Δε θα σου πω ψέματα … από ένα σημείο και μετά η συγκίνηση ήταν πολύ έντονη. Υπάρχουν ταξίδια που έχουν μεγάλη φουρτούνα, αντάρα, θύελλες, καταιγίδες, σειρήνες, κύματα που σκάνε ορμητικά σε βράχια. Και μετά επιτέλους πιάνεις λιμάνι. Και αγκυροβολείς.
Γράφει η Νταίζη Λεμπέση για την Κουλτουρόσουπα
Γιατί ξάφνου έχει ξαστεριά. Ξαστεριά απόλυτη εντός μου τώρα που γράφω. Ξαστεριά και στο Θέατρο Μουσούρη. Μία ξάστερη “Συνάντηση“. Θα με συγχωρέσεις για το βίντεο ούτε ήξερα τι έπαιρνα, αν έπαιρνα. Μου αρέσει που βάφτηκαν εγώ η έξυπνη. Μουτζούρες ανυπέρβλητες κάτω από τα μάτια μου. Προς φινάλε με έπιασα να δακρύζω ασυναίσθητα. Ε μετά στην υπόκλιση του έδωσα και κατάλαβε.
Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Είπα ήρθε η ώρα να κλείσεις τον κύκλο σε Θέατρο που αγαπάς, σε Θεατρικό παραγωγό που αγαπάς. Ήθελα να κλείσει με αγάπη γιατί έτσι ξεκίνησε. Αυτή τη φορά ως απλός θεατής στη θέση μου μία ανάσα από τη σκηνή. Γεμάτο το Θέατρο. Να τα λέμε αυτά. Γιατί είναι δύσκολη η χρονιά για τα Θέατρα.
Ο Γιώργος που αποκλείεται να καθόταν σε ησυχία έβαλε κι άλλες πινελιές στην παράσταση, φρέσκιες, και πολύ καλά έκανε. Ο ίδιος δε, κεντάει. Ποια κωμικά, ποια δραματικά, η λέξη είναι κεντάει. Την παύση θα στην αφήσω για επίλογο. Έμαθα ότι το Σάββατο παίζει διπλή παράσταση. Εάν έχεις δει την παράσταση με καταλαβαίνεις. Εάν δεν την έχεις δει να σου πω ότι τον λες και σίφουνα. Τσουπ πάνω στη σκηνή, τσουπ κάτω στους θεατές, τσουπ τον κυνηγάνε και τρέχει και πάρ’ τον πάλι στους θεατές..jpg)
Νομίζω η στιγμή της σκηνικής του ανάσας ήρθε μόνο στη μυρωδιά του καφέ που φτιάχνει επί σκηνής. Είναι με όλες του τις κεραίες παρών, το ένα μάτι στον θεατή, το άλλο στους πολύ καλούς Κατερίνα Θεοχάρη και Βασίλη Γιακουμάρο και συγχρόνως το μάτι πάει στα φώτα, το μάτι πάει στο σκηνικό. Και μετά υπάρχει το αυτί που συντονίζεται άψογα και με τους ηθοποιούς και με τους θεατές και με τον ήχο και με τη μουσική.
Ατάκα στην ατάκα οδηγεί τον θεατή είτε σε δυνατό γέλιο είτε σε δυνατή συγκίνηση. Είναι όλα δυνατά γιατί μπορεί. Μεταξύ μας το να καταφέρεις να κάνεις το κοινό να γελάει δυνατά χωρίς να κάνεις υπερβολές, χωρίς να κλέβεις το γέλιο, χωρίς να ξεφεύγεις από τα όρια, είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Το να καταφέρνεις να κάνεις τον άλλο να γελάει χωρίς καραγκιοζιλίκια είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Ε, το έχει στο τσεπάκι του. Βασικά όταν έχει κέφια είναι όλα στο τσεπάκι του. Ο Γιώργος εδώ έχει μεγάλα κέφια. Τα γκάζια είναι τέρμα. Είναι είμαι εδώ και δες ποιος είμαι πάνω στη σκηνή στα μεγάλα μου κέφια. Στα ακόμα μεγαλύτερα του το φινάλε του το οποίο θυμάμαι λες και ήταν χθες στην πρώτη παράσταση της Θεσσαλονίκης.
Στα δικά μου μεγάλα κέφια: Γιώργο ευχαριστώ για αυτό που είδα σήμερα. Στο ταξίδι που το κλείνω με ξαστεριά γιατί δεν θα ήμουν εγώ εάν δεν το έκλεινα έτσι. Αν κάποιος με ρωτήσει δηλαδή είναι όντως μεγάλος ηθοποιός ο Κιμούλης; Θα απαντήσω πήγαινε δες τον στην παράσταση. Ναι, είναι μεγάλος.
ΔΕΙΤΕ& ΑΥΤΟ:
