Αφότου καθιερώθηκε (και) για το Θέατρο, όπως ασφαλώς του άξιζε, μια Παγκόσμια Ημέρα προς τιμήν του, είθισται τα τελευταία χρόνια να ανατίθεται ανά τον κόσμο σε κάποιον καταξιωμένο θεατράνθρωπο ή καλλιτέχνη ή δημιουργό ή πνευματική προσωπικότητα συνδεδεμένη με το θέατρο, να συντάξει για τη συγκεκριμένη ημέρα ένα «μήνυμα» σχετικό με την εν λόγω τέχνη, εκφράζοντας τις απόψεις του… που γενικά αφορούν στην υψηλή αποστολή της, τον ρόλο της στο σύγχρονο γίγνεσθαι, τον παιδευτικό και κοινωνικό της χαρακτήρα, την επίδραση που ασκεί σε όλα τα επίπεδα, τον τρόπο που διαμορφώνει ήθος ή αμφισβητεί ή συγκρούεται και λοιπά σημαντικά, αν και ευρέως γνωστά για τους θιασώτες της κορυφαίας Τέχνης των Τεχνών…
Από τη μακροβιότερη θεατρική στήλη της “Κ”, «Στον παλμό των φουαγιέ» της Πίτσας Στασινοπούλου.
Της οποίας η τεράστια, καθοριστική συμβολή, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, στο πνεύμα, την ψυχή, την αισθητική, την παιδεία, την κοινωνία κλπ. είναι δεδομένη εξ ορισμού και οποιαδήποτε επιπλέον μνεία επ’ αυτών θεωρείται περιττός πλεονασμός, καθότι αφορά στα αυτονόητα…Διότι αποδεδειγμένα το θέατρο από τη γέννησή του, ήταν προορισμένο να ερεθίζει το μυαλό, να μετακινεί αντιλήψεις, να αμφισβητεί στερεότυπα, να προκαλεί κοινωνικά κατεστημένα, να διεγείρει συναισθήματα και αισθήσεις, μέσα από την λυτρωτική διαδικασία της «αγωγής ψυχής» ως αυθεντική ψυχαγωγία, καταφέρνοντας να συγκεράσει στο «οπλοστάσιό» του το σύνολο των Καλών Τεχνών, από υποκριτική, μουσική, εικαστικά, χορό, ποίηση, μέχρι σύγχρονες τεχνολογίες… Που σημαίνει ότι η πληρότητα της Θεατρικής Τέχνης αποδίδει όσο καμία άλλη τόσο πιστά και ολοκληρωμένα την έννοια Πολιτισμός σε όλο της το εύρος…
Επομένως τα ανάλογα μηνύματα της ημέρας από λογής διάσημους του χώρου παγκοσμίως, όπως φέτος του Γουίλιεμ Νταφόε, έχουν βεβαίως την λογοτεχνική ή συναισθηματική αξία τους ή ενίοτε κάποιον προβληματισμό, ωστόσο εν πολλοίς επαναλαμβάνουν τα αυτονόητα, απλά με τη διαφορετική οπτική καθενός ή προσαρμοσμένα ίσως στην εκάστοτε κοινωνική επικαιρότητα…Ας πούμε το φετινό του Νταφόε, πολύ ορθά, αντιπαραβάλλει τη μαγεία της θεατρικής εμπειρίας με την θλιβερή απομόνωση του ψηφιακού κόσμου, τονίζοντας την αναγκαιότητα της ζωντανής συνύπαρξης στο θέατρο, ως κρίσιμο παράγοντα ψυχικής και κοινωνικής υγείας…Μια άκρως αληθινή και ουσιαστική διαπίστωση στα πλαίσια επίσης του αυτονόητου, χωρίς να προσθέτει κάτι καινούργιο στον πάγιο προβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου, εγκλωβισμένου αναγκαστικά, μεθοδικά και ύπουλα σε έναν κόσμο ανοίκειο έως εχθρικό με τη φύση του, εισπράττοντας τραγική αλλοτρίωση…
Πέραν των αυτονόητων λοιπόν που επαναλαμβάνονται μηχανικά λίγο-πολύ πάνω στο ίδιο μοτίβο του «πόσο καλό μας κάνει το θέατρο», προσωπικά θα περίμενα να εντοπιστούν οι σύγχρονες «πληγές» του, όπως πχ. η δραματική έλλειψη έμπνευσης στη θεματολογία, η τρομακτική ένδεια συγγραφέων με ενδιαφέροντα κείμενα, η ακραία εμπορευματοποίηση της θεατρικής τέχνης, η υποβάθμιση των ηθοποιών, η απουσία υποστηρικτικών φορέων, οι εκπτώσεις στην ποιότητα κλπ. ως ουσιαστικές παθογένειες που χρήζουν σοβαρής αντιμετώπισης, εφόσον θεωρούμε το θέατρο όχι απλά πολύτιμο αλλά ζωτικής ανάγκης πολιτιστικό αγαθό…
Εντούτοις προσπερνώ και αυτά τα κρίσιμα που θα περίμενα έστω μια αναφορά σε παρόμοιο μήνυμα, για να σταθώ σε κάτι που θεωρώ μόνιμη «αδικία» και εξηγούμαι: δεδομένου ότι η Τέχνη του Θεάτρου γεννήθηκε στην Ελλάδα ως κορωνίδα του πολιτισμού της και δεδομένου ότι τα αρχαία θεατρικά έργα παραμένουν αξεπέραστα στους αιώνες μέχρι σήμερα συνεχίζοντας να εμπνέουν δημιουργούς παγκοσμίως, ΔΕΝ θα έπρεπε άραγε για λόγους τιμής η χώρα-γενέτειρα να κατέχει την πρωτοκαθεδρία σε οτιδήποτε αφορά διεθνώς το Θέατρο με μόνιμη υπενθύμιση της καταγωγής του σε οποιαδήποτε σχετική εκδήλωση όπως πχ. στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου;; ΔΕΝ θα όφειλε το καθιερωμένο μήνυμα αυτής τη ημέρας από οποιαδήποτε χώρα προέλευσης, να συνοδεύεται απαραιτήτως και από μια ελληνική αναφορά ως συμβολικός φόρος τιμής για να ΜΗ ξεχνά κανείς ποια χώρα γέννησε το σπουδαίο αγαθό που υμνούν;;
Λογικά και ηθικά θα περίμενε κανείς από τους συντάκτες των σχετικών μηνυμάτων και ανεξαρτήτως εθνικότητας, να υπενθυμίζουν τιμής ένεκεν, έστω με μια φράση, την Ελλάδα, όχι απλώςγια την αυτονόητη συμβολή της ως γενέτειρα, αλλά κυρίως για τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο ανέδειξε τον ρόλο αυτής της κορυφαίας τέχνης εντάσσοντάς την ως καθοριστικό και αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας! Κάτι σχεδόν… εξωπραγματικό σε «πρωτόγονα» χρόνια, που και μόνο ως πολιτική επιλογή δεν προκαλεί απλά θαυμασμό, αλλά δίνει καίριες απαντήσεις σε πολλά σύγχρονα ζητούμενα που αφορούν στην τραγική έκπτωση αξιών… Το θεαματικό γεγονός ότι οι αρχαίοι πρόγονοι είχαν εισάγει επίσημα στην εκπαίδευση– μαθητών αλλά και πολιτών- τη θεατρική παιδεία με υποχρεωτική παρακολούθηση παραστάσεων (!) για πνευματική και αισθητική καλλιέργεια, πόσοι το γνωρίζουν παγκοσμίως και γιατί δεν θεωρείται άξιο μνημόνευσης ειδικά στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου;; Πώς γίνεται να μνημονεύεις με άπειρες φλυαρίες το οικοδόμημα και να αγνοείς συστηματικά τα θεμέλιά του, για τα οποία δεν χαραμίζεις ούτε μισή φράση;;;
Να με συμπαθάτε, αλλά ΔΕΝ το καταλαβαίνω… Βλέπω για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου η τιμή στη γενέτειρα Ελλάδα (τί να κάνουμε, σε αντίθεση με τα τωρινά χάλια μας κάποτε μεγαλουργούσαμε, να το κρύψουμε;; )είναι δεδομένη, απαράβατη και γενναιόδωρη…Μόνιμα προπομπός στην παρέλαση η ελληνική σημαία με την ελληνική αποστολή, μόνιμα άνοιγμα της τελετής με τον εθνικό και ολυμπιακό ύμνο και ως πολίτης τούτης της μικρής χώρας, νιώθεις βρε αδερφέ μια ηθική δικαίωση για το ένδοξο παρελθόν και μια πρόσκαιρη ανάταση- το ελάχιστο που σου απέμεινε στο ζοφερό παρόν…και όχι «χαριστικά», αλλά επάξια με διεθνή αναγνώριση… Γιατί λοιπόν μόνο στον αθλητισμό επιλεκτικά η δικαίωση και όχι στην τέχνη;; Θεωρείται ήσσονος σημασίας ώστε να υφίσταται υποτιμητική διάκριση έως προκλητική αγνόηση;; Αν μας αξίζουν τόσες τιμές στους Ολυμπιακούς για μια τελετή αγωνισμάτων που καθιερώσαμε, λογικά ως εμπνευστές της Θεατρικής Τέχνης με απαράμιλλες πνευματικές δημιουργίες και διαρκές κίνητρο για «ποίηση ήθους», μας αξίζουν σαφώς πολλαπλάσιες και η αναφορά της χώρας στην Παγκόσμια Ημέρα είναι η λιγότερη αυτονόητη τιμή! Γνώμη μου, γιατί θεωρώ ότι η αδικία βγάζει μάτι…
