Σε μια εποχή που η τέχνη συχνά εγκλωβίζεται σε εμπορικά καλούπια, ο Θανάσης Τριαρίδης συνεχίζει να αποτελεί μια μοναδική περίπτωση δημιουργού που επιλέγει τον δρόμο της απόλυτης ιδεολογικής και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Με πρόσφατη ανάρτησή του, ο συγγραφέας ανακοίνωσε την παρουσία πέντε έργων του στις αθηναϊκές σκηνές για τον Μάρτιο του 2026, υπενθυμίζοντας παράλληλα τη δική του “απαράβατη” ηθική στάση: την άρνηση είσπραξης συγγραφικών δικαιωμάτων.
Το θεατρικό πανόραμα του Μαρτίου 2026
Η παρουσία του Τριαρίδη στα θεατρικά δρώμενα είναι καταιγιστική, καθώς τα έργα του αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης σοδειάς 42 παραστάσεων για τη σεζόν 2025-2026. Συγκεκριμένα, αυτόν τον μήνα μπορούμε να παρακολουθήσουμε:
-
Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου: Για 3η χρονιά στο Θέατρο Olvio (Κάθε Τετάρτη), σε σκηνοθεσία Ν. Μαρνά και Στ. Πετράκη.
-
Δολοφόνοι, εσείς είστε το νέο Άουσβιτς: Πρεμιέρα 21 Μαρτίου στο Θέατρο Εργοτάξιο (Κάθε Σάββατο), σε σκηνοθεσία Στ. Πετράκη.
-
Η μουγγή καμπάνα: Από την Ομάδα Rodez στο Ίδρυμα Κακογιάννης (Δευτέρα & Τρίτη), σε σκηνοθεσία Μ. Κρητικόπουλου και Π. Αποστολόπουλου.
-
Surriento: Για 4η συνεχή χρονιά στο Θέατρο Εργοτάξιο (Κάθε Τρίτη), με την Ιωάννα Πηλιχού και τον Στέλιο Πετράκη, σε σκηνοθεσία Έφης Μεραβόγλου.
-
Η ευθανασία των φαλαινών: Μια πολιτική παρέμβαση από την Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών “Δικαιοσύνη για την Πύλο”. Πρεμιέρα 17 Μαρτίου στο Θέατρο Εμπρός και στη συνέχεια σε πλατείες της Αθήνας υπό τον συντονισμό της ΚΕΕΡΦΑ.
Η τέχνη ως πράξη αντίστασης
Για τον Kulturosupa, η στάση του Τριαρίδη δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική επιλογή, αλλά μια βαθιά πολιτική πράξη. Ο ίδιος δηλώνει πως εργάζεται σκληρά ως ξεναγός και εισηγητής σεμιναρίων για να μπορεί να δωρίζει τα κείμενά του, διατηρώντας το δικαίωμα να μιλά ελεύθερα ενάντια στην “κρατική θανατοπολιτική” και τη σιωπή που επιχειρείται να επιβληθεί.
“Γράφω κείμενα που φιλοδοξούν να γίνουν ένα όχημα… να παλέψουμε, όλοι μαζί, να σχηματίσουμε ένα ηθικό οδόφραγμα.”
Τα έργα του δεν είναι “προϊόντα”, αλλά εργαλεία αντίστασης απέναντι στην απανθρωπιά και την εφησυχασμένη βεβαιότητα των προνομιούχων. Με ευγνωμοσύνη προς τους ηθοποιούς και σκηνοθέτες που ονομάζει “συνοδοιπόρους”, ο Τριαρίδης μας καλεί να δούμε το θέατρο όχι ως θέαμα, αλλά ως μια ύστατη προσπάθεια να παραμείνουμε ηθικά ζωντανοί.
