Γράφει η Νταίζη Λεμπέση για την Κουλτουρόσουπα
Στέφανε να σου πω; Χθες το έμαθα πάνω σε πρόβα και πάλεψα πολύ να μην παρασυρθώ σε αυτό που αισθάνθηκα εντός μου. Και είπα να μην πάρω τη μαμά γιατί ήξερα πόσο θα στενοχωρηθεί. Το έμαθε όμως και με πήρε και οι παύσεις μας ήταν περισσότερες από το μιλητό μας. Συγχώρα με είναι και η γιορτή και τα γενέθλια του επίσης Καλαματιανού φίλου σου, του Γιώργη σου και έχω μια βαθιά συγκίνηση αυτές τις μέρες.
Σπάνιος είναι αυτός που σου διδάσκει πράγματα. Που μαθαίνεις. Σπάνιος είναι στις μέρες μας αυτός που όντως έχει ήθος. Έχει σεμνότητα. Ο λόγος του και οι πράξεις του είναι ένα και το αυτό. Είχα την τιμή να σε γνωρίσω καλύτερα στην ΠΕΕΘ, δε θα ξεχάσω ποτέ πως το πρώτο τηλέφωνο πριν από κάθε Έκτακτη γενική συνέλευση όπως και το τελευταίο ήταν το δικό σου.
Όταν κάναμε εκλογές και είχε τελειώσει η διαδικασία ψηφοφορίας ερχόσουν και μου έλεγες στο αυτί: «Λεμπεσοπούλα εμένα δε με κοροϊδεύεις είμαστε από τα ίδια χώματα, δε βγαίνουν τα κουκιά κυρά μου, μετράω ξαναμετράω λείπουν ψήφοι σου. Πλαστογραφείς και σου αφαιρείς ψήφους. Γι’ αυτό όποτε με συναντάς θα μου φέρνεις παστέλι. Θα είναι το μυστικό μας».
Στέφανε μου πέρασαν πολλά χρόνια, δεν έπαψα να σου φέρνω όχι παστέλι παστέλια με μέλι χωρίς ζάχαρη, εννοείται από τα μέρη μας, για να ευχαριστιέσαι. Μέσα από εσένα μπόρεσα να καταλάβω καλύτερα τι πάει να πει Αγώνας. Σε κουβαλάω μέσα μου. Δε φεύγεις ποτέ έχεις εισιτήριο διαρκείας.
Φωτό τι θα έβαζα ΠΕΕΘ θα έβαζα. Με τον άλλο σπάνιο, Πρόεδρο της ΠΕΕΘ, Νίκο Κούρκουλο. Να φαίνονται όλα στις πολύτιμες φάτσες σας.
–
