Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Ενταγμένη στις επετειακές εκδηλώσεις των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και στα πλαίσια της ΔΕΘ, η παράσταση «Υλικό Καποδίστριας» σε έμπνευση και σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Πελοποννήσου σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας και το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, επέλεξε να φιλοξενηθεί σε έναν μη θεατρικό χώρο, στο θερινό «Σινέ Ελληνίς» με ελεύθερη είσοδο…
.
Σίγουρα ένας πανέμορφος, περιποιημένος σε όλα του χώρος, ιδανικός για γλυκές φθινοπωρινές βραδιές, που όμως λόγω διάταξης καθισμάτων σε ενιαίο επίπεδο με τη «σκηνή», ουδόλως ενδείκνυται για παραστάσεις κι αν είχε γεμίσει από κόσμο η θέαση θα ήταν προβληματική έως αδύνατη… ευτυχώς όμως για εμάς (και δυστυχώς για τους διοργανωτές) η προσέλευση ήταν μειωμένη, αφήνοντας μεγάλα κενά ώστε να έχουμε οι θεατές οπτική πρόσβαση, έστω με προσπάθεια…Πριν την έναρξη απηύθυναν σύντομο χαιρετισμό εκπρόσωπος και συνεργάτης του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου, τονίζοντας τη συμβολή του πρωτοπόρου Μωριά στην Επανάσταση, τις ποικίλες δράσεις αφιερωμένες στην επέτειο, καθώς και την φετινή συμμετοχή στη ΔΕΘ με σπάνια ιστορικά εκθέματα…
Ο τίτλος της παράστασης ελαφρώς ξενίζει (ακόμη και συντακτικά), ωστόσο στον πρόλογο δόθηκαν οι σχετικές εξηγήσεις, ότι πρόκειται για συρραφή κειμένων από ιστορικές πηγές, αποσπάσματα αλληλογραφίας, λογοτεχνικά πονήματα κλπ. μετά από σοβαρή έρευνα για «τα έργα και ημέρες» του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου Κυβερνήτη του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, που μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους κλήθηκε να αναλάβει το κορυφαίο αξίωμα στην πατρίδα του… Επί σκηνής παρακολουθούμε τη θεαματική πορεία του διαπρέποντας λόγω ευγενούς καταγωγής και κυρίως εξαιρετικής μόρφωσης και ικανότητας, στους διπλωματικούς κύκλους της Ευρώπης, συναλλασσόμενος με τους ηγέτες της εποχής σε Αυστρία, Ελβετία, Ρωσία, Οδησσό κλπ μέχρι που λαμβάνει την πρόσκληση να κυβερνήσει την Ελλάδα κι ανταποκρίνεται θερμά με υψηλή αίσθηση καθήκοντος, αφήνοντας πίσω στην Οδησσό έναν ανεκπλήρωτο έρωτα με τη Ρωξάντρα Στούρτζα. Αναλαμβάνοντας ωστόσο την εξουσία σε μια χώρα διαλυμένη που σπαράσσεται από διχασμούς, η ευρωπαϊκή του νοοτροπία, η υψηλή κουλτούρα, το πολιτικό ήθος, η ακεραιότητα του χαρακτήρα, ενώ θα εκτιμηθούν από τον λαό που τον αποκαλεί «κυρ Γιάννη», θα έρθουν σε σύγκρουση με ποικίλα συμφέροντα, οδηγώντας τελικά στην άνανδρη δολοφονία του στο Ναύπλιο…
Απαριθμώντας τα θετικά (+) της παράστασης, θα ξεκινήσουμε από την επιτυχή συρραφή των εύστοχων κειμένων, χωρίς να διακρίνονται ουδόλως οι… «ραφές» και αποδίδοντας εμπεριστατωμένα, μεστά και με θεατρικό ενδιαφέροντον βασικό κορμό της βιογραφίας μιας εξέχουσας προσωπικότητας… κι αυτό καθόλου στεγνά ή επίπεδα με αποκλειστικά ιστορικές αναφορές- που σημειωτέον κάποιες άγνωστες στο ευρύ κοινό- αντίθετα με λογοτεχνικές, συναισθηματικές, απρόβλεπτες προσθήκες που προσέδωσαν άξια λόγου θεατρικότητα, σε ένα συμπαγές κείμενο ουσίας…
Ωστόσο το μεγαλύτερο «συν» αφορά στην έξυπνη, ευρηματική, δουλεμένη σκηνοθεσία του Γιάννη Μαργαρίτη, παρόντος στη σκηνή και… επί το (σκηνοθετικόν) έργον ζωντανά, άλλοτε σε ρόλο αφηγητή – συνδετικού κρίκου της δράσης κι άλλοτε συντονίζοντας τις σκηνές και τη συνολική ροή της παράστασης, κάτι ευχάριστα απρόβλεπτο που δεν έχουμε ξανασυναντήσει κι έδωσε μια νότα ζωντάνιας και σύγχρονης, διαφορετικής προσέγγισης…Πέραν αυτού, αρκετά μικρά ευρήματα με φαντασία, αφαιρετικότητα και συμβολισμούς, έδωσαν ενδιαφέρουσα πνοή στο εγχείρημα που ξέφυγε εντελώς από την πεπατημένη μιας γραμμικής, στεγνής παράθεσης γεγονότων με χρονολογική σειρά… Οι διαρκείς μεταβάσεις από το παρόν στο παρελθόν (φλας μπακ) με εύστοχο λιτό τρόπο χωρίς χάσματα, οι εμβόλιμες σκηνές με τον απελπισμένο έρωτα της Ρωξάντρας, οικαθοριστικές συναντήσεις του Καποδίστρια από τον Τσάρο και τον Μέττερνιχ, μέχρι τον Μιαούλη, τον Κολοκοτρώνη ή τη χειρομάντισσα- ξωτικό, οι ταυτόχρονες οπτικές προβολές στα κατάλληλα σημεία, εμπλούτισαν εξαιρετικά μια παράσταση με ουσιαστικό περιεχόμενο, ευφάνταστες εναλλαγές, σφιχτό ρυθμό, καλλιτεχνικές πινελιές, σωστή αισθητική κι ατμόσφαιρα, που άνοιξε και έκλεισε με την ίδια σκηνή «κυκλικά»…
Σε επίπεδο ερμηνειών, ο Νίκος Ορφανός στο ρόλο του Καποδίστρια- παρότι έδειχνε «κουρασμένος» με έναν βήχα να τον ταλαιπωρεί- απέδωσε δωρικά, με σοβαρότητα, λιτότητα, αξιοπρέπεια, αυτοέλεγχο την προσωπικότητα του Κυβερνήτη… Η Χρυσάνθη Δούζη σε… άπειρους ρόλους, από τον βασικό της Ρωξάντρας μέχρι τους εμβόλιμους του Μέτερνιχ, της μάντισσας ή ως μέλος ενός ιδιότυπου «χορού» όπου επίσης τραγούδησε εκπληκτικά- στους οποίους ετερόκλητους ρόλους «μπαινόβγαινε» με θεαματική ευελιξία αλλάζοντας ταχύτατα όχι μόνο ρούχα αλλά φωνές και πειστικές, εκφραστικές ερμηνείες, υπήρξε η «ηρωίδα» της παράστασης, έστω κι αν σε στιγμές γλίστρησε στην υπερβολή… Θαυμάσιοι και οι τρεις άνδρες ηθοποιοί, επίσης σε πολλαπλούς ρόλους (Δημήτρης Καλατζής, Γιώργος Τσαπόγας, Άρης Τσαμπαλίκας) με αντίστοιχη ευελιξία στις αλλαγές, υποκριτική ωριμότητα, έντονη ενέργεια, άψογα συντονισμένοι ως σύνολο…
Ένα αφαιρετικό αλλά επαρκές σκηνικό με τα απαραίτητα χρηστικά αντικείμενα όπου κυριαρχούσε το γραφείο του Κυβερνήτη- και άλλαζε επί σκηνής με τη βοήθεια των ηθοποιών- καθώς και πολλά, σωστά επιλεγμένα κοστούμια εποχής, πλαισίωσαν επιτυχημένα τα δρώμενα που ενισχύθηκαν ατμοσφαιρικά από κάποιες προβολές και υποβλητική μουσική υπόκρουση…
Στις μικρές παρατηρήσεις (-) θα αναφέρουμε αρχικά, όπως προείπαμε, την ακατάλληλη επιλογή του χώρου που αδίκησε την παράσταση και πέραν της πρώτης σειράς, οι υπόλοιποι σίγουρα χάσαμε την «ολοκληρωμένη» απρόσκοπτη θέαση… Η δεύτερη παρατήρηση αφορά στους υποτονικούς, σχεδόν επίπεδους φωτισμούς που δεν συνέβαλαν στις απαιτούμενες εντάσεις, ενώ οι προβολές θα μπορούσαν να εμπλουτιστούν εικαστικά δημιουργώντας ατμοσφαιρικό «σκηνικό» ως φόντο… τέλος θεωρούμε ότι ελαφρώς «πλατείασε» με επαναλήψεις το άνευ καθοριστικής ουσίας ερωτικό κομμάτι της υπόθεσης και επίσης θα περιμέναμε σίγουρα μεγαλύτερη ένταση στην κορυφαία σκηνή της δολοφονίας ως φινάλε της παράστασης…
Εν κατακλείδι (=) η ουσία είναι ότι απολαύσαμε ένα θαυμάσιο δείγμα «επετειακής» εκδήλωσης, μια παράσταση φροντισμένη, σύγχρονη, ευρηματικά σκηνοθετημένη, με ιστορικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον και συνάμα τη γοητεία του «χειροποίητου», παρά τις μικρές ελλείψεις της…
Βαθμολογία:
6,3 στα 10
-Κ-
Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν έως 14/05/2022 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 11α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2022 – Πληροφορίες ΕΔΩ
