Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και σκέφτομαι αναπόφευκτα τους αγώνες, που έκαναν προγενέστερες γενιές γυναικών, αλλά και τους μικρούς ή μεγάλους καθημερινούς αγώνες που κάνουμε εμείς στο ‘εδώ και τώρα’ της ζωής μας. Κι είναι περίεργο πλην όμως αληθινό πέρα για πέρα ότι όσο ψηλά κι αν φτάσουμε εμείς οι γυναίκες, εξακολουθούμε να έχουμε μια εσωτερική ανασφάλεια που, όπως όλα δείχνουν, δεν φαίνεται να έχουν οι άντρες.
Σύμφωνα με την ψυχολόγο Τζούντιθ Μπάρντγουικ τα χαρακτηριστικά που διαχωρίζουν τις γυναίκες από τους άντρες είναι η παθητικότητα, η εξάρτηση και πάνω απ’ όλα η έλλειψη αυτοεκτίμησης. ‘Όσο απεγνωσμένα κι αν προσπαθούμε να ζήσουμε σαν μεγάλες, ισχυρές και ελεύθερες γυναίκες, το κρυμμένο κοριτσάκι ζει μέσα μας και μας ψιθυρίζει στο αυτί τις φοβισμένες προειδοποιήσεις του. Οι γυναίκες τείνουμε κατά κανόνα να λειτουργούμε κάτω από το επίπεδο των έμφυτων ικανοτήτων μας και να υποβιβάζουμε τον εαυτό μας’, συμπληρώνει η Κολέτ Ντόουλινγκ. Η ίδια μάλιστα συνεχίζει λέγοντας: ‘Οι γυναίκες κάνουν πολύ περισσότερους προσωπικούς συμβιβασμούς για να κρατήσουν σταθερό το γάμο τους. Όταν παντρεύονται οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν κανένα σκοπό να αλλάξουν τη ρουτίνα της ζωής τους. Θεωρούν πως κατά βάση θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια πράγματα, να σκέφτονται ίδια και γενικά να είναι ίδιοι μόνο που τώρα θα είναι παντρεμένοι και όχι εργένηδες. Οι γυναίκες βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Γίνονται σύζυγοι με τον ίδιο τρόπο που γίνονται μητέρες. Είναι προετοιμασμένες να αλλάξουν, να ματαιώσουν και να σβήσουν οποιαδήποτε όρια υπάρχουν ανάμεσα στον εαυτό τους και στον άλλον’.
Και δυστυχώς υπάρχει και θα υπάρχει πάντα το μέρος του εαυτού μας που, σύμφωνα με την ΚάρενΧόρνευ, προσπαθούμε να απωθήσουμε και παρά το ότι θα εξακολουθεί να είναι ενεργό, δεν θα το χρησιμοποιούμε εποικοδομητικά. Αν, όμως, μάθουμε να φοβόμαστε λιγότερο τον εαυτό μας, θα αρχίσουμε να φοβόμαστε λιγότερο και τους άλλους. Κι αν μάθουμε να φοβόμαστε λιγότερο τον εαυτό μας, θα πετάξουμε προς την ελευθερία. Είμαι βέβαιη πως είναι άπειρες οι γυναίκες που αξίζει να τις θαυμάζει κανείς για αυτό που είναι και για την ιστορία που έχουν να αφηγηθούν. Διάλεξα να συνομιλήσω με 8 γυναίκες της πόλης μας ζητώντας να μοιραστούν μαζί μας ποια γυναίκα θαυμάζουν οι ίδιες και το λόγο για τον οποίο τη θαυμάζουν. Οι απαντήσεις τους όλες διαφορετικές και ενδιαφέρουσες!
Η κυρία Αθηνά Τοτοκώτση, πρόεδρος ΔΣ της Ηπειρωτικής Εστίας Θεσσαλονίκης, αναφέρει πως το δικό της πρότυπο γυναίκας, που αποτελεί σημείο αναφοράς στη ζωή της, είναι η Ηπειρώτισσα του 1940.
.jpg)
Η Ηπειρώτισσα του 1940, η μάνα, σύζυγος, κόρη, αδελφή. Γυναίκα μικρόσωμη αλλά χαλκέντερη που αυτοστρατεύτηκε για την υποστήριξη των πολεμιστών στα σκληροτράχηλα βουνά της πατρίδας μας. Η πρωτοβουλία της εκφράζει τη ρήση του Σωκράτη ‘Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερονεστιν η Πατρίς’. Οι γυναίκες του 1940 έγραψαν ιστορίες πατριωτισμού, θάρρους, ανιδιοτελούς προσφοράς και με σθένος άνοιξαν, με την πίστη και τις θυσίες τους, το δρόμο για την τελική πνευματική και πατριωτική νίκη. Δεν διεκδίκησαν τίτλους, αξιώματα, τις οφειλόμενες για την αυτοθυσία τους τιμές, αλλά μαυροφορεμένες, άγριες σαν τη θύελλα και γλυκές σαν το φως της χαραυγής πορεύτηκαν το μοναχικό τους βίο με την ηθική ικανοποίηση ότι έπραξαν το χρέος τους. Και αυτό δεν το λησμονεί στις τόσο κρίσιμες για την εθνική επιβίωσή μας ημέρες.
Για την κυρία Κατερίνα Ζιούτα, νομικό – προϊσταμένη ΕΦΚΑ – πολιτεύτρια, οι γυναίκες είναι μοναδικές και κάθε μία έχει να πει μια ιστορία που την κάνει άξια θαυμασμού. Αυτή που διαλέγει, όμως, είναι η Όπρα Γουίνφρευ καθώς συνδυάζει με τρόπο μοναδικό χαρίσματα που τα θεωρεί κορυφαία.
.jpg)
Ήταν η πρώτη τηλεπαρουσιάστρια που, στην κυριολεξία άλλαξε την τηλεόραση, που χάρη στην ευθύτητα και την ενσυναίσθησή της άγγιξε με τρόπο αληθινό και άμεσο τους ανθρώπους και τους έκανε να της ανοίγουν την ψυχή τους και να μιλούν για δύσκολα θέματα όπως για προσωπικά τους τραύματα, εισάγοντας την έννοια της ενσυναίσθησης. Θαυμάζει τη δύναμη, το πείσμα και την αντοχή της. Μια γυναίκα που ξεκίνησε από συνθήκες ακραίας φτώχιας, και κατάφερε με τις δικές της δυνάμεις να χτίσει μια αυτοκρατορία. Η αυθεντικότητα και η ευθύτητά της. Δεν δίστασε να εξομολογηθεί πρώτη εκείνη, χωρίς αναστολές, τις προσωπικές της μάχες με το βάρος της, τις ανασφάλειές της και το παρελθόν της χωρίς ταμπού, ανθρώπινα και άμεσα, κάνοντας εκατομμύρια τηλεθεατές να ταυτιστούν μαζί της με ένα δεσμό μοναδικό και παντοτινό.
Ακόμα και όταν έφτασε στην κορυφή του κόσμου, παρέμεινε ανθρωποκεντρική επιδεικνύοντας τεράστιο φιλανθρωπικό έργο ειδικά προς τις νέες κοπέλες της Νοτίου Αφρικής, για τις οποίες εξασφάλισε πρόσβαση σε υψηλή εκπαίδευση, με τη δημιουργία της ακαδημίας της στη Νότια Αφρική, δίνοντας έτσι ευκαιρίες σε φτωχά κορίτσια που δεν θα τις είχαν ποτέ. Για την κυρία Ζιούτα, η Όπρα δεν είναι απλώς μια παρουσιάστρια, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους που έχουν περάσει, που το κοινό της συνδεόταν μαζί της με έναν τρόπο μαγικό. Μια μοναδική προσωπικότητα που έχει όλες τις γυναικείες αρετές της ενσυναίσθησης, της προσφοράς και της αλληλεγγύης αλλά και έναν απαράμιλλο δυναμισμό.
Η κυρία Ρουμπίνη Παπανικοπούλου-Σιμοπούλου, φαρμακοποιός στο επάγγελμα, δηλώνει με καμάρι πως κυρίως είναι μαμά, γιαγιά, σύζυγος, κόρη και φίλη. Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες, όπως λέει, γυναίκες – σύμβολα τις οποίες θαυμάζει απεριόριστα. Πιο πολύ από όλες, όμως, θαυμάζει τη γυναίκα της διπλανής πόρτας.
Τη μάνα της, τη θεία της, τη γειτόνισσά της, τη γυναίκα στην Ουκρανία, τη γυναίκα στο Αφγανιστάν που αντιστέκεται στην κακοποίηση σιωπηλά αλλά σθεναρά και κάνει κρυφά όνειρα για τη ζωή της χωρίς να χάνει την ελπίδα της, την πρόσφυγα, τη μετανάστρια, τη φίλη της που παλεύει με σοβαρή ασθένεια και χαμογελάει με πείσμα. Και βεβαίως θαυμάζει κι εκείνες τις γυναίκες από ατσάλι, που ενώ έχουν να διαχειριστούν μια γυναικεία καθημερινότητα και πραγματικότητα, είναι άριστες, πρώτες ερευνήτριες, διευθύντριες, CEO, καθηγήτριες πανεπιστημίων. Με λίγα λόγια θαυμάζει κάθε γυναίκα γιατί εκείνη ξέρει τον γυναικείο αγώνα της σαν γυναίκα που είναι.
‘Θαυμάζω τη Μαρία Μοντεσσόρι πρωτίστως για το θάρρος της να αμφισβητήσει τα αυστηρά εκπαιδευτικά κατεστημένα της εποχής της προτάσσοντας τον σεβασμό στην προσωπικότητα του παιδιού ως ανεξάρτητη οντότητα. Είναι εντυπωσιακό πώς μια γυναίκα γιατρός κατάφερε να αποδείξει επιστημονικά ότι η μάθηση δεν επιβάλλεται αλλά αναδύεται φυσικά όταν το παιδί βρίσκεται σε ένα κατάλληλα ‘προετοιμασμένο περιβάλλον’. Με γοητεύει η βαθιά πίστη της στη δύναμη των αισθήσεων και η χρήση αυθεντικών υλικών που μετατρέπουν την αφηρημένη γνώση σε μια ζωντανή, απτή εμπειρία. Η ικανότητά της να βλέπει το παιχνίδι ως την πραγματική ‘εργασία’ του παιδιού προσδίδει μια μοναδική ιερότητα στην παιδική ηλικία, αναδεικνύοντας τη σημασία της αυτενέργειας και της ανακάλυψης.
.jpg)
Τη θαυμάζω γιατί δεν περιορίστηκε σε θεωρητικές αναζητήσεις αλλά δημιούργησε ένα οικουμενικό σύστημα που παραμένει επίκαιρο και επαναστατικό ακόμα και σήμερα, προσφέροντας έναν παγκόσμιο χάρτη για την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Η προσέγγισή της δεν αφορά μόνο την τυπική εκπαίδευση, αλλά αποτελεί μια ολιστική στάση ζωής που προάγει την εσωτερική ελευθερία, την αυτοπειθαρχία και την κοινωνική αρμονία. Αναγνωρίζοντας στο παιδί τον μελλοντικό αναμορφωτή της ανθρωπότητας, η Μοντεσσόρι μας δίδαξε ότι η ειρήνη ξεκινά από τον τρόπο που μεγαλώνουμε τις επόμενες γενιές, κάνοντας το έργο της μια διαχρονική πηγή έμπνευσης’, λέει η Dr. Μαριάννα Χατζητόλιου – Βιλδιρίδη, Ιδρύτρια και Πρόεδρος Μουσείου Παιχνιδιού και Παιδικής Ηλικίας , υπενθυμίζοντας μας πόσα πολλά μπορεί να καταφέρει μια γυναίκα όταν το θέλει.
Και είναι σίγουρο πως μια γυναίκα μπορεί να καταφέρει πάρα πολλά και μια τέτοια γυναίκα είναι η γυναίκα που θαυμάζει η κυρία Βίκυ Κανέλλου, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού του Δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη. Θαυμάζει τη Γεωργία Ξανθοπούλου.
.jpg)
Η Γεωργία είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι. Πριν από 10 χρόνια διαγνώστηκε με λευχαιμία. Έδωσε έναν σκληρό αγώνα με χημειοθεραπείες και επεμβάσεις και κατάφερε να μετατρέψει τη δοκιμασία σε δύναμη. Από κάτι βαθιά επώδυνο γεννήθηκε κάτι ιδιαίτερα φωτεινό: μια ζωή πιο ουσιαστική, αυθεντική και τολμηρή. Σήμερα ζει πιο συνειδητά και δημιουργικά από ποτέ και φτιάχνει χειροποίητες τσάντες, τόσο ξεχωριστές που συνοδεύουν ρούχα σε σημαντικές επιδείξεις ρούχων όπως του γνωστού σχεδιαστή Βασίλη Ζούλια – μια επιβράβευση για την αισθητική και το ταλέντο της. Είναι μητέρα τρίδυμων παιδιών – υπέροχων παιδιών που κάνουν παρέα με την κόρη της κυρίαςΚανέλλου. Όπως λέει για αυτά τα παιδιά, στη στάση και στο ήθος τους καθρεφτίζεται η αγάπη με την οποία τα μεγάλωσε η μητέρα τους.
Η κυρία Μελίνα-Μαρία Δερμεντζοπούλου, Αντιπεριφερειάρχης Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, στρέφει την προσοχή και τις σκέψεις της στις γυναίκες που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ιστορία, την επιστήμη, την κοινωνία, την πολιτική και τις τέχνες.
Γυναίκες που τόλμησαν, ξεπέρασαν εμπόδια και άνοιξαν δρόμους, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές. Πέρα, όμως, από τις μεγάλες προσωπικότητες και τα σημαντικά επιτεύγματα, αξίζει, σύμφωνα με την ίδια, να αναγνωρίσουμε και τις γυναίκες της καθημερινότητας. Εκείνες που, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δίνουν καθημερινά το δικό τους αγώνα με δύναμη, αξιοπρέπεια και επιμονή. Είναι οι γυναίκες που στηρίζουν την οικογένεια, εργάζονται, δημιουργούν και προσφέρουν στην κοινωνία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συνοχή και την πρόοδο της κοινότητάς μας. ‘Η σημερινή ημέρα αποτελεί μια ευκαιρία να τιμήσουμε τη διαχρονική τους προσφορά και να υπενθυμίσουμε τη σημασία μιας κοινωνίας που σέβεται, στηρίζει και ενισχύει την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών σε κάθε πτυχή της ζωής’, καταλήγει.
Ως ιδρυτική πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών ‘Αλυσίδα’ και έχοντας μεγάλη εμπειρία από τα δικαστήρια, η κυρία Χριστίνα Σωτηράκογλου γνώρισε και γνωρίζει πολλές γυναίκες που αγωνίζονται για την βελτίωση των συνθηκών ζωής τους και των παιδιών τους.
.jpg)
Τη φετινή επέτειο την αφιερώνει στις γυναίκες θύματα της μη ορατής μορφής βίας, της βαριάς ψυχολογικής βίας. Στο μυαλό μας έχουμε ως κακοποίηση συνήθως την έντονη σωματική και επικίνδυνη κακοποίηση. Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτή που επιφέρει δυσμενείς για την υγεία συνέπειες. Το τελευταίο διάστημα, ανέλαβε την εκπροσώπηση τριών γυναικών που επιβίωσαν από βαρύτατα νοσήματα. Η μία, αθλήτρια με πολύ δυνατή κράση, νοσηλεύτηκε σε κώμα για ένα μήνα λόγω του Covidκαι επανήλθε με πολύ αδύναμο σώμα για καιρό. Η δεύτερη ομοίως νοσηλεύτηκε ένα μήνα σε κώμα από μηνιγγίτιδα, υπέστη τραχειοστομία και χρειάστηκε δύο μήνες για να σταθεί και να πάει στη δουλειά της. Αμφότερες είχαν συζύγους, που δεν τις κακοποιούσαν σωματικά αλλά τις υποτιμούσαν και τις υποβίβαζαν, ήταν ψυχολογικά κακοποιημένες και δεν άντεξαν τον υποβιβασμό, μέχρι που ο οργανισμός τους κατέρρευσε ανεξήγητα. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας και της αποκατάστασης βίωσαν, επίσης, μοναξιά αφού οι σύζυγοι δεν επέδειξαν κάποια ενσυναίσθηση, ασχολούμενοι με το μικρόκοσμό τους. Η τρίτη γυναίκα επιβίωσε από καρκίνο και κατάθλιψη.
Στα περιστατικά αυτά το χαρακτηριστικό είναι ότι οι γυναίκες, που βίωσαν το θάνατο από κοντά, που ξύπνησαν από ένα κώμα, ήταν ακραία αποφασισμένες για το διαζύγιο. Δεν πισωγύρισαν, δεν το συζήτησαν καν. Μάχονταν για την υγεία και τη ζωή τους, που παρ’ ολίγο να χάσουν από την υποτίμηση και επέλεξαν το δρόμο της νέας τους ζωής, αποφασισμένες να επιβιώσουν με τα παιδιά τους, αν και τα μέσα δεν είναι πολλά. Αυτές είναι οι ηρωίδες της για φέτος. Αυτές θαυμάζει. Τις γυναίκες που ακούμπησαν το θάνατο και συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να σταθούν δυνατές και, με άβολες συνθήκες, να παλέψουν για τα παιδιά τους και για τη δική τους καλύτερη ζωή.
Σε μια πολύ προσωπική εξομολόγηση η συνταξιούχος Γεωργία Μιχαήλ, που μέχρι πρότινος εργαζόταν στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης και ήταν η ψυχή όλων των εκδηλώσεων, ανακαλεί την ιστορία της γυναίκας που θαυμάζει.‘H Ζωή μας (Ζωή Κατικαρίδου) γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1956 στην Τυφλίδα της Γεωργίας. Παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας με τέσσερα αδέλφια (τέσσερα κορίτσια κι ένα αγόρι) πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια μέσα σε μια αγαπημένη οικογένεια. Σπούδασε και τελείωσε το πανεπιστήμιο όπως και τα αδέλφιά της. Γνώρισε τον Σάββα, τον μετέπειτα σύζυγό της, και απέκτησαν μαζί τρία κορίτσια: την Ιλόνα, τη Σόνια και τη Μιλένα. Όλα έδειχναν πως η ζωή τους θα συνεχιζόταν ομαλά και όμορφα. Το 1995, όμως, η κατάσταση στη Γεωργία ήταν δύσκολη και επικίνδυνη. Ο πόλεμος με την Τσετσενία και την Απχαζία ανάγκασε πολλές οικογένειες να εγκαταλείψουν τη χώρα και, με μια βαλίτσα στο χέρι, να έρθουν στην Ελλάδα. Έτσι και η Ζωή ήρθε στη Θεσσαλονίκη, όπου βρήκε και άλλους συγγενείς της, και ξεκίνησαν μια νέα ζωή γεμάτη ανέχεια και ανάγκες, αλλά και πολλή αγάπη και δέσιμο μεταξύ τους. Όλα τα αδέλφια της ήρθαν και αυτά αργότερα στη Θεσσαλονίκη με τις οικογένειές τους αναζητώντας μια καλύτερη και ασφαλέστερη ζωή. Η Αθηνά παντρεύτηκε στη Θεσσαλονίκη και απέκτησε τη δική της οικογένεια, ενώ η μικρότερη αδελφή βρήκε το ‘ταίρι’ της στην Αμερική, όπου ζει ευτυχισμένη και έχοντας αποκτήσει τρία παιδιά. Μια από τις αδελφές της, που βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα υγείας, κατάφερε να τα ξεπεράσει χάρη στην αγάπη και τη στήριξη των αδελφών της γιατί στην οικογένειά τους η ενότητα ήταν πάντα δύναμη.
Ο Σάββας δούλευε παντού, όπου υπήρχε δουλειά, για να ζήσει την οικογένειά του, ενώ η Ζωή, δειλά-δειλά, βγήκε και εκείνη στη ‘νέα’ βιοπάλη της Ελλάδας, όπως αυτή διαμορφωνόταν με την είσοδο μεγάλου αριθμού παλιννοστούντων – όπως ονομαζόντουσαν τότε οι πρόσφυγες από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Οι δυσκολίες ήταν πολλές, κυρίως με τη γλώσσα. Πήγαν σχολείο και έμαθαν Ελληνικά. Στα Ελληνικά τους αναμειγνύονταν και λέξεις που έφεραν μαζί τους, που άκουγαν από τους προγόνους τους και χαιρόμουν να τις ακούω. Οι δυσκολίες ήταν πολλές, αλλά η πίστη που είχαν – πρώτα κρυφά και έπειτα φανερά – τους έδινε δύναμη να συνεχίσουν. Η ζωή της Ζωής κυλούσε με πολλή δουλειά, αλλά και με πολύ μεγάλο δέσιμο μεταξύ των μελών της οικογένειάς τους. Τα κορίτσια πήγαν σχολείο και συνέχισαν τις σπουδές τους. Η Ζωή μας ήταν παντού και προλάβαινε τα πάντα. Δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κούραση αλλά και ελπίδα, καθώς η κατάσταση στην πόλη από όπου έφυγαν δεν άφηνε περιθώρια επιστροφής.
Οι ηλικιωμένοι γονείς, που είχαν μείνει πίσω, έπρεπε να έρθουν στην Ελλάδα, κοντά τους, για να μπορούν να τους φροντίσουν τώρα που είχαν μεγαλώσει. Με τα αδέλφια της κατάφεραν να τους φέρουν. Ήταν συνολικά πέντε στόματα, συν τους γονείς. Ονειρεύονταν μια δική τους στέγη. Προσπάθησαν όλοι μαζί και τα κατάφεραν. Αγόρασαν διαμέρισμα στην περιοχή όπου ζούσαν και μπήκαν κάτω από το δικό τους κεραμίδι. Η Ζωή ήταν στήριγμα στην οικογένειά της αλλά και στις οικογένειες όλων μας. Κοντά μας, δίπλα μας, σε κάθε κάλεσμα. ‘Τα χρυσά της τα χεράκια και η χρυσή καρδιά της’ έλυναν τα δύσκολα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε. Για την οικογένειά μας η Ζωή δεν ήταν απλώς μια παρουσία. Ήταν στήριγμα ζωής. Με διακριτικότητα, αξιοπρέπεια και σεβασμό στεκόταν δίπλα μας, φροντίζοντας το σπίτι μας σαν να ήταν δικό της, χαρίζοντάς μας καθαριότητα, τάξη και κυρίως αίσθημα ασφάλειας. Για περισσότερα από δέκα χρόνια, στα δύσκολα χρόνια της ασθένειας του πατέρα μου, ήταν εκεί – σταθερή, πρόθυμη, ανθρώπινη. Και αργότερα, όταν αρρώστησε και η μητέρα μου, η παρουσία της έγινε ακόμα πιο πολύτιμη. Με τρόπο ήσυχο αλλά ουσιαστικό, μας κράτησε όρθιους. Η προσφορά της δεν μετριέται σε καθημερινές πράξεις, αλλά σε αγάπη, σε φροντίδα και σε δύναμη που μας χάρισε απλόχερα. Τα παιδιά της μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν, απέκτησε έξι εγγόνια και ζει με τον Σάββα της. Για μένα όλα τα κατάφερε με τις αρχές που πήρε από την οικογένειά της. Τους Έλληνες που κράτησαν την πίστη παρότι ήταν μακριά από την πατρίδα. Τους Έλληνες που μετέδωσαν στα παιδιά τους την αγάπη για την πατρίδα, την πίστη, την οικογένεια. Όπως ένα δέντρο μεγαλώνει όταν το φροντίζεις, έτσι και η Ζωή μεγάλωσε την οικογένειά της και μας στήριξε όλους με αγάπη. Είχε την ευλογία να βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και τα εγγόνια της επίσης. Γιατί η αγάπη που σκορπάς, πάντα βρίσκει το δρόμο να επιστρέψει’.
Κάτι μου λέει πως έχετε ήδη βρει κάτι, που σας συγκίνησε, από όσα διαβάσατε και ίσως είναι η σειρά σας, είτε είστε γυναίκες είτε είστε άντρες, να σκεφτείτε ποια είναι η γυναίκα που εσείς θαυμάζετε και για ποιο λόγο. Φτάνοντας σιγά σιγά προς το τέλος αυτού του άρθρου, αφήνω χώρο για τις ευχές των συνεντευξιαζόμενων ευχαριστώντας τις μία μία για το χρόνο που αφιέρωσαν και για τις σκέψεις που μοιράστηκαν μαζί μας. Όσο για τις ευχές τους, ας πετάξουν ψηλά. Ψηλά και μακριά για να φτάσουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας και να αγγίξουν κάθε γυναίκα.
‘Εξ αιτίας μας αυτός ο κόσμος να συνεχίζει να υπάρχει και να ξαναρχίζει από την αρχή!’, Ρουμπίνη Παπανικοπούλου-Σιμοπούλου.
‘Εύχομαι η σύγχρονη γυναίκα να έχει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής του τρόπου ζωής της και τη δύναμη να τον υποστηρίξει!’, Αθηνά Τοτοκώτση.
‘Εύχομαι η σύγχρονη γυναίκα να διαφυλάξει όλες τις ελευθερίες, που έχουν κατακτήσει οι προηγούμενες, και να αγωνίζεται με πάθος μέχρι να εξαλειφθεί κάθε έμφυλη διάκριση!’, Κατερίνα Ζιούτα.
‘Εύχομαι η πορεία της Μαρίας Μοντεσσόρι να αποτελεί πάντα φάρο δύναμης για τη σύγχρονη γυναίκα, ώστε να διεκδικεί με το ίδιο πάθος τη θέση της στην επιστήμη και την κοινωνία, καταρρίπτοντας κάθε εμπόδιο προς την αυτοπραγμάτωση!’, Μαριάννα Χατζητόλιου – Βιλδιρίδη.
‘Εύχομαι κάθε γυναίκα να έχει φωνή και δύναμη να ζει ελεύθερα και να μη ξεχνάμε ότι σε κάποιο μέρος της γης (Ιράν) σήμερα οι γυναίκες αγωνίζονται για το ίδιο όνειρο. Ας τους στείλουμε σκέψεις στήριξης!’, Γεωργία Μιχαήλ.
‘Εύχομαι σε κάθε σύγχρονη γυναίκα υγεία, δύναμη και ευκαιρίες να συνεχίσει να δημιουργεί και να προχωρά μπροστά στο δρόμο που η κάθε μία επιλέγει!’, Μελίνα – Μαρία Δερμεντζοπούλου.
‘Εύχομαι να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη σαν άνοιξη που έρχεται πάντα ό,τι κι αν έχει προηγηθεί!’, Βίκυ Κανέλλου.
‘Εύχομαι να ακούμε προσεκτικά τα θύματα της ορατής και μη ορατής βίας, να τα αφουγκραζόμαστε και να γίνουμε εμείς η ελπίδα και η διέξοδός τους!’, Χριστίνα Σωτηράκογλου.
Κι εγώ, με τη σειρά μου, εύχομαι να συνδεθούμε όλες μας με το φως που έχουμε μέσα μας και να είμαστε αυτόφωτες. Να μην περιμένουμε να φωτιστούμε από άλλους. Να είμαστε αυτόφωτες και να δίνουμε αξία στον εαυτό μας!
Το σημερινό άρθρο γράφτηκε με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας και όλα όσα συμβολίζει αυτή η μέρα για τους αγώνες που δόθηκαν και εξακολουθούν να δίνονται σε κάθε γωνιά του κόσμου. Όσο για εμάς θα βρεθούμε ξανά σύντομα μέσα από ένα επόμενο άρθρο!
