Ψυχογραφώντας Θεατρικές παραστάσεις, Κινηματογραφικές ταινίες, Τηλεοπτικές σειρές, Πέρα απ’ αυτό που βλέπεις (Κάθε Τρίτη & Παρασκευή).
Τα παιχνίδια έχουν ψυχή και νιώθουν… κι ο Μονόκερος το ξέρει καλά αυτά… γι’ αυτό και ψάχνει να βρει τους φίλους του…
Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα.
Το ζέσταμα
Από τον τίτλο και μόνο ανυπομονούσα να περάσω ένα απόγευμα γεμάτο περιπέτειες με τη βοήθεια ενός Μονόκερου που θα συναντούσα στην αίθουσα του θεάτρου Μετροπόλιταν.
Μπαίνοντας μέσα και αντικρίζοντας παιχνίδια στη σκηνή, θυμήθηκα το παιδικό μου δωμάτιο και έφερα στο νου μου διάφορες τρυφερές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια και την επαφή μου με τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Θα είχε μάλλον πολύ ενδιαφέρον αυτό που θα ακολουθούσε.
Η δράση
Μια παραμυθού, μια μαμά, δυο παιδιά, η Μάσα, ο Πινόκιο, ο Μικρός Πρίγκηπας και 4 ακόμα παιχνίδια, η Πριγκίπισσα, ο Στρατιώτης, ο Τάκης ο Ρομποτάκης και ο Μονόκερος συναντιούνται στη σκηνή για να μας ταξιδέψουν στη χώρα της Φαντασίας και να μιλήσουν στις καρδιές μας γιατί, όπως ακούγεται κάποια στιγμή, τα παιχνίδια έχουν ψυχή και νιώθουν. Αν νιώθουν λοιπόν, μπορούν και να πυροδοτήσουν μέσα μας συναισθήματα για να διαμορφώσουν μια αμοιβαία σχέση αγάπης και ασφάλειας.
Από τις πρώτες στιγμές του έργου ανακαλώ τις ομάδες γονέων που έχω συντονίσει όλα αυτά τα χρόνια και θυμάμαι ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς γονείς ξανά και ξανά. ‘Τι να κάνω με τα παιχνίδια του; Δεν τα συμμαζεύει και αναγκάζομαι στο τέλος να τα συμμαζεύω εγώ’. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με αυτή τη μαμά. Ζητά τη βοήθεια των παιδιών της για να βάλει σε σειρά το χαμό που επικρατεί με τα παιχνίδια τους σκορπισμένα από εδώ και από εκεί. Κι αν μπορούσα θα της έλεγα να ακολουθήσει μια ή περισσότερες από τις προτάσεις που παραθέτω κάθε φορά στους απεγνωσμένους γονείς. Τους προτείνω λοιπόν να χωρίσουν τα παιχνίδια σε μεγάλες οικογένειες (π.χ. η οικογένεια των ζώων, η οικογένεια των λούτρινων, η οικογένεια των αυτοκινήτων) και να τα βάζουν κάθε βράδυ για ύπνο πίσω στο σπίτι τους έχοντας προνοήσει να υπάρχουν στο δωμάτιο τους μεγάλα κουτιά αποθήκευσης ή ράφια που θα έχουν τη θέση σπιτιών των παιχνιδιών τους. Τους προτείνω επίσης να γίνεται όλο αυτό με σταθερότητα (π.χ. κάθε βράδυ ή κάθε απόγευμα) και βάζοντας προτεραιότητες (π.χ. ‘πρώτα θα βάλουμε τις κούκλες για ύπνο, μετά τα αυτοκινητάκια και στο τέλος τα ζωάκια’).
Κι όσο βλέπω τη Χριστίνα και τον Ανδρέα, τα δυο παιδιά,να παίζουν με τα παιχνίδια τους πάνω στη σκηνή σκέφτομαι πως η διαδικασία του παιχνιδιού είναι χωρίς δεύτερη κουβέντα το καλύτερο πλαίσιο για να παρατηρήσουμε και να κατανοήσουμε το παιδί και τις ανάγκες του με στόχο την κινητική, συναισθηματική και νοητική του εξέλιξη. Η αναγκαιότητα του παιχνιδιού στη ζωή του παιδιού τονίστηκε ιδιαιτέρως από τον Donald Winnicott ο οποίος υποστήριξε ότι το παιδί επικοινωνεί τόσο με λεκτικά όσο και με μη λεκτικά σήματα με τους γύρω του και αυτό διευκολύνεται πολύ μέσα από το παιχνίδι. Για την αξία του παιχνιδιού και της αλληλεπίδρασης μεταξύ γονέων και παιδιών μίλησε και ο Jacob Levy Moreno, ιδρυτής και δημιουργός του Ψυχοδράματος, τονίζοντας πως η σχέση μεταξύ τους επηρεάζει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού και δημιουργεί χώρο για την ανάπτυξη της αυθόρμητης φύσης του και της αυθεντικής του έκφρασης. Όσο πιο πολύ παίζει ένα παιδί, τόσο πιο αυθόρμητο παραμένει στις καθημερινές του δραστηριότητες. Όσο πιο πολύ παίζει ένα παιδί, τόσο πιο καλά μαθαίνει να εκφράζεται, να συνεργάζεται και να επικοινωνεί.Και έτσι το παιδί διανύει όλα τα αναπτυξιακά στάδια ξεκινώντας από την ανακάλυψη της ταυτότητάς του, συνεχίζοντας με την αναγνώριση εαυτού και καταλήγοντας στην αναγνώριση των άλλων.
Το παιχνίδι πραγματοποιείται με τη βοήθεια των αντικειμένων που κι αυτά λέγονται παιχνίδια και αποτελούν μερικές από τις πιο αγαπημένες αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Παιχνίδια που μας χάρισαν οι γονείς μας, οι παπούδες και οι γιαγιάδες μας, οι νονοί μας, οι συμμαθητές μας και τόσοι άλλοι που διάλεξαν με περίσσια αγάπη αυτό που θα μας συντροφεύει για πολλές μέρες της παιδικής μας ζωής, που θα ακούσει τα μυστικά μας, θα απαλύνει τη στεναχώρια μας και θα αφουγκραστεί τις αγωνίες μας. Τα παιχνίδια σε αυτήν την παράσταση ήταν οι καλύτεροι φίλοι των παιδιών αλλά είχε έρθει πια η ώρα να περάσουν στα χέρια άλλων παιδιών μια που οι πρωταγωνιστές είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν και μπορούσαν να τα χαρίσουν σε άλλα μικρότερα παιδιά για να χαρούν κι αυτά με τη σειρά τους. Η αλήθεια είναι πως μόλις το άκουσα αυτό θυμήθηκα πόσο πολύ είχα δυσκολευτεί να αποχωριστώ την Πόπη και την Άννυ που ήταν ήταν οι δυο κούκλες που αγαπούσα πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη κούκλα υπήρχε στον κόσμο. Ήταν λες και μου ξερίζωνες ένα κομμάτι από την καρδιά μου. Ήταν λες και έπρεπε να πω ‘αντίο’ στις αδελφές που δεν είχα. Δύσκολο πράγμα ο αποχωρισμός αλλά γλυκαίνει όταν ξέρεις ότι τα παιχνίδια σου θα δώσουν χαρά σε κάποια άλλα παιδάκια κι αυτό το μήνυμα πέρασε με τον καλύτερο τρόπο η συγγραφέας του έργου.
Ο Μονόκερος αποδεικνύεται ικανός, παιχνιδιάρης και άξιος φίλος αποτελώντας ένα υπέροχο πρότυπο στους μικρούς θεατές για να ταυτιστούν μαζί του και να θυμούνται για καιρό τις περιπέτειές του και το αίσιο τέλος τους. Ας μην ξεχνάμε πως οι κυριότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την ταύτιση του παιδιού με ένα πρότυπο είναι οι ακόλουθοι:
· Τα χαρακτηριστικά του υποκειμένου – το παιδί θα πρέπει να ενδιαφέρεται να παρατηρήσει, να εσωτερικεύσει και αργότερα να εκτελέσει το ίδιο τη συμπεριφορά του προτύπου που παρατηρεί. Είναι ευνόητο ότι το παιδί παρουσιάζει αυτήν την πρόθεση μόνο αν η συμπεριφορά του προτύπου ενισχύεται και κρίνεται αποτελεσματική και επιτυχημένη όπως συνέβη στην περίπτωση του Μονόκερου που καταφέρνει να βρει το δρόμο για τον παιδικό σταθμό και να συναντηθεί επιτέλους ξανά με τους φίλους του.
· Τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς – το παιδί θα επιλέξει να επαναλάβει εκείνη τη συμπεριφορά που οδήγησε σε επιτυχία και όχι σε αποτυχία.
· Τα χαρακτηριστικά του προτύπου – χαρακτηριστικά όπως κοινωνική θέση, παλιότερη ενίσχυση του προτύπου και ομοιότητα του παιδιού προς το πρότυπο επηρεάζουν θετικά την ταύτιση.
Τα μηνύματα του έργου ήταν πολλά και πολύτιμα. Η αξία της φιλίας, η δύναμη της συνεργασίας, ο πλούτος της φαντασίας, η έννοια της αγάπης και του αμοιβαίου σεβασμού αλλά και η πίστη που οφείλουμε να έχουμε στον εαυτό μας διαδέχονται ως έννοιες η μία την άλλη αφήνοντας μικρούς και μεγάλους θεατές συγκινημένους και με μια αίσθηση πληρότητας.
Το κλείσιμο
Δεν υπάρχει ωραιότερη απόδειξη για την επιτυχία ενός έργου από τα χαμόγελα που μπορεί να δει κανείς στα πρόσωπα των παιδιών και τη λαχτάρα με την οποία περιμένουν να φωτογραφηθούν με τους ηθοποιούς που μέχρι πριν από λίγα λεπτά έδιναν ζωή σε σκέψεις, συναισθήματα και όνειρα πάνω στη σκηνή. Με ένα τέτοιο χαμόγελο έφυγα κι εγώ κρατώντας από το χέρι τη μικρή φίλη που συνόδευα. Ή μήπως εκείνη με συνόδευε μια που το παιδί μέσα μου φαίνεται να απολαμβάνει με ιδιαίτερη αγάπη τέτοιες θεατρικές παραστάσεις;
.
Πληροφορίες για τη παράσταση εδώΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ:
Μέγαρο Μουσικής Σάββατο 11 & Κυριακή 12 Φεβρουαρίου
.
“Μαθήματα στη γλώσσα της αγάπης”:
(πληροφορίες και online αγορά, εδώ)
.
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media