«Ο Νανουριστής» ως απρόβλεπτο εγκεφαλικό παιχνίδι, θαυμάσια στημένο… | Είδαμε και σχολιάζουμε

Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Για κανένα λόγο δεν θα χάναμε ένα έργο του Τριαρίδη, που επιπλέον για πρώτη φορά ανεβαίνει σε σκηνή της Θεσσαλονίκης από το τοπικό καλλιτεχνικό δυναμικό… Αφενός γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας, κορυφαίος της γενιάς του, συνιστά σταθερή εγγύηση με κείμενα σπουδαία και αφετέρου γιατί εμπιστευόμαστε καταξιωμένους καλλιτέχνες της πόλης που δεν μας πρόδωσαν ποτέ… Πολύ δε περισσότερο που πρόκειται για έργο από τα λιγότερο γνωστά έως άγνωστα του δημιουργού, οπότε με δεδομένη ανυπομονησία σπεύσαμε πληθώρα θεατών στο θέατρο Art box Fargani για την πρεμιέρα της παράστασης «Ο Νανουριστής» του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Παύλου Δανελάτου…

Για να συναντήσουμε επί σκηνής ένα εντελώς ιδιότυπο ζευγάρι ηρώων, καθώς πρόκειται για μια καθηγήτρια της ρομαντικής λογοτεχνίας που έχει αποφασίσει να τερματίσει τη ζωή της  και έχει προσλάβει έναντι αδρής αμοιβής έναν διάσημο επαγγελματία «Νανουριστή» που αναλαμβάνει να συνοδεύσει «γλυκά» τους πελάτες του στο τελευταίο ταξίδι… Η βραδιά θα ξεκινήσει συμβατικά με την γνωριμία τους και τον στόχο της συνάντησης, όμως θα εξελιχθεί απρόβλεπτα με το παιχνίδι «αντιστροφής ρόλων» που σκαρφίζεται ο Νανουριστής για να επιτελέσει το έργο του… μέσα από το οποίο παιχνίδι θα αναδυθούν ρομαντικές μνήμες του παρελθόντος και ποιητικοί μύθοι που θα εμπλακούν μυστηριωδώς με το παρόν, αποκαλύπτοντας ερωτικά απωθημένα με ασαφή όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασιώσεων… μέχρι τη στιγμή που μετά από αλλεπάλληλες ανατροπές, η καθηγήτρια με ψυχική πληρότητα θα πιει το δηλητήριο και ο Νανουριστής έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς την αποστολή του θα αποχωρήσει…

Ένα ακόμα εμπνευσμένο (+) έργο του Θ. Τριαρίδη της κατηγορίας «ρομαντικό, σκοτεινό, ερωτικό θρίλερ», που ουδόλως θυμίζει την σύγχρονη πολιτική θεματολογία του, καθότι γραμμένο πριν 12 χρόνια, όταν προφανώς η ευαισθησία του συγγραφέα τον οδηγούσε σε πιο συναισθηματικά μονοπάτια… Στα οποία επίσης διακρίνουμε  σταθερά τα σπουδαία χαρακτηριστικά της γραφής του, όσον αφορά στην ποιότητα του κειμένου, την ποιητικότητα του λόγου, τη δόμηση ευφάνταστων χαρακτήρων και πλοκής, την  ευφυία ενός δημιουργικού μυαλού να συλλαμβάνει πρωτότυπες ιδέες και να πλάθει ελκυστικές ιστορίες…

Το εύρημα του Νανουριστή ως «επαγγελματία συνοδού θανάτου» δηλώνει από μόνο του πλεόνασμα… σατανικής ή ευλογημένης έμπνευσης, ενώ ο τρόπος που δομείται η πλοκή συνδυάζοντας μυστήριο, ερωτισμό, αγωνία, ανατροπές, ακροβασία μεταξύ αληθινού και φανταστικού, παράλληλα με τον ποιητικό, αλληγορικό μύθο ενός «αλχημιστή» που εφηύρε τον καθρέφτη για να αποτυπώσει το «δάκρυ του θεού», συνιστούν το υπέροχο συγγραφικό σύμπαν ενός σπάνιου πνεύματος… που εν προκειμένω, μεταξύ άλλων ευαισθησιών ή υπαρξιακών και φιλοσοφικών στοχασμών, αναδεικνύει ευρηματικά τη ματαιοδοξία ακόμα και στη ματαιότητα του θανάτου…

Περνώντας στην σκηνοθεσία του Παύλου Δανελάτου με την προσεγμένη αισθητική, την θαυμάσια ισορροπία χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, την αποτελεσματικότητα, την ουσιαστική προσέγγιση σε ένα δύσκολο εγχείρημα, θα πούμε  απλά ότι το όνομά του αποτελεί  σοβαρή εγγύηση για δουλειές που κινούνται σταθερά από ένα επίπεδο ποιότητας και πάνω… Στο συγκεκριμένο μονόπρακτο έργο είχε να διαχειριστεί κατ’ ουσίαν έναν απαιτητικό νοηματικά και συναισθηματικά διάλογο χωρίς ιδιαίτερα δραματουργικά ερείσματα να στηριχθεί, καταφέρνοντας ωστόσο να  προσδώσει όγκο και ένταση, να διαμορφώσει εξαιρετική  ατμόσφαιρα «μυστηρίου» με στιγμιαία σκοτάδια και υποβλητικούς ήχους,  να αναδείξει εύστοχα την ρομαντική ευαισθησία, την ποιητικότητα του λόγου, τις απρόβλεπτες εξελίξεις, σε συνδυασμό με  μικρές χιουμοριστικές πινελιές «αποφόρτισης» ή «παιχνιδίσματος»…

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο άκρως φροντισμένο σκηνικό περιβάλλον με την καλόγουστη αναπαράσταση πολυτελούς σαλονιού με μπαρόκ ρομαντικές λεπτομέρειες, καθώς και στα απολύτως ταιριαστά κοστούμια με το αέρινο φόρεμα της ηρωίδας και το αυστηρό κοστούμι του Νανουριστή, ενώ τόσο η μουσική, όσο και οι ιδιαίτερα προσεγμένοι φωτισμοί κυρίως στις αναδρομές με το παιχνίδι ρόλων, συνέβαλαν καθοριστικά στο ατμοσφαιρικό κλίμα… Βεβαίως δόθηκε η δέουσα βαρύτητα στις ερμηνείες των ηθοποιών με άψογη καθοδήγηση και αληθοφανή κίνηση στο χώρο, εστιάζοντας στην ουσία ενός πυκνού κειμένου με σύνθετο περιεχόμενο, καθώς, πέραν της κεντρικής ιδέας,  περιείχε «ιστορίες μέσα στην ιστορία», συναισθηματικές εναλλαγές, μείξη πραγματικού- φανταστικού, σε μια συνθήκη- πρόκληση με ξεχωριστή δυσκολία στην σκηνική απόδοση, γεγονός που εξηγεί γιατί οι μέχρι τώρα… 12 απόπειρες ανεβάσματος δεν ευοδώθηκαν, όπως μας ενημέρωσε ο συγγραφέας…

Σε επίπεδο υποκριτικής θα σχολιάσουμε τα καλύτερα για τους δύο ταλαντούχους ηθοποιούς με εξαιρετικό δέσιμο μεταξύ τους… ξεκινώντας από τη Μαρία Προδρόμου ως αυθεντική ρομαντική φιγούρα αλλοτινών εποχών που απέπνεε χάρη, φινέτσα, ευαισθησία, θα επισημάνουμε τη θαυμαστή ευελιξία, ακρίβεια και εκφραστικότητα  στις ποικίλες συναισθηματικές διακυμάνσεις μιας ευάλωτης γυναίκας πριν τη μοιραία αυτοχειρία, καθώς και το γεγονός ότι η ερμηνεία της διέθετε «κάτι» από την γοητευτική, αξιοπρεπή δραματικότητα που εμπνέει το ανεκπλήρωτο… Ο Αλέξης Κότσυφας στον ιδιαίτερο ρόλο του Νανουριστή, απέδωσε με «επαγγελματικό» κύρος, στιβαρότητα, αληθοφάνεια, αυτοπεποίθηση, «γήινη» αμεσότητα τον χαρακτήρα του (με έναν μικρό… αστερίσκο παρακάτω), ενώ στο παιχνίδι ρόλων ανέδειξε και μια απρόβλεπτη χιουμοριστική πτυχή, ισορροπώντας εύστοχα ανάμεσα στο επαγγελματικό καθήκον και το συναίσθημα…

Οι επί μέρους παρατηρήσεις μας (-) αφορούν αρχικά ορισμένα σημεία κατά την αναδρομή στο παρελθόν και τη σύνδεσή του με το παρόν, καθώς και την εμπλοκή του «αλχημιστή», που είτε συγγραφικά είτε σκηνοθετικά δεν αποδόθηκαν ευκρινώς προκαλώντας μια κάπως θολή ασάφεια που εν μέρει δυσκόλεψε την πλήρη κατανόηση, ανεξάρτητα από την γοητευτική αίσθηση… Επίσης στον ρόλο του Νανουριστή ως φανταστικού ήρωα στα όρια σχεδόν του σουρεαλισμού, θα εκτιμούσαμε μια ανάλογη «φευγάτη» πινελιά στην ερμηνεία που θα αποτύπωνε την κάπως «μεταφυσική» υπέρβαση του χαρακτήρα, αντί του αυστηρού, γήινου ρεαλισμού ενός συμβατικού επαγγελματία (ως προσωπική εκτίμηση)…

Πριν κλείσουμε αξίζει να προσθέσουμε την εμπειρία από την εμφάνιση του Θανάση Τριαρίδη, καθώς πάντα ο μεστός, αυθόρμητος, ειλικρινής του λόγος έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει, αναδεικνύοντας παράλληλα το σπάνιο ήθος και την απαράμιλλη ταπεινότητα ενός σπουδαίου δημιουργού… Ο οποίος αφού ευχαρίστησε εγκάρδια με τα θερμότερα λόγια τους συντελεστές για τη θαυμάσια απόδοση του έργου του, ομολόγησε ότι ο ίδιος δεν πίστευε πως θα ανεβεί μετρώντας 12 αποτυχημένες απόπειρες, ενώ δήλωσε ότι ανήκει στην πρώτη του συγγραφική περίοδο που ναι μεν αγαπά αλλά θέλει να πάρει… απόσταση, καθώς στη συνέχεια τον απορρόφησε ολοκληρωτικά το πολιτικό θέατρο… Μια προσωπική, εξομολογητική στιγμή με αφοπλιστική απλότητα και αμεσότητα, όπως μόνο οι «μεγάλοι» ξέρουν…

Εν κατακλείδι (=) απολαύσαμε μια ιδιαίτερα καλοστημένη, φροντισμένη, αξιοπρεπή παράσταση πάνω σε ένα εμπνευσμένο εγκεφαλικό έργο πρωτότυπης σύλληψης, που κατατάσσουμε αναμφίβολα στην κατηγορία «καλό θέατρο»…

Αξιολόγηση:  7/10

«Ο Νανουριστής» του Θανάση Τριαρίδη.

Στο επίκεντρο βρίσκεται μία ετοιμοθάνατη καθηγήτρια του ρομαντισμού, η οποία έχει λάβει την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή της. Για αυτή την τελευταία πράξη, καλεί τον θρυλικό Νανουριστή, έναν επαγγελματία που εδώ και δύο δεκαετίες βοηθά τους ανθρώπους να πεθάνουν αξιοπρεπώς.
Σκηνοθεσία: Παύλος Δανελάτος. Ερμηνεύουν: Μαρία Προδρόμου, Αλέξης Κότσυφας.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή  στις 20:00 (έως 25/01)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ

Παύλος Δανελάτος: Στα άδυτα του «Νανουριστή» και του Θανάση Τριαρίδη | Interview

Θανάσης Τριαρίδης: Ο αιρετικός ανατομόρφος της ανθρώπινης ψυχής που κατακτά τις σκηνές