Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης για την Κουλτουρόσουπα
Μέρος Α’: Εισαγωγή – Πιστοποιήσεις
H τελευταία εκπομπή που θα μονολογήσω με δογματικότητα και σιγουριά, μοιράζοντας τα αξιώματά μου, πάνω στα τραγούδια του Β’ Ημιτελικού της ελληνικής Γιουροβίζιο.
Πια είναι γνωστό ότι τέλειωσα τη σχολή μου. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Τμήμα Γιουροβιζιονολογίας του Κίτσιου Πανεπιστημίου Αθηνών, με κατεύθυνση την Εφαρμοσμένη Αποβλάκωση και το Εφαρμοστό Στρας! Οπότε η γνώμη μου, μετά από 4 χρόνια σπουδών και λαοθάλασσα νεκρών εγκεφαλικών κυττάρων, έχει βάρος, έχει πρεστίζ, έχει κάνει απ’ την αντικειμενικότητα στριπτίζ!
Μέρος Β’: Στο Ψητό!
- RIKKI – “AGAPI”
Αυτή είναι η ποπ που εγώ απολαμβάνω. Πέρσι που τα έσοδα της ψηφοφορίας πήγαν σε φιλανθρωπικό σκοπό, ήταν ένας απ’ τους δύο που ψήφισα. Α ναι, συμμετείχε και πέρσι ο ερμηνευτής με ένα αντίστοιχα υπέροχο τραγούδι. Που το ελληνικό κοινό προσπάθησε και φυσικά πέτυχε να πατώσει, επειδή προφανώς δεν είναι λάτιν ή τραπ ή τσιφτετελοπόπ.
Με ντύσιμο ιδιόρρυθμος μαρκήσιος απ’ τους Γαργαλιάνους που ‘χασε όλη την περιουσία του κι έχει μείνει πανί με πανί (κυριολεκτικά), ο RIKKI δίνει για μένα -ακόμη μια χρονιά- την πρόταση που λειτουργεί εντός, εκτός, μην πω κι επί τα αυτά της Γιουροβίζιο. Φινετσάτη, ακριβή ποπ (μάλλον μόνο για τη δεσποσύνη μου, κρίνοντας εκ των διαγωνιστικών αποτελεσμάτων), μια βεντάλια που ανοίγει από lounge διάθεση και φτάνει μέχρι πιο επιθετικά dance στοιχεία, στην ατμόσφαιρα ενός απόλυτα κουλ μικροσύμπαντος.
Ταιριαστή δομή για μια νεότερη Γιουροβίζιο- όχι ότι θα πάει, αλλά λέω, το καψερό. Προσωπικά, θα θεωρήσω επιτυχημένη πορεία του τραγουδιού μόνο αν καταποντιστεί για να δείξει ότι το ελληνάρικο κοινό δε θέλει τίποτα που να κοιτάζει προς δύση μεριά ή προς τα μπροστά.
- GARVIN – “Back in the Game”
Άντε ν’ ανεβαίνουν λίγο τα watt στους ενισχυτές, γιατί θα ξεχάσουμε ότι υπάρχει και η ηλεκτρική κιθάρα ως μουσικό όργανο κι ο παραμορφωμένος ήχος της ως συνειδητή επιλογή κι όχι διάλειμμα.
Πολύ ευχάριστη ροκιά, που χωρίς να φέρει τη νεκρανάσταση του είδους (και κανείς δεν πρέπει να το ζητάει), το υποστηρίζει άρτια σε πλαίσια Γιουροβίζιο. Ενέργεια, ηλεκτρισμός και ένα ριφ που μου κόλλησε- είναι αυτό λίγο; Ένα ανεβαστικό, οπτιμιστικό τρίλεπτο-παράκαμψη από την κύρια κατεύθυνση του πάρτι, χωρίς βαθιές αξιώσεις και βαρύγδουπα παρεπόμενα.
Όχι πάρα πολλές πιθανότητες για υψηλές πτήσεις κι εμένα δε με νοιάζει καθόλου. Μόνο περιμένω το live που απλώς θα τα σπάσει!
- Mikay – “Labyrinth”
Αξιόλογο, παραδοσιακό ποπ με προοπτικές, περιμένω να δω πώς θα παρουσιαστεί ζωντανά. Έχει τάσεις για κάτι επικό-μεγαλειώδες (για Γιουροβίζιον, έτσι;), τηρεί τη φόρμουλα τραγουδιού για τον διαγωνισμό και με κάποια εκκεντρικότητα στην παρουσίαση μπορεί να ξεχωρίσει περισσότερο. Απλώς έχω καταναλώσει περισσότερη ποπ απ’ όση αντέχει ο οργανισμός μου και μου λείπει ο εκρηκτικός ενθουσιασμός. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι νόστιμο το τραγούδι.
Ειλικρινά αν το έλεγε καμιά Loreen ας πούμε (έτσι τυχαία, πολύ τυχαία λέω ένα πολύ τυχαίο όνομα, τυχαία, πάρα πολύ τυχαία) θα έπαιρνε 850 βαθμούς απ’ τις κριτικές επιτροπές, 248 εκατομμύρια προβολές στο Γιουτιούμπς και το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας απ’ το Σουηδική Ακαδημία.
Πολύ ωραίο το styling της ερμηνεύτριας στο βίντεο παρουσίασης, άσχετο. Απλώς ήθελα να το επισημάνω, γιατί μάλλον δε θα πήρε το υπόμνημα ότι το θέμα της εβδομάδας είναι “Μεθυσμένοι στο Πατρινό Καρναβάλι”.
- Μαρίκα – “Daughters of the Sun (Α, Ε, Ι, Ο, U)”
Κι αυτό μου κέντρισε το ενδιαφέρον ακούγοντας τα 15 δευτερόλεπτα μετά την ιδιοφυή απόφαση της ΕΡΤ. Και το κράτησε όταν τ’ άκουσα ολόκληρο.
Παραμυθένιο, με αρχέγονη ατμόσφαιρα, χωρίς τίποτα πλαστό, θα μπορούσε να είναι το μουσικό χαλί κάποιας επικής ταινίας, ή κάποιου indie βιντεοπαιχνιδιού. Έχει τύπο, έχει κάτι ανάλαφρο, είναι συννεφένιο και ξεκάθαρα κάτι εντελώς διαφορετικής κατεύθυνσης απ’ τα υπόλοιπα τραγούδια των Ημιτελικών- κάτι που πιθανόν να λειτουργήσει ευεργετικά στο διαγωνιστικό κομμάτι και μακάρι. Εύπλαστο μείγμα folk, ποπ και χορωδιακής μουσικής που πατάει ελαφρά από Ελλάδα μέχρι Βρετανικές νήσους.
Έχει κάτι το μυστηριακά εύθυμο και μια τρανταχτή πλαστικότητα που του δίνει την απαραίτητη άποψη για να μπορεί να διαγωνιστεί. Άξια πρόταση.
- D3lta – “mad about it”
Νόστιμη ροκιά που ενώνει τα ένδοξα παλιά με την ηλεκτρονική προσέγγιση του τώρα. Με αέρα εκτός mainstream Ελλάδας (δηλαδή καμπάνιας “Come το Greece για να τη βρεις”: χαμόγελο καταστηματαρχών στα όρια της νοητικής υστέρησης, χοροί χαρούμενων, ανέμελων ανθρώπων σε ηλιόλουστες πλατείες, θάλασσα, Σαντορίνη, παρέα, ΩΠΑ!), δεν ξέρω τι χώρο μπορεί να καταλάβει, πέραν του να φέρει έναν εναλλακτικό ήχο στη βραδιά.
Παλλόμενο και με χαρακτήρα, δίνει μια ευχάριστη ένταση στο πάρτι.
Και μάλιστα θεωρώ και τον δημιουργό-ερμηνευτή πολύ τίμιο. Γιατί μάλλον έχασε στοίχημα κι έπρεπε να φορέσει τη μπλούζα που φόρεσε στο βίντεο παρουσίασης. Και το τίμησε το στοίχημα.
- ZAF – “ASTEIO”
Τρομερά ενδιαφέρον, απολαυστικότατο, ΚΟΛΛΗΤΙΚΟTATO πίστα-ποπ. Νομίζω μύρισαν οι πιτζαμούλες μου τσιγαρίλα, αλκοόλ και λουλούδια και μόνο στο άκουσμα. Αλήθεια περίμενα να πεταχτούν και 3-4 κορμιά (ημίγυμνες χορεύτριες ) στα μαύρα κι ένας μετρ να με ρωτήσει πώς μπήκα στο μαγαζί με τέτοια μούτρα.
Με περιβολή σκαστός ταυρομάχος απ’ το στρουμφοχωριό, ο δημιουργός-ερμηνευτής παρέδωσε κάτι που ποντάρω θα ‘κανε καλή αναρρίχηση σε ευρωπαϊκά ναρκοπέδια ή θα έπρεπε, τέλος πάντων. Αν είναι να συμμορφώνεται κάθε χώρα στα στερεότυπα των ξένων, μήπως και πετύχει στον υψίστης σοβαρότητος διαγωνισμό της Γιουροβίζιο, ας το κάνει η Ελλάδα μ’ αυτό το τραγούδι.
Στίχοι horny, ψιλοedgy εφήβου (την ομιλώ απταίστως την ελληνική), μουσική θαυ-μά-σι-α τσιφτετελέ, μπουζουκίζει με εξαιρετικό στιλ και επιβλητικότητα. Είναι για Γιουροβίζιο, απλά.
Ανυπομονώ να τον ακούσω στο live, έχει φωνητικές απαιτησούλες το κομμάτι. Που αν τις εκπληρώσει ο ερμηνευτής, θα του βγάλω τη μάσκα ύπνου που φοράω για καπέλο. Μικρό παιδί κιόλας- εγώ στην ηλικία του, τι έκανα πλάκα-πλάκα; Ε, Playstation θα ‘παιζα και θα ‘βριζα στην οθόνη, κομπλέ.
Τα πολλά λόγια είναι κρυψώνα: κάποια τραγούδια τ’ άκουγα επανειλημμένα για να τα καταλάβω καλύτερα. Άλλα, επειδή οι νευρικές μου απολήξεις είναι αχόρταγες και τα ζητούσαν. Ήταν το τραγούδι που άκουσα περισσότερες φορές από κάθε άλλο μέχρι στιγμής. Μάλλον βρήκα ποιον θα ψηφίσω στον Β’ Ημιτελικό.
Μάντης Τυρεσίας: Εφτάδα ελληνικού Τελικού.
- KIANNA – “No More Drama”
Ποιον κοροϊδεύετε, ρε σεις; Είναι η χαμένη δίδυμη αδερφή της Dua Lipa, που ‘χει θεία τη Gwen Stefani κι έκανε τράκα την γκαρνταρόμπα της Avril Lavigne.
Ηρεμώ και συνεχίζω. Καλοκαιρινό, χορευτικό ποπ για ανέβασμα της διάθεσης με το απαραίτητο synth bass να βαράει στ’ αφτιά και την επαναλαμβανόμενη μελωδία να ικετεύει για ψάρεμα από επίδοξους Dj. Χωρίς αστεία, μπορώ να φανταστώ το τραγούδι να παίζει σε παραλία με παράνομες ξαπλώστρες μπάσταρδων σιχαμάτων ιδιοκτητών μπιτσόμπαρων, που πληρώνουν τους εργαζομένους ανάλογα αν ο Ερμής είναι ανάδρομος ή όχι και θεωρούν την παραλία τσιφλίκι τους (με την ανοχή, αν όχι στήριξη της πολιτείας, βεβαίως-βεβαίως).
Ξαναηρεμώ και συνεχίζω. Ευχάριστο τρίλεπτο κι αυτό, τόσες ευκαιρίες για διαφορετικά ακούσματα δε βρίσκουμε εύκολα. Μόνο αυτό το “Ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma” (και πρέπει να μην έβαλα και μερικά “ma”) πριν το ρεφρέν δυστυχώς μου χτυπάει στα μη-μη-μη-μηνίγγια. Αλλά επειδή μου φαίνεται παραστατικότατη, άρα συμπαθέστατη η ερμηνεύτρια, περιμένω να δω πώς θα στηθεί το έργο επί της σκηνής για να διαφοροποιηθεί απ’ τα υπόλοιπα τραγούδια κουνήματος.
Μακάρι να υποστηρίξει με την ίδια δυναμικότητα, τσαχπινιά και γουστοσύνη και στο live το τραγούδι της, η θετικότατα ενεργητική δημιουργός.
- Stella Kay – “You Are The Fire”
Σίγουρα πολύ μακριά απ’ τ’ ακούσματά μου. Γλυκούλι τραγούδι, υπέροχη ερμηνεία, μάλλον ζωντανά θα είναι πραγματικά όμορφη στιγμή. Αλλά αφέντης της ζωής είναι ο χωροχρόνος. Στην προκειμένη- χώρος: Ελλάδα, ημιτελικός Γιουροβίζιο, χρόνος: 2026. Άρα, με βάση τον συγκεκριμένο χωροχρόνο κι όχι με αφηρημένες αισθητικές προσεγγίσεις βασισμένες σε Hume, Adorno και Dewey, παίζει μπαλίτσα εκτός διαγωνιστικού κομματιού το κομμάτι.
Να ντύσει σκηνή ρομαντικής-δραματικής ταινίας, ναι. Να ντυθεί με τα άμφια του νικητή του ελληνικού Τελικού, δυσκολάκι. Δε νομίζω ότι πρόκειται για το πιο ιδιαίτερο, το πιο χαρακτηριστικό, το πιο ξεχωριστό, τέλος πάντων, τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν ξέρω αν θα ‘ταν, για παράδειγμα, το πρώτο single, από ένα άλμπουμ της ερμηνεύτριας.
Αναντίρρητα, δε σημαίνει ότι το κομμάτι δε θα βρει τον δρόμο και το κοινό του (μην τα ξαναλέμε). Αλλά εγώ δεν κατάφερα να συνδεθώ. Πρόβλημά μου.
- TIANORA – “Anatello”
Θετικά παράξενη πρόταση. “Όποιος εκκεντρικός, προσέλθει” είναι το mantra της Γιουροβίζιο και η ερμηνεύτρια μάλλον δικαιούται early pass. Έχει αυτό το πάντρεμα παραδοσιακού-ηλεκτρονικού που κεντρίζει το ενδιαφέρον τε σήμερον ημέρα. Είναι το δυτικότροπο έθνικ με ευήκοα ώτα στα δυτικά ακροατήρια. Με απλά λόγια: κάτι που θα ‘στελνε η Ελλάδα και (μάλλον) θα καλιάρεσε στους ξένους αγοραστές.
Αλλά η αλήθεια είναι… το ‘κανε πέρσι η Κλαυδία. Και το ‘κανε πολύ καλά. Μην τους μπουκώσουμε τους ξένους στο Ellada και γκώσουν- λίγο, λίγο θέλει. Του χρόνου πάλι, ας πούμε, να σταλεί παραδοσιακόμορφο τραγούδι, λέω εγώ ο trend-setter.
Αναρωτιέμαι πώς θα στηθεί ζωντανά και κυρίως αν καταφέρει η ερμηνεύτρια να κάνει τα φωνητικά ακροβατικά που απαιτεί το άσμα. Τότε, όντως θα είναι πολύ εντυπωσιακό κι απειλητικό για τα φαβορί. Γιατί κάνω και ερευνητική δημοσιογραφία και βλέπω ότι το κομμάτι έχει σίγουρα κοινό και δε θα περάσει αδιάφορο. Κι αυτό είναι για μένα σίγουρα από μόνο του τρανταχτή νίκη για το πλαίσιο που μιλάμε.
- Victoria Anastasia – “Whatcha Doin To Me”
Κλασικό R&B, ωραία εκτελεσμένο, με κλείσιμο ματιού στην παράδοση (έχει λύρα).
Δεν μπορώ να πω ότι ξεχώρισα κάτι τρομερά ιδιαίτερο πέρα απ’ την εκφραστική ερμηνεύτρια. Ένα ευχάριστο τρίλεπτο μουσικής δεν είναι καθόλου άσχημο. Εν τω μεταξύ απορώ τι μπορεί να προλάβει να πει ένας καλλιτέχνης σε 3 λεπτά. Κι αυτό τραγούδι δεν είναι καν τρία λεπτά, είναι κάτι παραπάνω από 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα- λακωνικότητα σε στεροειδή υποθέτω!
Απλά- μόνο για τρεις λόγους πας σε διαγωνισμό: α) αν μπορείς, για να κερδίσεις ή β) αν μπορείς, να ξεχωρίσεις ή γ) να δηλώσεις κάτι που θεωρείς σημαντικό. Προσωπικά, δεν ξέρω τι απ’ τα παραπάνω μπορεί να πετύχει το συγκεκριμένο τραγούδι. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει κάποια αξία, που κάποιος άλλος δε θα ενθουσιαστεί ανακαλύπτοντάς την.
- BASILICA – “Set Everything On Fire”
Άλλο ένα κάργα κινηματογραφικό τραγούδι. Το ‘χω έτοιμο το τρέιλερ: “H νέα ταινία της Whitney Arizona με τον Kevin Kosta…“Ο Τερματοφύλακας”! “Ο Τερματοφύλακας” στους κινηματογράφους κοντά σας, 37 Νοεμβρίου 1993!”.
Εγώ την απολαμβάνω φουλ την παρελθοντολαγνεία, γιατί είμαστε παγιδευμένοι σ’ ένα ανηλεές παρόν, μ’ ένα μέλλον που μάλλον καλύτερα να μην έρθει, ας κάτσει εκεί που είναι. Οπότε προς τα πού θα πρέπει να στρέψουμε τα μάτια μας (γιατί εναλλακτική είναι η οιδιπόδεια μέθοδος επίλυσης προβλημάτων); Στο καθαγιασμένο παρελθόν. Αλλά το παρελθόν είναι ωραίο αρκεί να μπορείς να διακοσμήσεις το κουφάρι του με άποψη. Αλλιώς αρχίζει και ζέχνει, το σκασμένο.
Πάλι όμορφη ερμηνεία, σε πολύ γνώριμα ποπ μονοπάτια, με γνωστές μπαλαντοειδείς μελωδίες.
Εμένα δε μπορώ να πω ότι με άγγιξε, αλλά αν υπάρχει μια υπόνοια Τέχνης, σ’ όλη αυτήν την υπόθεση ονόματι Γιουροβίζιο, νομίζω βρίσκεται στο ότι οποιοδήποτε τραγούδι μπορεί να γεννήσει ένα κβάντο ομορφιάς στον οποιοδήποτε. Και μπορεί να ακούγεται τρομοκρατικά σχετικιστικό και άλλο τόσο αβαθές, αλλά για μένα αυτό είναι μαγικό.
- good job Nicky – “Dark Side of the Moon”
Να, η ευκαιρία για απόλυτη υποκειμενικότητα, χωρίς την παραμικρή μετάνοια.
Απόλυτα 80s’ προσέγγιση, με synthesizer σε πρωταγωνιστικό ρόλο, φωνητικές αρμονίες να βαράνε χωρίς έλεος και μια σκοτεινά χορευτική διάθεση που αγοράζω ΕΝΤΕΛΩΣ. Το τραγούδι είναι κάτι σαν demo που δε χώρεσε στο After Hours του Weeknd. Και το After Hours το κατεβάζω μονοκοπανιά. Άνετα. Όπως και πολλοί άλλοι, κρίνοντας απ’ τα 750 τρισεκατομμύρια streams και τ’ άλλα τόσο video με remixes που προκάλεσε.
Θα πει κάποιος: “To After Hours βγήκε παραπάνω από μισή δεκαετία πριν. Τώρα δε σε πειράζει αυτή η παρελθοντολαγνεία, τερατάκι τσέπης;”. Και θα απαντήσω εγώ: ΚΑΘΟΛΟΥ! Ο ήχος αυτός είναι απ’ τους αγαπημένους μου, αυτήν την εμφιαλωμένη ατμόσφαιρα ρετροφουτουρισμού τη θέλω για κολόνια και η επιστροφή στη βαριά μελωδικότητα των πιασάρικων μελωδικών γραμμών του παρελθόντος είναι το καλύτερό μου. Ραδιοφιλική ποπ, που μπορεί να ξεσηκώσει τον κόσμο να χορεύει και σε κάτι άλλο πέρα από τσιφτετέλια και τραπικιώτικα έργα τέχνης.
Το μόνο κακό είναι ότι αν το στείλει η Ελλάδα. θα πρέπει να κρύψει την ονομασία προελεύσεως. Γιατί βλέπω μεγάλη πιθανότητα να βρουν τα χίλια μύρια να του σούρουν, επειδή γράφει “Greece” κι όχι κάτι πιο βόρειο.
Επίσης, κάτι σοβαρό. Ικετεύω τους ανθρώπους της ΕΡΤ; Την ελληνική αστυνομία; Τον εισαγγελέα; Κάποιον χριστιανό (ή και μη-χριστιανό), τέλος πάντων, να ελέγξει αν έχουν πιάσει όμηρο κάποιον απ’ το οικογενειακό περιβάλλον του ερμηνευτή και ως αντάλλαγμα του ζητάνε να φοράει αυτό το αμάλγαμα παράνοιας και ψυχωτικού επεισοδίου. Μήπως τον εκβιάζουν τον άνθρωπο, μήπως τον χειραγωγούν, μήπως τον απειλούν και τον υποχρεώνουν να ντύνεται σαν το μεταμοντέρνο ξώγαμο του Μαζώ απ’ το “Gucci φόρεμα”.
Μάντης Τυρεσίας: Θα είναι στην πρώτη τριάδα του ελληνικού Τελικού.
- KOZA MOSTRA – “Bulletproof”
Πλημμυρίσαμε στα ροκ τραγούδια σ’ αυτόν τον Ημιτελικό και στον πρώτο είχαμε λειψυδρία!
Κι εδώ έχουμε πάντρεμα του αγίου παρελθόντος με το βρόμικο τώρα. Αλλά τώρα εκδηλώνεται μ’ έναν σκληροτράχηλο, βαρύ ήχο για πιο άγρια νιάτα. Άντε να ανεβαίνουμε, όχι μόνο με τα χορευτο-ποπ κομμάτια, αλλά και με τις ροκιές της βραδιάς.
Κιθάρες με παραμόρφωση, μπουζούκι, τέλεια φωνητικά (που πάντα τα βρίσκω αξιοθαύμαστα λόγω απαιτήσεων στο συγκεκριμένο είδος) και ένα live που προμηνύεται θηριώδες. Στη Γιουροβίζιο καθαυτή, τα ροκ-μέταλ κομμάτια έχουν πολύ, πολύ… πολύ κακή τύχη γενικά (εκτός αν λέγεσαι Måneskin κι οι μισές ψήφοι είναι για το sex appeal), οπότε και να μην τα καταφέρουν οι δημιουργοί να φτάσουν ως εκεί, δε νομίζω ότι θα χάσουν και τίποτα. Άλλωστε, έχουν ήδη πάει και, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, τα κατάφεραν περίφημα.
Τραγούδι με το οποίο θα μπορούσε να διαγωνιστεί είτε η Ελλάδα, είτε η Ιρλανδία, είτε η Βοστόνη.
- leroybroughtflowers – “SABOTAGE!”
Κι αν πριν είχαμε κάτι να θυμίζει Weeknd, τώρα πάμε από Καναδά στις Διαιρεμένες Πολιτείες της Αμερικής και σε ήχο Τζάστιν Τίμπερλεϊ.
Πάρα πολύ νόστιμο κομμάτι, τσιλάρουμε με υπέροχη, ψαγμένη μελωδικότητα και μια τελείως, αντι-Γουροβιζιονιστική προσέγγιση που τη βρίσκω υπέροχη. Βέβαια, και ο ερμηνευτής μάλλον ΓιουροβιζιοΝΗΣΤΙΚΟΣ θα μείνει αλλά νομίζω ότι το διαγωνιστικό κομμάτι, όταν αναφερόμαστε σε τέτοια τραγούδια, πρέπει να μας αφήνει και εμάς και τους δημιουργούς παντελώς (σχεδόν) αδιάφορους. Εγώ χαίρομαι απλώς που υπάρχουν τέτοιοι δημιουργοί, που είναι Έλληνες (άκουσον-άκουσον!) και που η κριτική επιτροπή επέλεξε ένα τέτοιο τραγούδι φωτίζοντας μια εναλλακτική προσέγγιση, πέραν των καρικατουρέ πλαισίων στα οποία κινείται ο διαγωνισμός.
Μινιμαλιστικό, χαλαρό αλλά σφιχτό, αυτό κι αν αξίζει να βρει το κοινό του. Θα είναι ωραίο κλείσιμο της βραδιάς του Ημιτελικού.
