Είναι στιγμές που η ελληνική τηλεόραση ξεπερνά ακόμα και τα όρια του σουρεαλισμού. Ο Αντώνης Κανάκης, ο άνθρωπος που έχει αναγάγει την τηλεοπτική κατανάλωση κάθε είδους δυστυχίας, γκάφας και κοινωνικής παθογένειας σε επικερδές εμπόριο «σατιρικού» περιτυλίγματος, αποφάσισε να μας κουνήσει το δάχτυλο. Το βράδυ της Τετάρτης, φορώντας το γνωστό ύφος του «προφήτη» της Θεσσαλονίκης, «έσπασε» επειδή εμείς —οι αναίσθητοι τηλεθεατές— βλέπουμε τον πόλεμο με ποπ κορν.
Το κήρυγμα από την ασφάλεια του πλατό
Με μια δόση διδακτισμού που θα ζήλευε και ο πιο σχολαστικός καθηγητής, ο Κανάκης μας ενημέρωσε ότι ο πόλεμος δεν είναι ταινία. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2026 και να ακουστούν οι εκρήξεις στη Μέση Ανατολή και την Κύπρο για να αντιληφθεί ο παρουσιαστής ότι οι εικόνες που προβάλλει και ο ίδιος τόσα χρόνια δεν είναι CGI. Η ειρωνεία βέβαια ξεχειλίζει: Κατηγορεί το κοινό για «κατανάλωση» τηλεοπτικού προϊόντος, την ίδια στιγμή που ο ίδιος ηγείται μιας εκπομπής που ζει και αναπνέει από την αναπαραγωγή αυτού ακριβώς του υλικού.
Η «ανησυχία» με νούμερα τηλεθέασης
Ο «παντογνώστης ξερόλας» της μικρής οθόνης αναρωτιέται «αν έχουμε τον Θεό μας». Προφανώς, ο δικός του Θεός κατοικεί κάπου ανάμεσα στα μοντάζ των «Ράδιο Αρβύλα» και στις αναλύσεις για τον Πόλεμο του Κόλπου του 1989. Η ξαφνική ευαισθητοποίηση για τους πολίτες της Κύπρου, αν και ανθρώπινη, ακούγεται στα αυτιά του κοινού ως άλλη μια δόση «ηθικής ανωτερότητας» από έναν άνθρωπο που έχει κάνει καριέρα σχολιάζοντας τις ζωές των άλλων πίσω από το προστατευτικό τείχος των καμερών.
Η πτώση από το συννεφάκι
«Αν αρχίσουν οι σειρήνες… θα καταλάβουμε», λέει ο Κανάκης. Ίσως η μόνη σειρήνα που θα έπρεπε να ακούσει ο ίδιος είναι αυτή της αυτοκριτικής. Γιατί είναι εύκολο να καταδικάζεις το «τηλεοπτικό show» όταν είσαι ένας από τους βασικούς σκηνοθέτες της εγχώριας τηλεοπτικής πραγματικότητας. Όσο ο πόλεμος παραμένει «μακριά», ο Κανάκης θα συνεχίσει να μας διδάσκει πώς να νιώθουμε, ξεχνώντας ότι το δικό του «ποπ κορν» είναι τα ίδια τα λεπτά της εκπομπής του.
