Δεν πρόκειται πλέον για μια απλή πολιτική διαφωνία ή για έναν ιδιόμορφο λαϊκισμό. Η περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της δημοκρατικής αντιπαράθεσης και έχει εισέλθει στην περιοχή του καθαρού, ωμού φασισμού. Η ρητορική του, οι μέθοδοί του και η απόλυτη περιφρόνηση προς κάθε έννοια θεσμικού ελέγχου συνθέτουν το προφίλ ενός ηγέτη που δεν επιδιώκει να κυβερνήσει, αλλά να κυριαρχήσει με τη βία και τον φόβο.
Η γλώσσα του μίσους ως όπλο επιβολής
Ο Τραμπ δεν χρησιμοποιεί την πολιτική ομιλία για να πείσει, αλλά για να εξοντώσει ηθικά τους αντιπάλους του. Η χρήση όρων όπως «εσωτερικοί εχθροί» και η υπόσχεση για εκδίκηση εναντίον όσων τον αμφισβήτησαν, παραπέμπουν ευθέως στις πιο σκοτεινές σελίδες της ευρωπαϊκής ιστορίας. Όταν ένας πολιτικός ηγέτης χαρακτηρίζει ανθρώπους ως «παράσιτα» και απειλεί να χρησιμοποιήσει τον στρατό εναντίον των δικών του πολιτών, δεν μιλάμε για συντηρητισμό, αλλά για μια φασιστική νοοτροπία που αποζητά την πλήρη υποταγή της κοινωνίας.
Η αποδόμηση της αλήθειας και η λατρεία του «Σωτήρα»
Ο φασισμός τρέφεται από το ψέμα και ο Τραμπ είναι ο απόλυτος αρχιτέκτονας της εναλλακτικής πραγματικότητας. Κατασκευάζοντας μια εικόνα όπου ο ίδιος είναι το μοναδικό θύμα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας και ταυτόχρονα ο μοναδικός σωτήρας του έθνους, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια τυφλή μάζα οπαδών που δεν λογοδοτεί στην αλήθεια αλλά στον αρχηγό. Αυτή η προσωπολατρεία είναι το θεμέλιο κάθε αυταρχικού καθεστώτος, όπου το θέλημα του ηγέτη τίθεται πάνω από το Σύνταγμα και τους νόμους.
Η στρατιωτικοποίηση της πολιτικής και η βία
Τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου ήταν απλώς η πρόβα τζενεράλε. Η συνεχιζόμενη υποστήριξη σε όσους επιτέθηκαν στο Καπιτώλιο και η υπόσχεση για αμνηστία σε εγκληματίες που επιχείρησαν να ανατρέψουν το πολίτευμα, δείχνουν ότι ο Τραμπ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη βία ως πολιτικό εργαλείο. Η δημιουργία παραστρατιωτικών οργανώσεων και η καλλιέργεια ενός κλίματος εμφυλίου πολέμου είναι κλασικές φασιστικές τακτικές που αποσκοπούν στον εκφοβισμό των αντιφρονούντων και στην παράλυση των δημοκρατικών αντανακλαστικών.
Ο εθνικισμός ως προπέτασμα καπνού
Πίσω από το σύνθημα για μια «μεγάλη Αμερική» κρύβεται ένας επιθετικός εθνικισμός που στοχοποιεί τους αδύναμους. Η δαιμονοποίηση των μεταναστών, η ρατσιστική ρητορική και η προσπάθεια αλλοίωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελούν το «καύσιμο» για τη μηχανή του μίσους. Ο Τραμπ επενδύει στα πιο ταπεινά ένστικτα του εκλογικού σώματος, μετατρέποντας την απογοήτευση σε οργή και την οργή σε τυφλή υπακοή σε έναν άνθρωπο που οραματίζεται τον εαυτό του ως ισόβιο δικτάτορα.
Η ώρα της ευθύνης
Ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να εθελοτυφλεί. Ο φασισμός του Τραμπ δεν είναι μια παρένθεση, αλλά μια υπαρξιακή απειλή για τις ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αίμα. Η ανοχή απέναντι σε έναν ηγέτη που χλευάζει τη δημοκρατία και προαναγγέλλει τον αυταρχισμό είναι συνενοχή. Αν η ιστορία μας δίδαξε κάτι, είναι ότι ο φασισμός πρέπει να αναγνωρίζεται και να πολεμάται πριν προλάβει να εδραιωθεί και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του.
