Ας μιλήσουμε ειλικρινά: Αυτό που συνέβη στο γραφείο του κ. Ξενάκη δεν ήταν «μητρικό ενδιαφέρον». Ήταν μια χυδαία απόπειρα εκφοβισμού. Μια μητέρα, συνοδευόμενη από την «υψηλή» παρέα της, εισβάλλει σε έναν πανεπιστημιακό χώρο, όχι για να ζητήσει συγγνώμη για την απάτη του γιου της, αλλά για να απαιτήσει την επιβράβευση της μετριότητας.
Επικαλούμενη το «λειτούργημά» της και το γνωστό, θλιβερό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», η εν λόγω κυρία επιχείρησε να κουρελιάσει κάθε έννοια ακαδημαϊκής δεοντολογίας. Είναι η ίδια νοοτροπία που θέλει το παιδί της «πρώτο» χωρίς κόπο, «πτυχιούχο» χωρίς γνώση και «επιτυχημένο» μέσω της πλαγίας οδού. Αντί να αφήσει τον ενήλικο —πλέον— φοιτητή να αναλάβει τις ευθύνες του και να εξεταστεί προφορικά για να αποδείξει την αξία του, προτίμησε να λειτουργήσει ως πολιορκητικός κριός, προσβάλλοντας την ίδια την επιστήμη που το παιδί της υποτίθεται ότι σπουδάζει.
Ο Δημήτρης Ξενάκης δεν Λύγισε
Απέναντι σε αυτόν τον οχετό αυταρχισμού, ο καθηγητής Δημήτρης Ξενάκης στάθηκε ως φάρος ελπίδας. Σε μια εποχή που η «ευκολία» και η υποχώρηση μπροστά στους ισχυρούς τείνουν να γίνουν κανόνας, ο κ. Ξενάκης επέδειξε ένα σπάνιο ακαδημαϊκό σθένος.
Δεν είναι μόνο ότι αποκάλυψε την απάτη της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) με τη διορατικότητα ενός πραγματικού δασκάλου. Είναι κυρίως το γεγονός ότι δεν πτοήθηκε. Παρά τις πιέσεις, παρά τον «αέρα εξουσίας» που φύσηξε στο γραφείο του, κράτησε την πόρτα της αξιοκρατίας κλειστή στους απατεώνες και ανοιχτή μόνο στην αλήθεια. Η παραδοχή του ότι «ξαναείδε το γραπτό μήπως έκανε λάθος» δείχνει έναν άνθρωπο με βαθιά εσωτερική ακεραιότητα, που όμως δεν επιτρέπει στην ευγένεια να γίνει αδυναμία.
Ο κ. Ξενάκης δεν υπερασπίστηκε απλώς τον βαθμό ενός μαθήματος. Υπερασπίστηκε το μέλλον των Πολιτικών Επιστημών και την αξιοπρέπεια κάθε φοιτητή που ξενυχτάει διαβάζοντας, αρνούμενος να χρησιμοποιήσει «ψείρες» και αλγόριθμους για να κλέψει το μέλλον του.
Το Συμπέρασμα;
Όσο υπάρχουν «μητέρες» που θεωρούν το Πανεπιστήμιο προέκταση του σαλονιού τους και την εξουσία τους μέσο επιβολής, η παιδεία μας θα διολισθαίνει. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν ακόμα καθηγητές σαν τον Δημήτρη Ξενάκη, που με την «άγρια» εντιμότητά τους μας υπενθυμίζουν ότι η γνώση κατακτάται, δεν εκβιάζεται.
Και η ανάρτησή του:
