Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Διαβάσαμε διάφορα στο δελτίο τύπου που κέντρισαν το ενδιαφέρον μας, για μια παράσταση με πυρήνα τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, που ως «θέατρο τεκμηρίωσης» μετουσίωσε σε τέχνη ακατέργαστες αληθινές μαρτυρίες, που χρησιμοποίησε έναν έξυπνο τίτλο με τη «σφραγίδα» Π.Ο.Π. (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης), που επιπλέον αποτέλεσε «σημείο αναφοράς για τη αθηναϊκή σκηνή», φυσικά με μεγάλη επιτυχία… Όχι ότι το τελευταίο – ακόμα κι αν είναι αλήθεια- εμπνέει κάποιου είδους εμπιστοσύνη, κάθε άλλο, ωστόσο τα προηγούμενα υπήρξαν επαρκές κίνητρο για να επισκεφθούμε το θέατρο Αμαλία για την παράσταση «Π.Ο.Π.» σε σκηνοθεσία- δραματουργία από τον Θανάση Κριτσάκη…
Πριν την έναρξη ακόμη μας υποδέχεται από τη σκηνή μια «οικοδέσποινα» με φλύαρα καλωσορίσματα και δημοτικά άσματα, περιμένοντας να προσέλθουν οι ετερόκλητοι καλεσμένοι της για το στρωμένο τραπέζι, που μετά τις χαιρετούρες συστήνονται- καθότι… άγνωστοι μεταξύ τους- ως ζευγάρι βιοτεχνών πνιγμένο στα χρέη, ένας ντελιβεράς με μισθό πείνας, μια ηθοποιός που δουλεύει σε μπαρ για την επιβίωση, ένας μικροαστός απελπισμένος… Αφού φάνε, αρχίζουν να φλυαρούν για τα χάλια της ελληνικής πραγματικότητας και τον καθημερινό δυσβάσταχτο αγώνα της επιβίωσης, να αναθυμούνται τις εποχές ΠΑΣΟΚ με σατιρικές συγκρίσεις, να καταθέτουν τα αδιέξοδά τους, ενώ ένα κομμάτι αφορά σε προβολές από αυθεντικές συνεντεύξεις πάνω στο θέμα, αντίστοιχες με ρεπορτάζ ειδήσεων, για να κλείσουν με μια ομαδική χορογραφία τύπου «χορός του Ζαλόγγου»…
Στον ανούσιο αχταρμά (-) μιας ώρας που με οριακή υπομονή παρακολουθήσαμε, αναρωτιέμαι τί να πρωτοσχολιάσει κανείς, ειδικά όταν διαβάζει ότι σκοπός του δημιουργού Θανάση Κριτσάκη ήταν «να ερεθίσει ξανά και ξανά έναν παγιωμένο μηχανισμό σκέψης και πράξης» … Ότι δηλαδή ως πολίτες σκεπτόμαστε και δρούμε με έναν ακατονόμαστο «παγιωμένο μηχανισμό» που ήρθε το συγκεκριμένο πόνημα να αναταράξει μπας και ξεκουνηθούμε! Επιχειρώντας να πετύχει τον φιλόδοξο στόχο- ευσεβή πόθο με ένα κατασκεύασμα χαοτικό χωρίς στοιχειώδη συγγραφική δομή, ως ακατέργαστο συνονθύλευμα σκόρπιων, γραφικών, κοινότυπων μαρτυριών επιπέδου καφενείου, όπου δεν φρόντισε έστω να προσδώσει μια αληθοφανή σχέση μεταξύ των ηρώων, «φυτεύοντας» άγνωστους μεταξύ τους καλεσμένους σε κοινό τραπέζι, για να συμπληρώσει αυθαίρετα το ελληνικό «μωσαϊκό» της μεσαίας τάξης που δεν ήταν καν αντιπροσωπευτικό… με κουβέντες της παρέας που προκαλούν χασμουρητό, με χιλιοειπωμένες κλισέ ιστορίες, με βαρετά τηλεοπτικά ρεπορτάζ, με εμβόλιμες κουλτουρέ δηθενιές ή μελούρες, σε μια συρραφή τόσο κακότεχνη που απορείς σε ποιο αθέατο λαγούμι κρύβεται η «τέχνη» και πόσα αποθέματα αντοχής μπορείς ως θεατής να διαθέτεις…
Διότι πέραν του ανεκδιήγητου κειμένου, ήρθε η μοιραία σκηνοθεσία του ίδιου ως καταπέλτης για το τελειωτικό χτύπημα, εντελώς αναμενόμενο όταν η συγγραφική βάση είναι ανύπαρκτη και το οικοδόμημα δεν έχει πού να στηριχθεί… Πόσο να το κρατήσουν οι ανούσιες φλυαρίες περί των αυτονόητων για την κρίση, τα χρέη, τα λογής αδιέξοδα, την κατάντια της χώρας, τη διαφθορά κλπ. που έχουμε εξαντλήσει μέχρι μπουχτίσματος τόσο στις καθημερινές κουβέντες, όσο και στις τηλεοπτικές οθόνες;; Επειδή λοιπόν η κατάρρευση ήταν προφανής, επιστρατεύτηκε ως «αντιστήριξη» στο χάος η… δήθεν κουλτούρα, με κάποιες επιλογές εντελώς ανένταχτες, αψυχολόγητες, ανοίκειες σαν τη μύγα μες στο γάλα (μη ρωτάτε ποιο είναι τί), που η στημένη εκζήτηση άγγιζε τη φαιδρότητα, όπως πχ. ξάπλωμα στα πατώματα, μια άτεχνη και άτοπη απομίμηση ζεϊμπέκικου, κάτι ξεκάρφωτες απαγγελίες, η σουρεάλ εμφάνιση ενός αρχαίου… Κούρου από το πουθενά, κάτι πονεμένες κραυγές με το κεφάλι μέσα στο ανοιχτό ψυγείο, ένα ξέφρενο χοροπηδητό με ροκ-Πασόκ φόντο κλπ…με αποκορύφωμα το φινάλε όπου ο βασανιστικά αργόσυρτος «χορός του Ζαλόγγου» με ηρωική έξοδο, απλά ροκάνισε το χρόνο για να γεμίσουν τα 70 λεπτά και να εμπεδώσουμε μια ντεμέκ «ψαγμένη» χορογραφική πινελιά γραφικότητας…
Ενόσω στη μεγαλύτερη διάρκεια τα δημοτικά άσματα με τη γκάιντα ως μόνιμη φολκλόρ υπόκρουση «ελληνικότητας» (τόση φαντασία!) σκέπαζαν τα λόγια (όχι βέβαια ότι χάναμε κάτι), οι προβολές των πληκτικών συνεντεύξεων ξεκούρασαν κανά δεκάλεπτο τους ξαπλωμένους ηθοποιούς κι αποκοίμισαν το κοινό, κάποια θολά κατεβατά στην οθόνη ήταν αδύνατο να διαβαστούν από τους πίσω και ποιος ξέρει τί μηνύματα χάσαμε, ενώ το κακόγουστο μίζερο σκηνικό με το πλαστικό τραπέζι- καρέκλες κι ένα ψυγείο στο βάθος, είναι αλήθεια ότι εξυπηρέτησε τον «συμβολισμό» της γενικής, αντιαισθητικής μιζέριας ενός μπάχαλου με μηδενικό λόγο ύπαρξης, πέρα από την ικανοποίηση μιας προσωπικής φιλοδοξίας σε βάρος του ταλαίπωρου κοινού…
Σε επίπεδο ερμηνειών από τους Κωνσταντίνο Δαλαμάγκα, Πένυ Ελευθεριάδου, Δημήτρη Καστανιά, Θανάση Κριτσάκη, Ειρήνη Κυριακού και Θεανώ Μεταξά, αν εξαιρέσουμε μια- δυο αδύναμες έως ερασιτεχνικές με έλλειψη άνεσης, για τους υπόλοιπους δεν αμφιβάλλουμε ότι αν κληθούν να υπηρετήσουν μια παράσταση με συγκροτημένο κείμενο και αξιοπρεπή σκηνοθεσία, θα ανταποκριθούν με επάρκεια, καθώς διαθέτουν εμφανώς τα προσόντα, που όμως εν προκειμένω χάθηκαν κάτω από τα ερείπια ενός σαθρού οικοδομήματος κατά την κατάρρευση… οπότε ό,τι κι αν σχολιάσουμε για τα «θύματα» θα τους αδικήσουμε και είναι κρίμα…
Συνοψίζοντας (=) για μια εξώφθαλμα κακότεχνη παράσταση, θα πούμε ότι αυτό που περισσότερο εξοργίζει, πέρα από την υποτίμηση καθαυτή του κοινού, είναι το γεγονός ότι πλασάρεται (ακόμα μια φορά) με βαρύγδουπες, διανοουμενίστικες περικοκλάδες περί υψηλών στόχων και τέχνης ή περί ανυπόστατης επιτυχίας στη φαντασία των συντελεστών, όταν διαπιστώνεις δια ζώσης την οικτρή παραπλάνηση για ένα ανούσιο κατασκεύασμα…
Αξιολόγηση: ΜΗΔΕΝ/10
ΑΜΑΛΙΑ
«Π.Ο.Π.»: Ένα σκληρό «Λουτρό Αλήθειας» του Θανάση Κριτσάκη.
– Συνέντευξη: Ο σκηνοθέτης Θανάσης Κριτσάκης μιλά στην “Κ”
Στον ντελιβερά της διπλανής πόρτας. Στην ηθοποιό που εργάζεται σε μπαρ για να επιβιώσει. Στον εθνοκεντρικό καιτον μικροαστό. Στα ζευγάρια που αναζητούν τη σύνδεση σε μια εποχή «συνουσίας των δέκα λεπτών»
Σκηνοθεσία: Θανάσης Κριτσάκης. Ερμηνεύουν: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Πένυ Ελευθεριάδου, Δημήτρης Καστανιάς, Θανάσης Κριτσάκης, Ειρήνη Κυριακού, Θεανώ Μεταξά.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη έως Σάββατο: 21:00 Κυριακή: 20:00 (έως 01/02)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
