Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Το πρόσφατο θλιβερό γεγονός του θανάτου μιας καθηγήτριας που αποδόθηκε σε μπούλινγκ που βίωνε στον εργασιακό της χώρο, έφερε δραματικά στο προσκήνιο τερατουργήματα, κρυμμένα επιμελώς κάτω από το χαλί της σιωπηλής ανοχής, προκαλώντας τεράστιο αντίκτυπο όπως αποτυπώθηκε σε ατέρμονες δημόσιες συζητήσεις «για τη θέση του εκπαιδευτικού στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα»… Παρότι προσωπικά βρίσκω αυθαίρετη και παρακινδυνευμένη τη defacto σύνδεση ενός θανάτου με συγκεκριμένο «εξωτερικό» γεγονός και πριν τοποθετηθώ στο θέμα γενικά, ομολογώ ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση κάποια στοιχεία μου έχουν προκαλέσει πρωτοφανή, ανεξήγητη εντύπωση, όπως:
– Σύμφωνα με τις καταγγελίες της καθηγήτριας, την ώρα του μαθήματος στην τάξη της επικρατούσε επί μήνες αδιανόητος πανζουρλισμός, καθιστώντας προφανώς αδύνατη τη λειτουργία στις διπλανές αίθουσες των συναδέλφων… Πώς είναι δυνατόν να προσπερνούσαν το μείζον πρόβλημα χωρίς μέτρα, ο σύλλογος διδασκόντων, η Διεύθυνση ή ο σύλλογος γονέων;;
– Οι συγκεκριμένοι μαθητές που κατηγορούνται για τερατώδεις συμπεριφορές, τις εκδήλωναν με τον ίδιο τρόπο και σε άλλους καθηγητές ή μόνο στη συγκεκριμένη;; Γιατί δεν απασχολεί αυτονόητα τη δημόσια συζήτηση αυτό το κρίσιμο, καθοριστικό στοιχείο που θα προκύψει από την ΕΔΕ, παρά οι πάντες επιδίδονται αυθαίρετα χωρίς πόρισμα σε συλλήβδην αφοριστικές επιθέσεις κατά των μαθητών;;
– Παρότι στο “περιθώριο” κάποιας εκπομπής διαβάστηκε επί τροχάδην γραπτή καταγγελία γονέων από τον Φεβρουάριο που αποδίδουν στην εκλιπούσα σοβαρότατες κατηγορίες με λεπτομέρειες, εντούτοις αμέσως μετά αυτό αποσιωπήθηκε από παντού ως “προσβολή μνήμης”, παραβιάζοντας κατάφωρα την αντικειμενικότητα και δημοσιογραφική δεοντολογία…
– Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος, σε ώριμη ηλικία, με στοιχειώδη αυτοσεβασμό, με συνείδηση της αξίας του, των σπουδών του, των τίτλων του κλπ. είναι ποτέ δυνατόν να ανεχθεί όσα άκρως εξευτελιστικά περιγράφονται, έστω για λίγα λεπτά;;; Πώς είναι δυνατόν να υφίσταται συστηματικά τόσο χυδαίες έως επικίνδυνες επιθέσεις, με μόνη αντίδραση μια καταγγελία χωρίς αντίκρισμα, προτείνοντας ως “λύση” τη φύλαξη της τάξης από… αστυνομικούς;;;
Φυσικά με το άνοιγμα του θέματος ήρθαν στο φως αντίστοιχες σοκαριστικές μαρτυρίες εκπαιδευτικών για απίστευτα δεινά που βιώνουν από μαθητές ή τους γονείς τους, με συνέπεια όχι απλά να κινδυνεύει, αλλά αποδεδειγμένα να πλήττεται (!) η σωματική τους ακεραιότητα, ενώ αξιοπρέπεια και ψυχική υγεία θεωρούνται ήδη διαλυμένες! Ακούσαμε με σοκ και δέος τερατώδεις καταγγελίες καθηγητών που υφίστανται από μαθητές εκφοβισμούς, απειλές, χυδαίες βρισιές, προσβολές, τραυματισμούς, ξυλοδαρμούς, καρτέρια, εκτόξευση αντικειμένων πάνω τους, πόλεμο νεύρων, αποκλεισμό μέσα στην αίθουσα, δολιοφθορές και λοιπά ασύλληπτα, παράλληλα με εκβιασμούς από γονείς για έναν χαμηλό βαθμό ή μηνύσεις για μια «λάθος» κουβέντα στο βλαστάρι τους! Μιλάμε για αδιανόητο καθεστώς μόνιμης τρομοκρατίας και εξευτελισμού των εκπαιδευτικών, σε σημείο να τρελαίνεσαι που σε ελάχιστα χρόνια η πάλαι ποτέ «εξουσία του δασκάλου» μεταλλάχθηκε σε στυγνή «δικτατορία του μαθητή» ασκώντας ασύδοτη βία στον δάσκαλο, που η πρώην εξουσία του φαντάζει… αθώο παιχνίδι!
Σαφώς οι περισσότεροι έχουμε μια γενική εικόνα για την εν λόγω απαράδεκτη κατάσταση στο σημερινό σχολείο, όμως ΟΧΙ τα αδιανόητα που αποκαλύφθηκαν με τόση φρίκη και σε τόση έκταση! Κι ενώ το πρώτο αυθόρμητο συναίσθημα που ένιωσα ήταν συμπόνοια για τα θύματα και οργή για τους θύτες, αμέσως μετά αναθεώρησα… γιατί συνειδητοποίησα ότι τα θύματα δεν είναι άβουλοι υπαλληλίσκοι «της σειράς» με ασήμαντο αντικείμενο κι ανίκανοι υπεράσπισης, αλλά κορυφαίοι λειτουργοί στον κρισιμότατο τομέα της εκπαίδευσης, επιφορτισμένοι με ύψιστη αποστολή… και ότι οι θύτες δεν είναι «απρόσωπα» τσογλάνια και κακοποιά στοιχεία όπως καθυβρίζονται σωρηδόν, αλλά τα δικά μας παιδιά που οι βαριές κοινωνικές παθογένειες έχουν αλλοτριώσει δραματικά διαμορφώνοντας μελλοντικούς πολίτες σύμφωνα με τα άθλια ερεθίσματα που δέχονται και τα αισχρά πρότυπα που βιώνουν…Κατόπιν τούτων και πέραν της οδύνης για μια νέα γενιά που με δική μας ευθύνη παραδέρνει στο χάος χωρίς καμιά πυξίδα, ένιωσα για τους βαλλόμενους εκπαιδευτικούς μαζί με τη θλίψη και… θυμό! Ναι,καλά διαβάσατε, ΘΥΜΟ!
Γιατί όταν μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, ο εκπαιδευτικός ως τελευταίος «φάρος» ελπίδας, αντί υγιούς προτύπου που εξ ορισμού οφείλει να προτάσσει, παρουσιάζει την εικόνα ενός οικτρά απαξιωμένου θύματος, δεχόμενος καρτερικά ακραίους εξευτελισμούς μέχρι βιαιοπραγίες ως θλιβερό υποχείριο στις διεστραμμένες ορέξεις κάθε ανήλικου ή του ανεγκέφαλου κηδεμόνα του, θυμώνω κι απελπίζομαι για την ακατανόητη στάση του! Που όχι μόνο διδάσκει ανοχή στην αήθεια, όχι μόνο διαιωνίζει ένα φαινόμενο- έκτρωμα ως πάγια κατάσταση, αλλά το τροφοδοτεί εκ των έσω, προσφέροντας σταθερά ευκαιρίες για αυξανόμενες τερατογενέσεις… Αν για οποιονδήποτε άνθρωπο ο αυτοσεβασμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εμπνεύσει σεβασμό στους άλλους, για τον εκπαιδευτικό αυτή η θεμελιώδης αρχή είναι σύμφυτη με τον επαγγελματικό του ρόλο, αλλιώς αλλάζει δουλειά ως τραγικά ακατάλληλος! Κι αν στην προσωπική του ζωή ανέχεται εξευτελιστικές συμπεριφορές, ως εκπαιδευτικός ΔΕΝ επιτρέπεται για ΚΑΝΕΝΑ λόγο να ανεχθεί ούτε ελάχιστη υποτίμηση τουκρίσιμου λειτουργήματος που επέλεξε! Ως τέτοιο, οφείλει με κάθε κόστος να το διαφυλάξει κρατώντας το τόσο ψηλά, ώστε να μην το αγγίζει ούτε ίχνος σκιάς, πόσω μάλλον χυδαιότητας κι αν τύχει να τού το μαγαρίσουν ΔΕΝ συναινεί παθητικά στην αθλιότητα, ούτε ψελλίζει καταγγελίες σε κουφούς περιμένοντας οίκτο, αλλά επαναστατεί δυναμικά για να υπερασπιστεί τις αξίες που διδάσκει! Διαφορετικά η θλιβερή κατάντια φέρει πρωτίστως την ευθύνη της δικής του ανοχής και προσωπικά δεν «συγχωρώ» την εικόνα έσχατης ντροπής που επιτρέπει στην ιερή του ιδιότητα, από τις πλέον αξιοσέβαστες!
Τη στιγμή μάλιστα που η εκτόξευση της ανήλικης εγκληματικότητας κραυγάζει εδώ και καιρό ΣΤΟΠ σε οποιαδήποτε ανοχή πρωτίστως στον χώρο του σχολείου, που από εκπαιδευτικό ίδρυμα κοντεύει να μεταλλαχθεί σε επικίνδυνο… εγκληματικό στέκι για όλους τους συμμετέχοντες, ενώ το Υπουργείο Παιδείας πετάει αετό χωρίς στάλα τσίπας! Δεν αντέχω λοιπόν άλλες σοκαριστικές μαρτυρίες, που η βαρβαρότητά τους αυξάνει τον θυμό απελπισίας… Εδώ και τώρα “δια νόμου” ΤΕΡΜΑ η “δικτατορία” του τσαμπουκαλή, ψωνισμένου γονιού, ΤΕΡΜΑ η ορθοπολιτική “ασυλία” του αυθάδη μαθητή, ΤΕΡΜΑ η φοβισμένη υποταγή του βαλλόμενου εκπαιδευτικού, ΤΕΡΜΑ η προκλητική ανεπάρκεια (ή σκοπιμότητα) διευθυντάδων που αδυνατούν να διαχειριστούν τα αυτονόητα! Είναι άπειρες οι πληγές που χρόνια τώρα κακοφορμίζουν μολύνοντας το σώμα της εκπαίδευσης, ωστόσο καμιά δεν συγκρίνεται με τέτοια ανεπίτρεπτα πλήγματα στην αξιοπρέπεια και το κύρος των λειτουργών της, διότι τί να το κάνω το οικοδόμημα όταν καταρρέουν τα θεμέλια…
Τα οποία με τη σειρά τους, οφείλουν αυτονόητα να ελέγχονται για την «επάρκεια» να το στηρίξουν και ΔΕΝ εννοώ βεβαίως ένα μπαούλο πτυχία…Το αξιολύπητο θέαμα ενός καθηγητή να του φέρονται οι μαθητές σαν σκουπίδι, να τον βρίζουν, να τον χλευάζουν, να του πετούν μπουκάλια, που ούτε χαμίνι του δρόμου ανέχεται, είναι δυνατόν να εμπνεύσει οτιδήποτε θετικό πέραν του οίκτου, επειδή διαθέτει ένα κάρο τίτλους, εντελώς άχρηστους στη διαδικασία επικοινωνίας;;; Τα ουσιαστικά προσόντα και κυρίως την απαραίτητη ψυχική- πνευματική ισορροπία που τον καθιστούν κατάλληλο να «μπει σε τάξη» τα αξιολογεί κανείς ή χρησιμοποιούμε ως προκάλυμμα διδακτικής ανεπάρκειας τις «λαμπρές σπουδές» και ως βολικό στόχο τους «αισχρούς αληταράδες» χρεώνοντάς τους μέχρι και φόνο, όπως λυσσάνε όλα τα κανάλια ενορχηστρωμένα χωρίς την παραμικρή διαφοροποίηση;;; Ρητορικά ερωτήματα βεβαίως σε μια εποχή που έχασε τον μπούσουλα τραγικά και αμετάκλητα…
