Όποιοι ανήκουν στους «αντισυμβατικούς» τύπους που αγαπούν την περιπέτεια, το σασπένς, το απρόβλεπτο, το ζειν επικινδύνως και γενικώς απολαμβάνουν πάσης φύσεως ανατροπές, μετά τις πρόσφατες εκλογές και τα αποτελέσματά τους θα πρέπει να ζουν μεγάλες στιγμές! Για την ακρίβεια είναι βέβαιο ότι γύρω στα μεσάνυχτα της 21ηςΜαίου ένιωσαν ιερή συγκίνηση που είχαν να νιώσουν από την εποχή των πάλαι ποτέ «Αγρίων Μελισσών», όταν το απίθανο σενάριο έφερνε ξαφνικά τούμπα κι αναποδογύριζε ολόκληρο το σύμπαν του Διαφανίου… Εκεί που είχες μια στρωμένη πλοκή, έβλεπες τους ήρωες τακτοποιημένους στις συνθήκες τους, έκανες μαντεψιές για τα μελλούμενα βάσει λογικής, επένδυες συναισθηματικά σε όσους είχες ξεχωρίσει κατά τα γούστα σου κλπ., να ΄σου εντελώς απροειδοποίητα σαν κεραμίδα κατακέφαλα η μεγάλη ανατροπή και να ψάχνεσαι για διάσειση μέχρι να καταλάβεις από πού, πώς, γιατί σου ήρθε και να το χωνέψεις…
Αυτά στη μυθοπλασία… έλα όμως που η πραγματικότητα κατά την πάγια τακτική της ξεπερνά όχι απλή μυθοπλασία αλλά την πιο διεστραμμένη φαντασία και για νιοστή φορά το επιβεβαίωσε το βράδυ των εκλογών, όπου βλέπαμε τα ποσοστά των κομμάτων και ταυτόχρονα οι ευπαθείς ομάδες τσεκάραμε πίεση, ζάχαρο, παλμούς και λοιπούς κρίσιμους δείκτες, γιατί με την υγεία δεν παίζουμε τέτοιες ώρες και δεν σκοπεύουμε να αφήσουμε τα κοκαλάκια μας πάνω στη μετάδοση «ΝΔ 40%, ΣΥΡΙΖΑ 20%…» Ωστόσο και οι λιγότερο ευπαθείς είναι αλήθεια ότι ένα πιεσόμετρο το βάλαμε στο μπράτσο καλού- κακού μετά το μυρμήγκιασμα στο κρανίο, καθώς το εγκεφαλικό δεν σου στέλνει sms σαν το προνοητικό 112, τσιμπώντας παράλληλα ο ένας το μπούτι του άλλου, για να τσεκάρουμε ότι βλέπουμε το 40 – 20 στον ξύπνιο και ότι δεν έχουμε παραισθήσεις, ούτε πρόκειται για ουτοπικό σενάριο τύφλα μεθυσμένου γραφιά…
ΟΧΙ, δεν θα αναλύσω (και εγώ) τα τρελά νούμερα, που μετά από μια τετραετία- κόλαφο με όλες τις γνωστές (συν μερικές ακόμα πρωτόγνωρες) πληγές του Φαραώ στη χώρα και τους πολίτες γονατισμένους στα τέσσερα, έδωσαν… αύξηση στην κυβέρνηση (που λοιδωρούσαν παθιασμένα για τα δεινά τους) πλησιάζοντας σχεδόν την αυτοδυναμία και οδήγησαν σε καταποντισμό την αντιπολίτευση (ως ανύπαρκτη- αλλοπρόσαλλη- φαιδρή) χάνοντας σχεδόν τη μισή της δύναμη, με μια πρωτοφανή στα χρονικά, χαώδη διαφορά 20 ποσοστιαίων μονάδων! Έχουν λυσσάξει τα απανταχού πάνελ στις βαθυστόχαστες αναλύσεις– λες και χρειάζεται σούπερ εμβάθυνση το «τί κάνει νιάου στα κεραμίδια»- και φαντάζομαι ότιτούτες τις μέρες ο Αλέξης δεν θα προλαβαίνει τα απανωτά καλάθια με λουλούδια από τον Κούλη, που ελπίζω μετά το τεράστιο ανέλπιστο δώρο του αντιπάλου, να μη τον έπιασαν τσιγκουνιές και φανεί μίζερος, ντροπή! Δεν γίνεται ο άλλος να σκίζεται να σου φέρει θεαματική νίκη στο πιάτο κι εσύ να μετράς καρμίρικα τα έξοδα για μερικές ανθοδέσμες, νισάφι!
Αλλού είναι το δικό μου θέμα, καθότι κουφά- ξεκουφά τα νούμερα, όσο κι αν σόκαραν, οι εξηγήσεις «φωνάζουν» χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση στα πρωινάδικα… Ωστόσο μεταξύ των άλλων ανατροπών στις παρούσες «ιστορικές» εκλογές, διαπίστωσα ακόμα μία, επίσης πρωτοφανή στα χρονικά: ότι η πλειοψηφία των διάσημων ή ημιδιάσημων σελέμπριτι από τους χώρους της υποκριτικής, του τραγουδιού, της τηλεόρασης, του αθλητισμού, της μόδας κλπ. που κατά κανόνα πλαισιώνουν τα κόμματα ως κράχτες για ψηφοθηρία, σε τούτη την απίθανη αναμέτρηση, όλως παραδόξως και ανατρέποντας την «ιερή» παράδοση, έμειναν με την… υποψηφιότητα στο χέρι! Κοινώς πήγαν άπατοι, συγκεντρώνοντας ψήφους πολύ λιγότερες από ονόματα άσχετα με τη σώουμπιζ και την προβολή κι άρα λιγότερα γνωστά στο ευρύ κοινό των ψηφοφόρων, που όμως τα επέλεξε, παραμερίζοντας (θαύμα- θαύμα!) το ανόητο κριτήριο της αναγνωρισιμότητας και συνειδητοποιώντας ότι ΔΕΝ ψηφίζει για Γιουροβίζιον ή ριάλιτι ή καλλιστεία, αλλά για εκπρόσωπό του στη Βουλή!
Σαφώς βέβαια συνέβαλαν στη μη εκλογή αρκετών τα απροσδόκητα ποσοστά των κομμάτων όπως διαμορφώθηκαν με είσοδο μόνο πέντε εξ αυτών στην βουλή, ωστόσο δεν παύει ο απόλυτος αριθμός των ψήφων που συνέλλεξαν να είναι εντυπωσιακά χαμηλός για τα πάγια μέχρι τώρα δεδομένα, πέραν του ότι παλιοί βουλευτές από τον καλλιτεχνικό χώρο έμειναν εκτός νυμφώνος, σαν την Ε. Γερασιμίδου ή την Λ. Καφαντάρη (ΚΚΕ)… Επίσης εκτός ο ποδοσφαιριστής Γ. Σεϊταρίδης, το μοντέλο Ν. Δούνια, ο ηθοποιός Σ. Νικολαίδης, ο στιχουργός Π. Γιαννόπουλος από τη ΝΔ, ο Μιθριδάτης, ο Μ. Αθανασίου, η Α. Χατζησοφιά, η Α. Βαγενάαπό τον Σύριζα, ο Π. Ορκόπουλος, Δ. Τσακνήςκ αι οι προαναφερθείσες από το ΚΚΕ, αλλά και οι Σ. Μπιμπίλας, Ψαραντώνης, Π. Κοντογιαννίδης, Β. Τσιάρτας, Β. Παϊτέρης κλπ. από μικρότερα κόμματα….
Δεν ξέρω αν το φαινόμενο ήταν συγκυριακό και πώς θα εξελιχθεί στις επόμενες εκλογές που ακολουθούν, όμως θέλω να πιστεύω ότι σηματοδοτεί επιτέλους μια θετική αλλαγή νοοτροπίας του μέσου ψηφοφόρου, που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αλλαγή στάσης των κομμάτων όσον αφορά στους υποψηφίους που προτείνουν… Ότι σταδιακά θα πάψει να αποτελεί κυρίαρχο κριτήριο επιλογής για θέση ευθύνης η διασημότητα κάποιου σε ρόλο λαμπερού κράχτη για προσέλκυση ψήφων, αδιαφορώντας παντελώς για το αν διαθέτει τα κατάλληλα προσόντα για την εν λόγω θέση, στοιχειώδεις γνώσεις του αντικειμένου, ειλικρινές νοιάξιμο για τα κοινά, κοινωνική συνείδηση, συμμετοχή σε δράσεις, οργανωμένη πολιτική σκέψη και λόγο, διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς κλπ… Καθότι δεν πρόκειται για… κάστινγκ ή οντισιόν ώστε να στελεχωθεί καλλιτεχνικό δρώμενο, αλλά ο θεσμός της Βουλής διάολε με κρισιμότατο έργο και εθνικές αποφάσεις, όπου το όποιο υποκριτικό ή τραγουδιστικό ταλέντο και προφανώς η διασημότητα του σελέμπριτι…μόνο χρειαζούμενα ΔΕΝ τα λες εν προκειμένω!
Γιατί μπορεί να είναι χρήσιμο το δόλωμα για να «πιάσει ψάρια» το κόμμα τσιμπώντας σίγουρες ψήφους από θαμπωμένους με τη λάμψη των «σταρ», αλλά πρέπει να σκεφτεί ο κομματάρχης τί διάολο θα το κάνει όταν το βάλει να καθίσει στα έδρανα… καθότι ο ρόλος του για το «ψάρεμα» και μάλιστα άκοπα κι ανέξοδα σε αθέμιτο ανταγωνισμό με συνυποψήφιους που φτύνουν αίμα έχει τελειώσει, ενώ για τα ζόρικα περαιτέρω που ουδείς έψαξε ή νοιάστηκε αν ανταποκρίνεται, πιθανότατα αδυνατεί ως άσχετος ή ακατάλληλος (πληθώρα παρόμοιων φρούτων)… Καλά σου έφερε αρχηγέ ο κράχτης την πελατεία στο μαγαζί, αλλά μετά είτε σ’ αρέσει είτε όχι, είτε σου βγει στόκος είτε όχι, πρέπει να τον λουστείς (κι εμείς μαζί σου) για τέσσερα χρόνια, ώστε να τον έχεις ξανά διαθέσιμο για «κονσομασιόν»… Αυτό που λέμε δηλαδή… καθαρά πολιτικά κριτήρια, έτσι;;
Μακάρι να συνήλθε ο ψηφοφόρος κάνοντας την αρχή με στροφή της πλάτης στην κουτοπονηριά των ψηφοθήρων και την ασχετοσύνη των λαμπερών… Λες;;;
Δείτε όλα τα άρθρα της Π. Σ. με μια ματιά εδώ