Σε ηλικία 84 ετών έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ο σκηνοθέτης που επαναπροσδιόρισε τον αισθησιασμό και το βλέμμα στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, αφήνοντας μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη φωτός.
Η κινηματογραφική οικογένεια είναι από σήμερα φτωχότερη. Ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ο άνθρωπος που ύμνησε τον έρωτα, το σώμα και την αστική ζωή, «έφυγε» αφήνοντας πίσω του εικόνες που θα μας συντροφεύουν για πάντα. Η είδηση του θανάτου του βρίσκει το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης σε εξέλιξη, προσδίδοντας έναν τόνο συλλογικού πένθους στις προβολές της πόλης που τον τίμησε επανειλημμένα.
Ο «μάστορας» της εικόνας και η θρυλική τριάδα
Γεννημένος στην Αθήνα το 1942, ο Πανουσόπουλος δεν υπήρξε απλώς ένας σκηνοθέτης, αλλά ένας ολοκληρωμένος δημιουργός: διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ.
-
Η Φιλμική Εταιρεία: Μαζί με τους στενούς του φίλους, Νίκο Περάκη και Γιώργο Τσεμπερόπουλο, αποτέλεσαν τη «θρυλική τριάδα» του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, αλλάζοντας ριζικά την αισθητική της εγχώριας παραγωγής.
-
Το σώμα ως τοπίο: Όπως σημειώνει και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κανείς δεν κινηματογράφησε το ανθρώπινο σώμα με τον δικό του ορμητικό και χειμαρρώδη αισθησιασμό.
Μια φιλμογραφία γεμάτη πάθος
Από το 1967 έως την τελευταία του ταινία το 2018, το έργο του υπήρξε μια διαρκής αναζήτηση της επιθυμίας:
-
Οι Απέναντι (1981): Η απόλυτη καταγραφή της αστικής μοναξιάς και του βλέμματος.
-
Μανία (1985): Μια διονυσιακή έκρηξη στη φύση.
-
Μ’ αγαπάς; (1989): Ένας ύμνος στον έρωτα που ξεπερνά τα όρια.
-
Ελεύθερη κατάδυση (1995): Το ελληνικό φως σε όλο του το μεγαλείο.
-
Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει (2018): Η τελευταία του κινηματογραφική υπόκλιση.
Η σχέση με τη Θεσσαλονίκη και τους Ολυμπιακούς
Ο Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί με ειδικό βραβείο στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ το πολυσχιδές ταλέντο του έφτασε μέχρι την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004.
Αφήνει πίσω τη σύζυγό του και σπουδαία ηθοποιό, Μπέτυ Λιβανού, και τις κόρες του, με τη Μαργαρίτα Πανουσοπούλου να συνεχίζει στα χνάρια του.
