Μετά την προβολή των πρώτων 4 επεισοδίων, η νέα σειρά της ΕΡΤ1 «Αύριο» αφήνει μια γεύση βαθιάς απογοήτευσης.
Ενώ το σενάριο μοιάζει καλογραμμένο και οι διάλογοι ρέουν με φυσικότητα, η σκηνοθετική προσέγγιση του Γιώργου Γκικαπέππα μοιάζει να έχει μείνει δεκαετίες πίσω, εγκλωβισμένη σε μια «βαλτωμένη» και τετριμμένη τηλεοπτική αισθητική.
Ο κίνδυνος που έγινε… τοπίο
Το μεγαλύτερο σκηνοθετικό φάουλ εντοπίζεται στη διαχείριση της κρίσης. Ενώ ο ποταμός υποτίθεται πως έχει φουσκώσει και αποτελεί θανάσιμη απειλή, η κάμερα τον αντιμετωπίζει ως ειδυλλιακή καρτ-ποστάλ. Οι σκηνές του «πνιγμού» είναι παντελώς ανέμπνευστες, χωρίς ίχνος δράσης ή ρυθμού. Αντί για το συναίσθημα του επείγοντος και του τρόμου, εισπράττουμε μια όμορφη τοπιογραφία που ακυρώνει την αγωνία του θεατή.
Οι ερμηνείες: Η μοναδική «σανίδα σωτηρίας»
Είναι κρίμα, γιατί η σειρά διαθέτει ένα εξαιρετικό σύνολο θεατρικών κυρίως ηθοποιών που προσπαθούν να διασώσουν το υλικό: Στεφανία Γουλιώτη (Μαριάν), Χρήστος Λούλης (Αντρέας), Θέμης Πάνου (Γιάννος, πατέρας Μαριάν), Άννα Καλαϊτζίδου (Ειρήνη, αδελφή Αντρέα), Κίττυ Παϊταζόγλου (Σοφία, trekking trainer). Οι παρουσίες τους δεν προσδίδουν μόνο κύρος, αλλά αναπτύσσουν ερμηνευτικά τους χαρακτήρες, δίνοντάς τους μια υπόσταση που το σκηνοθετικό πλάνο αδυνατεί να ακολουθήσει.
Επίσης…. Φιντέλ Ταλαμπούκας (Λάζαρος, rafting trainer), Νίκος Αρβανίτης (Φαίδωνας Κεχαγιάς, πολιτικός περιφέρειας), Αλέξανδρος Μαυρόπουλος (Στάθης, επικεφαλής πυροσβεστικής), Στέλιος Ξανθουδάκης (Μηνάς, αστυνομικός διοικητής), Μπάμπης Αλεφάντης, Ντένης Μακρής (Χάρης, γιατρός διασώστης)
Πλατειάζοντας στο κενό
Η σχέση του ζευγαριού κουράζει ήδη από το πρώτο επεισόδιο. Η πρωταγωνίστρια, με τα ψυχοσωματικά της και ένα θολό παρελθόν, μεταφέρει το βάρος στην κόρη της, η οποία βιώνει μια συνεχή αίσθηση απώλειας. Όμως, αντί για δραματουργική κορύφωση, ο σκηνοθέτης επιλέγει, Άστοχα επαναλαμβανόμενα flashbacks. Την ώρα που οι ήρωες αγνοούνται, βλέπουμε ασύνδετες ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος που απλώς «κόβουν» τη ροή. Αμήχανη επιβίωση: Όταν τελικά επιβιώνουν, οι χαρακτήρες βολοδέρνουν άτεχνα και παθητικά στην οθόνη, λες και ο μοναδικός στόχος είναι να γεμίσει ο τηλεοπτικός χρόνος.
Το γαλλικό «φάουλ»
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη Γαλλίδα πρωταγωνίστρια, η οποία καταλήγει να λέει «κουταμάρες» σε παθητικό χρόνο, συνοδευόμενη από πανοραμικά πλάνα που δεν έχουν καμία σύνδεση με την ουσία της σκηνής, ή αλλιώς κουλτούρα να φύγουμε….
Συμπέρασμα
Αν και το σενάριο έχει τις προδιαγραφές να στηρίξει κάτι δυνατό, τα πρώτα 4 επεισόδια στερούνται δράσης και εξέλιξης. Το ατύχημα απλώς «ανακυκλώνεται» για να συμπληρωθούν τα 40 λεπτά του κάθε επεισοδίου, από τα μόλις 8. Και δυστυχώς, οι καλές ερμηνείες δεν αρκούν για να δούμε τη συνέχεια, ως εδώ και πολύ τους ήταν.
Δεν είναι μόνο το «Αύριο» που μας απογοήτευσε. Η κατρακύλα συνεχίζεται με το «Εκτός Σχεδίου», μια παραγωγή που αποδεικνύεται εντελώς φλύαρη και σαχλή. Αντί για ουσιαστική πλοκή, εισπράττουμε έναν θόρυβο χωρίς περιεχόμενο, που προσπαθεί μάταια να κερδίσει το ενδιαφέρον με φτηνά τεχνάσματα.
Μα γιατί οι «μετριότητες» σαρώνουν; Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί η μετριότητα έχει γίνει το νέο στάνταρτ. Κοιτάζοντας τον ανταγωνισμό, καταλαβαίνεις και το γιατί:
Ας πούμε οι σειρές του Alpha, καταφέρνουν να έχουν επιτυχία ποντάροντας στην πεπατημένη, προσφέροντας «εύπεπτες» μετριότητες που δεν απαιτούν καμία σκέψη από τον τηλεθεατή.
Και φυσικά το …φαινόμενο «Μια νύχτα μόνο» (Mega): Εδώ αγγίζουμε το ναδίρ. Πρόκειται πιθανότατα για τη χειρότερη σειρά της φετινής σεζόν, αν όχι για τη χειρότερη που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Κι όμως, αυτό το τηλεοπτικό παράδοξο το «βλέπει το πανελλήνιο».
Έτσι το συμπέρασμα είναι πικρό..
Όταν το κοινό εκπαιδεύεται στο «Μια νύχτα μόνο», είναι λογικό οι πιο απαιτητικές ή οι πιο «σοβαρές» παραγωγές να χάνονται στη μετάφραση ή να βουλιάζουν στη δική τους αμηχανία.
