Το ERTFLIX υποδέχεται τον Απρίλιο του 2026 με μια επιλογή ταινιών που εστιάζουν στη γαλλική φινέτσα, την εφηβική επανάσταση και τις προκλήσεις της ενηλικίωσης.
Από τις αρχές του μήνα έως τις 15 Απριλίου, η πλατφόρμα εμπλουτίζεται με κινηματογραφικά διαμάντια που υμνούν τη νεότητα και την ανυπακοή, προσφέροντας μια φρέσκια ματιά στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά.
.png)
Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης για την Κουλτουρόσουπα
Τα Χρυσά μας Χρόνια, 2015, 123 λεπτά, δραματική
Διαθέσιμο ως: Τετάρτη, 1 Απριλίου
Ένας boomer γαλλεπιστημιακός (Γάλλος+πανεπιστημιακός), αναπολεί τα περασμένα αλλά ουχί ξεχασμένα της ζωής του, μ’ αφορμή μια αδέσποτη ανάκριση μετά από αεροπορικό ταξίδι. Φυσικά, ποια είναι τα αλήστου μνήμης: παιδικά χρόνια, μαμά, μπαμπάς και κυρίως (και σωστά), ο πρώτος βαρύς (μετ)εφηβικός-νεανικός έρωτας.
Ευχάριστα περίεργη ταινία, της οποίας η πρώτη θέαση άφησε μπερδέματα-υποσχέσεις για μια δεύτερη για αποκωδικοποίηση των στροβιλισμών στα εχθρικά λημέρια της μνήμης, της οικογένειας και των ψυχολογικά σαδομαζό, ερωτικών σχέσεων της νιότης. Ή θα την ξαναδώ και θα τη λατρέψω ή θα είναι η τελευταία φορά που τη βλέπω. Μάλλον.
* ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην πάρα πολύ εύχρηστη και έγκυρη πλατφόρμα Ertflix, αναγραφόταν η ταινία θα ‘ναι διαθέσιμη έως 01/04, i.e. σήμερα. Την ταινία ΔΕΝ μπορείτε να τη βρείτε όμως στο Ertflix, σήμερα, 01/04, όπως αναγραφόταν, γιατί έχει κατέβει.
Μη φοβού- πάνω κάτω τις ίδιες ταινίες έχει στην ανακύκλωση το κρατικό βίντεο κλαμπ, οπότε κάποτε θα την ξαναπετύχετε.
.png)
Πρόκληση Μεγάλη, στο να βρει κάποιος την αφηγηματική κλωστή που τοποθετεί το καλλιτέχνημα στο αυστηρό καλούπι της κλασικά νοούμενης αφήγησης και να το ακολουθήσει. Κι αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Επίσης, στο να καταλάβει τους νεανίες χαρακτήρες που φλερτάρουν όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με κάμποσες ψυχολογικές διαταραχές. Αν έχετε κάνα DSM πρόχειρο, αρχίστε να σημειώνετε από τι πάσχει ο καθένας.
Ατάκα “Σ’ έχει αγαπήσει ποτέ κανείς περισσότερο απ’ τη ζωή του. Εγώ θα ήθελα να σ’ αγαπήσω τόσο”.
Πορνογραφικότητα Ό,τι θα περίμενε κανείς από μια πιο διανοητική, γαλλική ταινία που θέλει να αναστοχαστεί πάνω σε ζητήματα βαρέων βαρών τάξης, με την απαραίτητη μεγαλοαστικότητά (δηθενιά; διείσδυση;) της. Ενδοσκόπηση, υπαρξιακά, ψυχολογικές περιστροφές και γενικά μια έντιμη απεικόνιση των (εκ)κεντρικών χαρακτήρων.
Αδεσποτοσύνη Μέγιστη. Με τέτοιους χαρακτήρες, και φουλ αβάντα την παράνοια της εφηβείας-νιότης και του ennui (που λίγο παραξηλώνεται, αλλά τέλος πάντων), ο ποιητής το πάει προς τα… παντού. Στην πρώτη ανάγνωση, όταν κάτι “απλώνει”, χάνει σε βάθος- αλλά επιφυλάσσομαι για τη δεύτερη.
Ρέμβη Πώς δεν έχουν συλλάβει κάθε λογής αφροδίσιο οι πρωταγωνιστές, που έχουν πάει με μισή κωμόπολη ο καθένας! Και μιλάμε για γαλλικές κωμοπόλεις, ε, όχι τις ελληνικές τις φλώρικες…
Ηθοποιία Λίγο στουπωμένος ο πρωταγωνιστής, που μάλλον θα ‘ταν σκηνοθετική οδηγία, αλλά ωραίος. Λίγο μπλαζέ, η εναλλακτική, φαμ φατάλ, που μάλλον θα ‘ταν σκηνοθετική οδηγία, αλλά ωραία και τούτη.
Ατμόσφαιρα Φαινομενικά: ήσυχη. Εσωτερικά-ψυχολογικά: Ναγκασάκι τζούνιορ.
Έριν Μπρόκοβιτς, 2000, 125 λεπτά, δραματική, βιογραφική
Διαθέσιμο ως: Παρασκευή, 17 Απριλίου
Ναι, οκ, ξέρω, την έχετε δει. Να την ξαναδείτε! Εγώ θα πω το ζουμί για όσους ζουν κάτω από κάποιον βράχο (πάρα πολύ σας ζηλεύω, btw!) και δεν έχουν δει αυτήν την ταινιάρα.
Η Έριν Μπρόκοβιτς, ένας δυναμικότατος άνθρωπος με σχεδόν μηδενικές καταθέσεις και σχεδόν τρία παιδιά, πιάνει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο (καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή) σαν βοηθός(;), μήπως και βγάλει λίγο κασέρι. Εκεί ανακαλύπτει τις χρόνιες μαϊμουνιές μιας πολυεθνικής που προκαλεί κάθε είδους ασθένεια στους κατοίκους των γύρω απ’ τα εργοστάσιά της περιοχών και ξεκινά να αποδείξει ότι μια στο τόσο ο Δαυίδ μπορεί να κάνει τον Γολιάθ να φάει χώμα.
Το καλύτερο; Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία. Το καλυτερότερο; (spoiler alert) Ότι έχει happy ending!.png)
Πρόκληση Να πιστέψει κανείς ότι όντως συνέβη κάτι τέτοιο κι ότι όντως, έστω και μία πολυεθνική κρίθηκε ένοχη για το οτιδήποτε ΚΑΙ πλήρωσε γι’ αυτό. Πράγματα τρελά, πράγματα από άλλο πλανήτη… Αλλά και ότι ένας άνθρωπος χωρίς γνώσεις Νομικής, χωρίς σπουδές, πτυχία ή άμεση συνάφεια, μόνο με πείσμα, θάρρος και αδιαλλαξία μπροστά στις αρχές του, γονάτισε μια ολόκληρη πολυεθνική με μια ωραιότατα κλωτσιά απευθείας στα αχαμνά της.
Ατάκα “Μισώ τους δικηγόρους, απλώς δουλεύω γι’ αυτούς”.
Πορνογραφικότητα Φανταστικό το πλησίασμα σε όλους τους χαρακτήρες, διατηρώντας επιδέξια ορθά επίπεδα μελιού και βάθους, χωρίς να χωλαίνει το έργο από πουθενά. Ανθρώπινοι χαρακτήρες, πραγματικές καταστάσεις και απουσία εξωραϊσμών, υπερδιανοητικοποιήσεων ή ψυχρών διεκπεραιώσεων, στον φωτισμό της πολύπλευρης διάστασης των ηρώων. ΑΝ δεν καταλήξετε να νοιάζεστε για τους περισσότερους χαρακτήρες της ταινίας μέχρι το τέλος, το πρόβλημα δεν είναι της ταινίας…
Αδεσποτοσύνη Παρμένο απ’ την πραγματικότητα, το έργο δεν αποκλίνει απ’ την έκβασή της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για ένα δημιούργημα που υπηρετεί δουλοπρεπώς νόρμες ειδών και προσδοκιών. Ακολουθεί τον ρυθμό του χωρίς βεβιασμένες παρακάμψεις που θα χτυπούσαν στο μάτι.
Ρέμβη Πώς γίνεται να μην έβαλε η πολυεθνική ανθρώπους να “αυτοκτονήσουν” την Μπρόκοβιτς; Γιατί, ξέρετε, καμιά φορά, άτομα που σχετίζονται με βαριά σκάνδαλα που εμπλέκουν ισχυρούς και ανέγγιχτους, βρίσκονται όλως τυχαία “αυτοκτονημένα”. Ή έχουν πάθει διάφορα ατυχήματα. Τυχαία, πάντα.
Ηθοποιία Να μιλήσουμε τώρα για την Ιουλία τη Ρόμπερτς; Σοβαρά τώρα; Μην την πάρω κάνα τηλέφωνο και μου στείλει φωτό απ’ το Όσκαρ που δικαίως πήρε για τον ρόλο. Θα μου πείτε πλέον Όσκαρ παίρνει και η Μαρία με τα κινητικά προβλήματα στο πόδι, και δε θα ‘χετε άδικο. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν άξια η νίκη. Όλο το καστ ήταν άξιο, αλλά προσωπική αδυναμία ο Άλμπερτ Φίνεϊ.
Ατμόσφαιρα Σε υψηλά ντεσιμπέλ ανθρωπιάς.
Σχεδόν Διάσημοι, 2000, 118 λεπτά, δράμα, κωμωδία
Διαθέσιμο ως: Σάββατο, 18 Απριλίου
Ναι, οκ, ξέρω, την έχετε δει. Να την ξαναδείτε! Εγώ θα πω το ζουμί για όσους ζουν κάτω από κάποιον ογκόλιθο (πάρα πολύ σας φθονώ, btw!) και δεν έχουν δει αυτήν την πολύ ωραία ταινία.
15 χρονώ μουμούλι απ’ το Σαν Ντιέγκο της δεκαετίας του ‘70, ταξιδεύει με ροκ μπάντα σε τουρνέ για να γράψει άρθρο για αυτούς στο Rolling Stone. Εκεί θα καταλάβει τι εστί ο γελοίος κι εύθραυστος κόσμος των ροκ σταρ, ποιος είναι ο πραγματικός και ότι το να είσαι σκεπτόμενο ον αντί για ένα φτωχό σε εγκεφαλικά κύτταρα περιτύλιγμα ίσως να μην είναι τόσο κακό. Δεν κερδίζεις είναι η αλήθεια, αλλά έστω δε χάνεις την αξιοπρέπειά σου (έστω στα μάτια σου).
Πάρα πολύ χαριτωμένη ταινία που ενώ μπλέκεται με πολλά βαρύτατα ζητήματα, δε μαυρίζει την ψυχή της μ’ αυτά, φέρνοντάς τα στη “σκηνή” στη σωστή ένταση.
.png)
Πρόκληση Να δούμε χωρίς παραμορφωτικούς φακούς τα “είδωλά” μας, είτε είναι ένα κοπάδι ροκ σταρ είτε είναι πεποιθήσεις που λατρεύουμε διατηρώντας την απαραίτητη απόσταση. Όλα μοιάζουν πιο επιβλητικά, όταν είναι στις δύο διαστάσεις ενός πόστερ.
Ατάκα “Τσίρκο είναι. Όλοι προσπαθούν να μην πάνε σπίτι”.
Πορνογραφικότητα Λίιιιιγο παραπάνω αν πλησιάζαμε στον… οποιονδήποτε, θα ήταν για μένα η απόλυτη τελειότητα! Ελάχιστα παραπάνω αν επικεντρωνόμασταν σε οποιονδήποτε απ’ το πρωταγωνιστικό τρίγωνο δηλαδή ή σε αυτά που τους ταλανίζουν, θα μιλούσαμε για την υπέρτατη επιτυχία.
Αδεσποτοσύνη Ο κίνδυνος των spoiler είναι ρεαλιστικότατος, οπότε θα αφήσω το τέλος (που σχετίζεται με την κατηγορία στην οποία αναφερόμαστε) και θα αναφερθώ στην υπόλοιπη ταινία. Υπηρετεί, νομίζω, το μήνυμά της, ανυπότακτα, χωρίς να είναι πομπώδης ή φαντασμένη.
Ρέμβη Δεν παύει να με διασκεδάζει ότι ενήλικοι (θεωρητικά και νομικά, μονάχα) άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ως είδωλα ή να θαυμάζουν ροκ σταρ. Εξαίρετο παράδειγμα καημένων ανθρώπων που γίνονται πρότυπα ακόμη πιο καημένων, οι πρωταγωνιστές της ταινίας, που ενώ το κλίμα της είναι απολύτως πουπουλένιο και γλυκούλικο και χωρίς αίματα και ασχήμιες, παρουσιάζονται με την πραγματική ψυχολογική τους ένδεια.
Ηθοποιία Εξαίρετοι όλοι, αλλά προσωπική αδυναμία ο Ιάσονας Λη.
Ατμόσφαιρα Πουπουλένια, γλυκούλικη, χωρίς αίματα και ασχήμιες, αλλά με καρδιά και ειλικρίνεια.
