Οι καταιγίδες της ζωής μας και ο άνθρωπος βουνό. Από τον Μάκη Σενή (Maco Grello).

1198 Views
Οι καταιγίδες της ζωής μας και ο άνθρωπος βουνό.  Από τον Μάκη Σενή (Maco Grello). Οι καταιγίδες της ζωής μας και ο άνθρωπος βουνό. Από τον Μάκη Σενή (Maco Grello).

Οι καταιγίδες της ζωής μας και ο άνθρωπος βουνό.  Από τον Μάκη Σενή (Maco Grello).

  Έρχονται μέρες στην ζωή που λες όλα πάνε χάλια. Σε όλους μας έρχονται, δεν κάνουν διακρίσεις. Σου χάλασε το αυτοκίνητο, σου έκλεψαν την τσάντα, έχασες το τηλέφωνο σου και από πάνω κόλλησες και γρίπη. Όταν προδίδεσαι από κάποιον που αγαπάς ή θαυμάζεις, είτε αυτός είναι φίλος, σύντροφος, αδερφός ή ακόμα και ο ίδιος σου ο γονιός, ο πόνος και θυμός είναι μεγάλοι. Προσπαθούμε να βγούμε νικητές στη μάχη με τα βάσανα, και τι βάσανα Θεέ μου! Λες δεν θα περάσουνε ποτέ, αυτή θα είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα. Δεν μπορείς να κοιμηθείς , δεν μπορείς να ανασάνεις, δεν μπορείς να σκεφτείς. Αν είχε ο διάβολος μια πρακτική να μας βασανίζει, νομίζω πως αυτή θα ήταν, τόσο σκληρή η δοκιμασία μας. Μα είναι ο άνθρωπος θεός, πιο δυνατός από τον διάβολο. Άμα το πάρει απόφαση, τα κάνει όλα ίσιωμα. Παίζει δυο χαστούκια τον εαυτό του και του λέει: «Κοίτα, ή θα ζήσεις ή θα σε σκοτώσω εγώ ετούτη την στιγμή». Και οι  περισσότεροι επιζούν. Για να πούμε την αλήθεια οι περισσότεροι μόλις τότε αρχίζουν να ζουν.
 
  Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια μέρα που πήγα να δω έναν καλό φίλο μετά από εβδομάδες. Ήταν τόσο ενθουσιασμένος που ήμουν σίγουρος πως κάτι καλό του είχε συμβεί. «Έχω ένα καρκίνωμα στο πόδι», μου είπε, «μεγάλη ευκαιρία, θα το ξεπεράσω και αυτό»! Φυσικά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως πάει τρελάθηκε. Μα είχε δίκιο ο τρελός, το ξεπέρασε και από τότε έγινε άνθρωπος σωστό βουνό. Δεν τον πιάνουν ούτε οι πιο μεγάλοι κατακλυσμοί της ζωής. Θύελλες, καταιγίδες, σεισμοί,όλα περνάνε από πάνω του και το βουνό στέκεται εκεί, μεγαλειώδες και ανίκητο. Ένα σούρουπο που είχα χάσει τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου,πήγα και τον βρήκα πάλι στον κήπο του να ποτίζει. «Τι έκανες άλλες φορές που πήγαιναν όλα στραβά» με ρώτησε.  «Ξενυχτούσα, έπινα και κάπνιζα όσο άντεχα, έβριζα, ξεσπούσα σε ότι έβρισκα»...  «Και αισθανόσουν καλύτερα»; «Όχι, σκατά αισθανόμουν». «Τότε δεν ωφελεί να κάνεις το ίδιο. Μην θυμώνεις για αυτό που έχασες, η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ποτέ δικό σου. Να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτό που σου δόθηκε, για όσο χρόνο σου δόθηκε. Γιόρτασε τις στιγμές που έζησες και μην κλαις αυτές που δεν θα ζήσεις, έτσι κι αλλιώς θα ζήσεις άλλες».
 
 «Κι αν δεν τα καταφέρω»; «Ε και τι έγινε, βγες και γίνε πάλι λιώμα» μου απάντησε και γελούσε. Τα κατάφερα κι εγώ, με δυο κουβέντες απλές που εκείνη την ώρα ακούγονταν χαζές την άλλη μέρα αισθανόμουν μια περίεργη ευγνωμοσύνη, σχεδόν υπερηφάνεια που εγώ έζησα κάτι δυνατό και ας το έχασα αργότερα. Πλάι του, σε αυτόν τον άνθρωπο βουνό, ψήλωσα κι εγώ κάμποσο. Ξέρω γω πόσο; Μια πιθαμή. Φυσάει κόντρα ο άνεμος και λέω όλα καλά, στυλώνω τα πόδια και πάω κατά πάνω του. Άμα δω ότι νικάω κάνω και κανένα σάλτο δήθεν πως μπορώ και να πετάξω. Με πιάνουν καμιά φορά τα βάσανα βροχή όπως όλους μας.  Κι εκεί που είμαι μούσκεμα και βυθισμένος στην ταλαιπωρία μου, γίνεται αυτό που λες «ε δεν πάει άλλο»! Και τότε αφυπνίζομαι. Και τι έγινε αν μέσα στην βροχή, έπεσες σε μια λακκούβα με λασπόνερα, και τι έγινε αν γλίστρησες και μούσκεψες και το βρακί σου! Ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται! Βρέξε λέω όσο θες, σε έμαθα καλά, πάνω από τα μαύρα σύννεφα πάντα περιμένει ο ήλιος να με στεγνώσει. Κι όσο περνάει ο καιρός και ψηλώνεις κι άλλο, λες σιγά μην περιμένω να περάσει η κακοκαιρία, να βγει ο ήλιος για να ζεστάνω το κοκαλάκι μου. Εδώ μέσα στη μαυρίλα θα γουστάρω κι ας βρίσκω πως το μόνο καλό που απέμεινε είναι πως χτυπάει ακόμα η καρδιά μου. Πιάνω σαν τον Ζορμπά χορό μέσα στην καταιγίδα και λέω «βροχή θες θεούλη μου απόψε; Βροχή ρίξε. Κάνε εσύ τη δουλίτσα σου να κάνω εγώ τη δική μου. Βροχή εσύ; Χορό εγώ»!
 
  Όταν καμιά φορά με παίρνει από κάτω και μένουν αυτές οι θεωρίες μόνο στα λόγια, λέω εντάξει είναι κι αυτό. Υπάρχει κανένας νόμος να μας επιβάλει πως πρέπει να είμαστε συνέχεια ευτυχισμένοι; Έρχονται μέρες που δεν ξέρω γιατί, ίσως επαναστατεί η χημεία μέσα μας, ξυπνάμε και έχουμε τις μαύρες μας. Υπάρχουν πρωινά που βλέπουμε πιο άσχημο τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Δεν έγινε κάτι όμως, μόνο στα σίριαλ οι ηθοποιοί είναι πάντα «όμορφοι» και ευδιάθετοι. Έχουμε δικαίωμα στην θλίψη.  Αρκεί να την ζούμε (ως μια φυσική παροδική κατάσταση) και όχι να μας πεθαίνει εκείνη. Σε τέτοιες περιπτώσεις παρατηρώ τις σκέψεις που ξεπηδάνε στο κεφάλι μου και εκπλήσσομαι. Κοίτα να δεις πόσο αρνητικά μπορείς να δεις κάτι που όταν είσαι στις καλές σου το βλέπεις θετικά! Κάθομαι και με κοιτάζω σαν να ήμουν κάποιος φίλος μου. Και λέω μία είσαι έτσι, μία είσαι αλλιώς, ποιος τελικά είσαι; Κι όταν θυμάμαι πως είμαι και εγώ ένα μικρό βουνό, ξέρω πια, όλα περνάνε.                                                                                                                                                                                                     

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη