Είδε η Άννια Κανακάρη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Όσο κι αν προσπαθείς να τον αποφύγεις σαν σκέψη, σαν ιδέα, σαν γεγονός, ο θάνατος κάποια στιγμή θα σου χτυπήσει την πόρτα και θα χρειαστεί να αναμετρηθείς μαζί του θέλεις, δεν θέλεις. Είναι δυστυχώς μια από τις πιο σκληρές και αναπόδραστες αλήθειες της ανθρώπινης ύπαρξης…
Τη ζοφερή συνθήκη της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου πραγματεύεται η παράσταση «Νέκυια 20kg», η νέα παραγωγή του ΚΘΒΕ που παρακολουθήσαμε στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.
Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο του Σάκη Σερέφα, που αν και ο τίτλος του παραπέμπει στην γνωστή ραψωδία της Οδύσσειας, η υπόθεση του δεν έχει σχέση με το Ομηρικό έπος αλλά με τον σύγχρονο άνθρωπο και τη διαδρομή του στο πένθος. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, μία «κάθοδος» στο σκοτάδι του πόνου, στη βάσανο των αναμνήσεων, στα ατελείωτα «γιατί», στα όσα ήθελες αλλά δεν πρόλαβες να κάνεις, στα όσα είπες αλλά μετάνιωσες, στα όσα στοιχειώνουν τις σκέψεις σου και δεν σε αφήνουν να προχωρήσεις…
Το πένθος δεν είναι απλά ένα γεγονός, είναι ένας βίαιος αποπροσανατολισμός. Είναι μια τρομακτική αλλαγή που μπορεί να σε φθείρει ακόμα και να σε εξοντώσει. Η διαχείριση της καθημερινότητας, στην οποία αυτός που αγαπούσες δεν θα γυρίσει ποτέ, είναι αντικειμενικά δύσκολη και για ορισμένους εντελώς δυσβάστακτη. Το πένθος μοιάζει με σκοτάδι που παγιδεύει τη χαρά και την καταπίνει αχόρταγα. Το χρώμα, το φως, το γέλιο χάνονται από το κάδρο της ζωής και μένουν οι σκιές των αναμνήσεων να προσφέρουν πρόσκαιρα γαλήνη στις ψυχές που υποφέρουν.
Στο έργο συναντούμε την κυρία Νίκη, μια μεσήλικη γυναίκα, που εδώ και χρόνια έχασε το κοριτσάκι της, την Κατερίνα. Πρώην φύλακας σε νεκροταφείο, ζει παρέα με ένα μπουκάλι τσίπουρο και με τα χάπια που της γράφει ο γιατρός της για να αντέξει… Τι να αντέξει δηλαδή; Είναι πλέον το φάντασμα του εαυτού της. Ζει μόνη, ή μάλλον δεν ζει, απλά υπάρχει. Στο νεκροταφείο όπου δούλευε παρατηρούσε τον ανθρώπινο πόνο, τα «περίεργα» που κάνουν οι άνθρωποι για να εκφράσουν την οδύνη τους, ο καθένας με τον τρόπο του.
Ανάμεσα στους «θαμώνες» του νεκροταφείου ο κύριος Αντώνης, ένας ηλικιωμένος άντρας που έχασε πριν από δύο χρόνια τη γυναίκα του. Οι δυο τους μοιράζονται εκτός από το τσίπουρο και τις ιστορίες τους. Ο κυρ Αντώνης μιλά με τρυφερότητα για την αγαπημένη του Ευδοκία, τη γυναίκα που πέρασε εξήντα χρόνια στο πλάι του. Διηγείται ιστορίες από τον πόλεμο, τα τραύματα που η κατοχή άφησε στη σύζυγό του, το πόσο τη στήριζε, πόσο την αγαπούσε…Με το ποδήλατό του επισκέπτεται τον τάφο της και προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει κοντά του, έστω και ένα μικρό κομμάτι της…
Είκοσι κιλά ήταν η μικρή Κατερίνα όταν πέθανε, είκοσι κιλά έχασε μετά το θάνατό της κόρης της η κυρία Νίκη… Όσα κιλά είναι μια βαλίτσα που παίρνουμε σ’ ένα ταξίδι με αεροπλάνο… Μήπως τόσο ζυγίζουν οι αναμνήσεις που βαραίνουν το κορμί της; Μήπως τόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος;
Το κείμενο του Σάκη Σερέφα είναι καθηλωτικό (+). Από τη πρώτη στιγμή η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα της γραφής του μας μαγνητίζει και ανεπαίσθητα βυθιζόμαστε στα όσα περίτεχνα περιγράφει. Η ιστορία ξεκινά ανάλαφρα. Το χιούμορ του ζεστό, οικείο, μας χαρίζει τα πρώτα χαμόγελα και μια πρόσκαιρη τέρψη που μας γεμίζει ερωτηματικά καθώς γνωρίζουμε ότι η υπόθεση θα είναι στενάχωρη. Οι χαρακτήρες του έργου γήινοι, αληθινοί. Μια μάνα και ένας σύζυγος, που έχασαν ό,τι αγαπούσαν περισσότερο στον κόσμο, ανοίγουν την ψυχή τους και μιλούν για όσα είχαν, για όσα δεν έχουν πια.
Το δράμα του καθενός ξεδιπλώνεται μέσα από την αφήγηση, τους μικρούς εύστοχους διαλόγους που μας φανερώνουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τη μοναξιά, την οδύνη των αναμνήσεων. Θραύσματα του πολέμου, πολύτιμα αποστάγματα της παράδοσης, έθιμα για την παρηγοριά των συγγενών, μνημόσυνα για την ανάπαυση των νεκρών, στατιστικά στοιχεία, παγκόσμιοι πληθυσμοί, μυρμήγκια, κότες, αρουραίοι, ποδήλατα, όλα έχουν τη δική τους σημασία, τη δική τους μοναδική θέση στην εξέλιξη της αφήγησης. Η ατμόσφαιρα του έργου είναι βαριά, ασήκωτη κάποιες στιγμές. Οι μικρές στάλες ευθυμίας που προσφέρει είναι πολύτιμες καθώς τα όσα ακούγονται είναι αδιανόητα τραγικά.
Η σκηνοθέτης, Ανδρομάχη Χρυσομάλη, έστησε μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη στη λεπτομέρεια παράσταση, με ρυθμό και ουσία, ένα σπαρακτικό ψυχογράφημα, ευαίσθητο και τρυφερό. Εστιάζοντας στη δύναμη του κειμένου και την ερμηνευτική δεινότητα των δύο πρωταγωνιστών, επέτρεψε στον θεατή να ζήσει τα γεγονότα που εξιστορούνται, να γευτεί τον πόνο και την οδύνη των όσων περιγράφονται. Οι ήρωες, μόνοι με τις αναμνήσεις τους ή στους μικρούς διαλόγους τους επί σκηνής, ξεγυμνώνουν με θάρρος την ψυχή τους, προσπαθώντας, μέσα από την εξομολόγηση, να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη των αγαπημένων τους. Τα όσα ακούγονται είναι συγκλονιστικά, ενώ οι παύσεις και οι σιωπέςε ίναι εξίσου ηχηρές με τα λόγια. Η αφήγηση έχει παλμό και διατηρεί τον ρυθμό της παράστασης, ενώ οι διάλογοι απογειώνουν την ψυχική ένταση και μετατρέπουν τα “20 κιλά” του τίτλου σε ένα αβάστακτο ψυχικό φορτίο.
Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών υπήρξαν αναμφίβολα από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης.
Η Πελαγία Αγγελίδου διαχειρίστηκε με δεξιοτεχνία έναν ρόλο υψηλών απαιτήσεων, μετουσιώνοντας τη δυσκολία του κειμένου σε μια καθηλωτική σκηνική ερμηνεία. Δεν υποδύθηκε απλά, έδωσε σάρκα και οστά στο ρόλο της χαροκαμένης μάνας, μεταφέροντας επί σκηνής όλη την απόγνωση της γυναίκας που παραπαίει ανάμεσα στις αναμνήσεις και την δική της ανυπαρξία. Με άνεση και καθαρότητα στον λόγο, διηγήθηκε την ιστορία της με ειλικρίνεια, αληθοφάνεια και πόνο ψυχής. Μια υποδειγματική ερμηνεία που κέρδισε επάξια τον θαυμασμό του κοινού.
Μαζί της ο απίστευτα γλυκός και τρυφερός Τάσος Παλαντζίδης, σε μια αφοπλιστική εσωτερική ερμηνεία,ζεστή και συγκινητική που φώτισε το κείμενο και ανέδειξε την τραγικότητα του ήρωα που υποδύονταν. Ο έμπειρος ηθοποιός απέδωσε τον χαρακτήρα του με άνεση, απλότητα και αυθεντικότητα. Εξαιρετικός στις δραματικές σκηνές, απολαυστικός στις χιουμοριστικές, επικοινώνησε πλήρως τα συναισθήματά του ανθρώπου που έχασε την αγαπημένη του και προσπαθούσε ακόμη και νεκρή να την κρατήσει κοντά του.
Πολύ καλές ήταν οι ερμηνείες και από τους λοιπούς συμμετέχοντες.
Το σκηνικό της παράστασης, δια χειρός της ίδιας της σκηνοθέτη, κέρδισε τις εντυπώσεις μας από την πρώτη στιγμή. Λιτό αλλά προσεγμένο, απέδωσε εύστοχα την ατμόσφαιρα του έργου καθώς συνδύαζε έναν αδιόρατο ρομαντισμό με μια αίσθηση φθοράς και μελαγχολίας. Τα ντυμένα με φθινοπωρινά χρώματα δέντρα, το σιδερένιο κιγκλίδωμα, η αίσθηση νεκροταφείου που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα, λειτούργησαν καταλυτικά στην απόδοση των συναισθημάτων και της ψυχολογίας των ηρώων. Σε πλήρη αρμονία και οι ενδυματολογικές επιλογές της ιδίας, σύγχρονες και απλές, με ζεστά γήινα χρώματα, απόλυτα συμβατές με την ηλικία και την προσωπικότητα των χαρακτήρων. Αξιοσημείωτοι και οι υποβλητικοί φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φάμελη.
Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση της Χρύσας Γούτα μας γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Αισθαντική, μελωδική και υποβλητική ταυτόχρονα, κορύφωσε το συναίσθημα, την συγκίνηση και την μελαγχολία της ατμόσφαιρας.
Τέλος μια μικρή παρατήρηση (-),στην κατά τα άλλα απολαυστική παράσταση, αφορά στην παρουσίαση, ταυτόχρονα με την αφήγηση, σκηνών από το παρελθόν των δύο χαρακτήρων μαζί με τους, εν ζωή τότε, αγαπημένους τους. Αν και οι σκηνές αυτές ήταν πράγματι όμορφες και παραστατικές, θεωρώ ότι δεν προσέδωσαν επιπλέον δυναμική στην παράσταση, τουλάχιστον από άποψη συναισθημάτων, καθώς το κείμενο ήταν τόσο δυνατό και μεστό εικόνων που ο θεατής μπορούσε να αισθανθεί και να αναπλάσει στο μυαλό του τα περιστατικά που περιγράφονταν και χωρίς να τα δει να διαδραματίζονται μπροστά του.
Συμπερασματικά (=) παρακολουθήσαμε μια βαθιά ανθρώπινη, ιδιαίτερα συγκινητική και πολύ θλιβερή παράσταση, που επιχειρεί να «ζυγιάσει» το βάρος της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου και το τραύμα της απουσίας του. Μια παράσταση που μας άγγιξε βαθύτατα καθώς την παρακολουθήσαμε στον απόηχο του χαμού δύο πολύ νεαρών ατόμων στην Θεσσαλονίκη, οι άδικοι θάνατοι των οποίων μας συγκλόνισαν…
Βαθμολογία: 7,3/10
ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΝΗΣ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ.
«Νέκυια 20 kg» του Σάκη Σερέφα.
– Συνέντευξη: Σάκης Σερέφας
Η παράσταση μιλά για το βάρος (τα 20 κιλά) που κουβαλάμε όταν αρνούμαστε να αποδεχτούμε την απώλεια αγαπημένων προσώπων.
Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Χρυσομάλη. Ερμηνεύουν: Τάσος Παλαντζίδης, Πελαγία Αγγελίδου.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00 Πέμπτη-Παρασκευή: 21:00 Σάββατο: 18.00 & 21.00 Κυριακή: 19:00 (έως -/-)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
