Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Θα μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο γιατί έτσι το νιώθω… και θα ομολογήσω ότι απάντηση στο ερώτημα του τίτλου δεν έχω… μπορεί να έχω άποψη για ένα θέμα που κυριαρχεί στην πολιτική- κοινωνική επικαιρότητα των ημερών, χωρίς όμως δυνατότητα να καταλήξω σε καθαρό συμπέρασμα…Εννοώ φυσικά την επίσημη κάθοδο στην πολιτική, μέσω κόμματος που προανήγγειλε τον σχηματισμό του η κ. Καρυστιανού, ευρύτατα γνωστή από την τραγωδία των Τεμπών ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, έχοντας χάσει η ίδια την κόρη της στο πολύνεκρο δυστύχημα… Η μέχρι τώρα δυναμική, μαχητική στάση της για τη διαλεύκανση των συνθηκών της τραγωδίας, εκπροσωπώντας τους συγγενείς με στόχο την δικαίωση παράλληλα με πραγματική απόδοση ευθυνών, την έφερε έντονα στο προσκήνιο κερδίζοντας την αποδοχή και συμπαράσταση κάθε πολίτη με ενσυναίσθηση για το δράμα αυτών των ανθρώπων, με αγανάκτηση για εγκληματικές πρακτικές κυβερνήσεων, με απογοήτευση για τη κατάντια των θεσμών, κρίνοντας αμερόληπτα μακριά από κομματικές παρωπίδες και φανατισμούς…
Είναι αλήθεια ότι πολύ γρήγορα στον δημόσιο λόγο της με αφορμή την τραγωδία και τα επακόλουθά της, επεκτάθηκε σε καθολική αντικυβερνητική ρητορική με οξύτατη κριτική σε όλα επίπεδα- πέραν της επίμαχης υπόθεσης που εκπροσωπούσε- γεγονός που προϊδέαζε για πρόθεση ενεργού εμπλοκής με την πολιτική και η πρόσφατη εξέλιξη με αναγγελία κόμματος έμοιαζε περίπου αναμενόμενη… Μια εξέλιξη που βέβαια ταρακούνησε συθέμελα το υπάρχον σκηνικό ανατρέποντας πολιτικές ισορροπίες, καθώς η ευρύτατη δημοφιλία της απειλεί το «στρωμένο πολιτικό τραπέζι», οπότε μόλις ξεκαθάρισε τις προθέσεις της, δόθηκε σύνθημα για «πυρ» ομαδικό, , όχι μόνο από κυβερνητικούς που ήταν εξαρχής απέναντι, αλλά και από αντιπολιτευόμενους που μέχρι πρότινος την στήριζαν για τη δική του σκοπιμότητα ο καθένας…Προφανώς όσο αναμενόμενη ήταν η δική της πρόθεση, πολύ πιο αναμενόμενες είναι οι αντιδράσεις όσων απειλούνται με χάσιμο ψήφων και οι επιθέσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αρένας που εν γνώσει της κατεβαίνει…
Οι οποίες επιθέσεις συμπυκνώνονται στο κυρίαρχο: «εκμεταλλεύεται μια τραγωδία και το χαμό του παιδιού της για να ικανοποιήσει προσωπικές φιλοδοξίες »… από κει και πέρα ακούγονται και στην πορεία θα κορυφώνονται, λογής αήθειες εμπαθών που θεωρώ χάσιμο χρόνου να ασχοληθώ, μένοντας στη βασική κατηγορία που δέχεται και ομολογώ ότι αυθόρμητα ως πρώτη, ακατέργαστη σκέψη πέρασε και από το δικό μου μυαλό, με μια δυσάρεστη αίσθηση όταν επιβεβαιώθηκαν τα περί κόμματος… Μπορεί να άκουγα δυο χρόνια σε συνεντεύξεις και παλλαϊκά συλλαλητήριατις αιχμηρότατες καταγγελίες της για το σάπιο πολιτικό σύστημα εν γένει και τις προτροπές της για ανατροπή, όμως θεωρούσα ότι αποτελούσαν παθιασμένες εκφράσεις κάποιου που αγωνίζεται σκληρά για το δίκαιο εν μέσω διαφθοράς και δεν πίστευα ότι τελικά θα μεταφραζόταν σε ένα ακόμα κόμμα, από τα ήδη άπειρα που κατεβαίνουν στις κάλπες (σε σημείο οι υποψήφιοι να υπερβαίνουν… τους ψηφοφόρους!), όλα θεωρητικά με τη ρομφαία της κάθαρσης…
Όμως το κόμμα οσονούπω καταφθάνει με προοπτική να ενταχθεί στη «συστημική» διαδικασία και μάλιστα φορτωμένο μεγαλοστομίες του τύπου πχ. ότι απαρτίζεται από «σοφούς», ότι δεν θα συνεργαστεί με κανέναν από τα υπάρχοντα κόμματα, ότι θα καθαρίσει δια παντός την κόπρο του Αυγεία, ότι θα πατάξει τη διαφθορά, θα φέρει δικαιοσύνη, διαφάνεια, ευημερία, αποκατάσταση θεσμών και λοιπά υπερφίαλα ευχολόγια ως πάγια ατζέντα προεκλογικών υποσχέσεων κάθε πολιτευτή ή πολιτικάντη που διεκδικεί ψήφο,έστω κι αν εδώ η υπερβολή αγγίζει την αφελή γραφικότητα…Και επιπλέον χωρίς ακόμα να έχουν κατατεθεί ούτε όνομα, ούτε ταυτότητες «σοφών» στελεχών, ούτε πρόγραμμα με συγκεκριμένες προτάσεις, ούτε τίποτα, απλά ένα νεφελώδες όραμα με ελκυστικά κλισέ στη σφαίρα των ανέξοδων φαντασιώσεων…
Θα μου πεις είναι νωρίς ακόμα και πρέπει να περιμένουμε την ολοκλήρωση των διεργασιών για να κρίνουμε επί συγκεκριμένων… Αυτό όμως δεν εμποδίζει να κρίνουμε τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα ως ενδεικτικά δείγματα γραφής των μελλοντικών εξελίξεων, όπως ας πούμε η έλλειψη ρεαλισμού ή η υπεροψία στις εξαγγελίες, που δηλώνει είτε δημαγωγία χαϊδεύοντας αυτιά ψηφοφόρων χωρίς αντίκρισμα, είτε άγνοια του πολιτικού στίβου ως «τέχνη του εφικτού»… Όταν το πάθος και το όραμα δεν συνοδεύονται από εξιδεικευμένη γνώση, απαραίτητη τεχνογνωσία, αποδεδειγμένο ήθος, διοικητικά προσόντα, οργανωτικές ικανότητες, ρεαλιστικούς στόχους κλπ, για εφικτό, ουσιαστικό αποτέλεσμα, το πράγμα εκφυλίζεται σε κοινό πυροτέχνημα με κρότο και λάμψη ελάχιστων λεπτών, όπως άπειρα του είδους μέχρι τώρα στο εγχώριο πολιτικό στερέωμα με ζωή μηνών…
Εκείνο όμως που κυρίως με προβληματίζει είναι ότι οι μελλοντικοί ψηφοφόροι της επιλέγουν πολιτικό εκπρόσωπο με βάση το ΘΥΜΙΚΟ και όχι τον ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΌ, καθώς η ίδια επενδύει ξεκάθαρα στο πρώτο… όμως ο συναισθηματισμός ως κριτήριο ψήφου για θέσεις υψηλής ευθύνης που όπως αναφέραμε απαιτούν ειδικά προσόντα, τυπικά και ουσιαστικά, ΔΕΝ συνιστά σε καμιά περίπτωση ασφαλές κριτήριο για παρόμοια πόστα και δεν διαφέρει από άλλου τύπου ακατάλληλα κριτήρια, όπως πχ, αν είναι ωραίος, επικοινωνιακός, γελαστός, διάσημος, δραστήριος, «γόνος» κλπ… Εν προκειμένω όλοι ξέρουμε ότι όταν το συναίσθημα παραμερίζει τη λογική σε κρίσιμες αποφάσεις, η κατάληξη είναι παρακινδυνευμένη κι όταν ο μέλλων πολιτικός στηρίζει την πορεία του στην επίκληση του συναισθήματος, ενισχύοντάς το επιπλέον με αόριστες ανεδαφικές κορώνες, πατά σε κινούμενη άμμομε βέβαιη την κατάρρευση του οικοδομήματος (βλ. Τσίπρας του 2015)…
Από την άλλη ωστόσο, προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Μια μάνα που έχασε το παιδί της – μαζί με πολλά ακόμα θύματα- εξαιτίας εγκληματικών πολιτικών κυβερνήσεων επί χρόνια, που επιπλέον συνεχίζουν ανάλγητα, ανεύθυνα και ατιμώρητα να εγκληματούν συστηματικά με αδιανόητα σκάνδαλα, ΔΕΝ έχει το δικαίωμα να πάρει πολιτική θέση για ένα πολιτικό έγκλημα;; ΔΕΝ έχει το δικαίωμα να παλέψει για όσα σκότωσαν τόσα παιδιά μαζί με το δικό της, μέσα από επίσημα θεσμικά όργανα, έχοντας αποδείξει ότι διαθέτει τουλάχιστον τα κότσια να το κάνει;; Ποιος μπορεί να της στερήσει αυτή τη φωνή που ίσως η ίδια νιώθει ως ευθύνη απέναντι σε μελλοντικά θύματα παρόμοιων εγκληματικών πολιτικών, με τη ρετσινιά της «εκμετάλλευσης για προσωπικές φιλοδοξίες»;; Ποιος διεστραμμένος γονιός θα πατούσε στην απώλεια του παιδιού του για να κατακτήσει… τη δόξα;; Το γεγονός ότι έχουμε ταυτίσει τη χαροκαμένη μάνα με πλήρη παραίτηση, απομονωμένη στον πόνο της και μας ξενίζει ο δυναμισμός κάποιων που διεκδικούν λυσσαλέα το δίκιο τους, είναι δικό μας πρόβλημα, όχι δικό τους…
Εφόσον το Σύνταγμα προβλέπει το «πολιτεύεσθαι» για οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη κι εφόσον η ίδια πιστεύει ότι αυτός ο δρόμος- συνειδητός Γολγοθάς, είναι ο πλέον κατάλληλος, όχι μόνο για δικαίωση αλλά και για ανατροπή των συνθηκών που οδηγούν σε παρόμοιες τραγωδίες, ακόμα κι αν αποτύχει σε τόσο φιλόδοξο στόχο, έστω σαν φόρο τιμής στο αδικοχαμένο παιδί της… Μήπως το γελοίο συνάφι των «πολιτευτών» με κάθε καρυδιάς καρύδι είναι … πρότυπα ικανοτήτων και η Καρυστιανού ανεπαρκής;; Ή μήπως είναι προτιμότερη η δική μας στάση των λαύρων (επι)κριτών του βολικού καναπέ και του ανώδυνου πληκτρολογίου;;Μπορεί να μην έχω καταλήξει ακόμα για τη στάση μου απέναντί της, μπορεί να βρίσκω πολλά τρωτά στις κινήσεις της, όμως σε όσους παλεύουν παθιασμένα για το δίκιο ανάμεσα σε συμπληγάδες, οφείλω πάντα σεβασμό τουλάχιστον…
