υποκριτικής υψηλότατης αντίληψης κενταάει στις παύσεις, κεντάει στα κωμικά, κεντάει στα χαμηλά, λεπτοδουλειά που πρέπει να διδάσκεται. Η στιγμή που κουνιέται στην καρέκλα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές.
Απόλυτη έκπληξη για εμένα ο Αποστόλης Τότσικας που δεν του το’χα και του το είπα κονταροχτυπιέται με το θεριό που λέγεται Γιώργος Κωνσταντίνου στα ίσα. Καμία έκπτωση δεν είδα ούτε και αισθάνθηκα ότι είναι πρόβα. Ήταν απόλυτα παράσταση με ρυθμούς παράστασης, ανάσες και παύσεις και ρυθμό παράστασης.
Τον Κώστα Γάκη τον γνώρισα σήμερα οκ έχουμε πει σε πρεμιέρες ένα χαίρω πολύ αλλά μέχρι εκεί. Όταν βγήκαμε έξω από την αίθουσα και εννοείται εγώ ακόμα δεν είχα συνέλθει από αυτό που είδα πήγα και τον πήρα τεράστια αγκαλιά. Η σκηνοθεσία του έχει όλα όσα έπρεπε να έχει μία εξαιρετική δουλειά. Τα έχει όλα, συγκίνηση, γέλιο, προβληματισμό, ανατροπές, μαγικές στιγμές και συνοδεύεται από μια μουσική που από μόνη της είναι ρόλος.
Το κείμενο προσεγμένο, μελετημένο, έξυπνο και κλιμακωτό. Τα σκηνικά προσεγμένα έως και την τελευταία λεπτομέρεια, ανοίγει η κουρτίνα στο παράθυρο και από πίσω ξετυλίγεται άλλο σκηνικό, ανοίγει η πόρτα και βλέπεις τη βροχή. Τα φώτα δικό τους ρόλο πότε έντονα, πότε ημίφως και πότε απόλυτο σκοτάδι. Όπως και η ζωή τα έχει όλα, τις αλήθειες, την πραγματικότητα, τον έρωτα, την αγάπη, τα πρέπει, τα δεν πρέπει, τα ξεσπάσματα, τη δύναμη της σιωπής αλλά και τη δύναμη της απελευθέρωσης όταν η ψυχή βγαίνει και χορεύει. Και τι χορός ήταν αυτός.
Πω πω δεν έχετε ιδέα τι κάνατε μέσα μου. Δεν έχετε ιδέα πόσο το ευχαριστήθηκα, ήρθα σπίτι πετώντας. Πώς μια μαγική στιγμή στα παίρνει όλα. Πώς μια μαγική στιγμή γεμίζει το μέσα σου. Γιατί όλα φαίνονται μόνο εκεί πάνω στο σανίδι και σίγουρα εδώ φαίνονται όλα στο χειροκρότημα δε σταμάτησα να χειροκροτάω. Δεν ήθελα να σταματήσω παιδιά. Έχει χρόνια να μου συμβεί. Εδώ, γιατί όλα φαίνονται σε μια εικόνα που δεν είναι στημένη, αφού τους έχω πάρει αγκαλιά λέω όλα αυτά που μόλις έγραψα.
Αχ παιδιά μεγάλο μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ.
Υ.Γ. Πριν τη πρόβα ο Γιώργος έλεγε ιστορίες περί θεάτρου, περί Λεμπέση, περί παραγωγών, περί Βιολιστή … ήξερε τι έκανε ήθελε να με βάλει στο κλίμα. Η μαγική στιγμή πριν το φινάλε που με κοίταξε και τον κοίταξα και του χαμογέλασα ήταν η στιγμή που είδε στα μάτια μου το πόσο μου άρεσε αυτό που είδα.
Πληροφορίες και εισιτήρια για τη παράσταση, εδώ
Δείτε όλα τα άρθρα από τη στήλη “Ο Θεατρόκοσμος της Νταίζης Λεμπέση” στην Κουλτουρόσουπα με μια ματιά, εδώ