Απολαυστικοί «Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ» από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό! Είδαμε και σχολιάζουμε

Είδε η Ελένη Γιαννακίδου και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα

Για δεύτερη χρονιά το ΚΘΒΕ παρουσιάζει την παράσταση «Οι Δελφίνοι ή  Καζιμίρ και Φιλιντόρ» στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών σε  κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Πρόκειται για ένα έργο που έγραψε ο Μοσχόπουλος την περίοδο της καραντίνας και πραγματεύεται την αναμονή Δύο Δελφίνων για την ανάληψη της εξουσίας.

Στην αναμονή αυτή οι δυο Δελφίνοι:  Ο Καζιμίρ, αυστηρός, σοβαρός κι ακριβής μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια κάθε κίνησής του κι ο Φιλιντόρ, ευγενικός, ήρεμος, πράος, διαχυτικός, συνομιλούν για μια ώρα και κάτι περιμένοντας τον φάκελο που θα ανοιχτεί για να μάθουν ποιος θα γίνει βασιλιάς , ενώ κοντά τους βρίσκεται κι ο υπηρέτης που είναι υπεύθυνος για την ασφάλειά τους. Κάπου όμως ο χρόνος χάνεται, ο φάκελος δεν έρχεται και καθυστερεί και, όταν φτάνει και τον ανοίγουν, αυτό που διαβάζουν τους εκπλήσσει ή τους κάνει να αγωνιούν περισσότερο, αυτό που εμπεριέχει ο φάκελος είναι αναμενόμενο και παράλληλα απροσδόκητο.

Στα θετικά της παράστασης (+) τοποθετούμε αρχικά το κείμενο στο σύνολό του που είναι άκρως ποιοτικό και φροντισμένο σε επίπεδο λόγου, με γρήγορη κι έξυπνη στιχομυθία, με αρκετές δόσεις χιούμορ , με έξυπνες ατάκες και ενδιαφέρουσα επιχειρηματολογία. Ο Μοσχόπουλος χρησιμοποιεί τη λογική αλλά συνάμα φορτίζει το διάλογο και με συναίσθημα, έτσι ώστε αυτή η ανταλλαγή απόψεων πάνω στο ζήτημα της ανάληψης της εξουσίας είτε από τον ένα Δελφίνο είτε από τον άλλο να μας κρατά σε συνεχόμενη εγρήγορση χωρίς να κουράζει, αλλά αντίθετα να μας κάνει κοινωνούς των στιγμών αυτών της αναμονής μέσω ενός αγώνα λόγου, όπου στη μέση βρίσκεται ο υπηρέτης σε ρόλο φύλακα και προστάτη των δύο ανταγωνιστών.

Κοντά στο προσεγμένο κείμενο, συγχαρητήρια του αξίζουν και για τη  σκηνοθεσία που εστιάζει στην αντίθεση των νοοτροπιών και χαρακτήρων των  δυο Δελφίνων, του Καζιμίρ υποδύεται η Έφη Σταμούλη, και  του Φιλιντόρ, υποδύεται ο Δημήτρης Ναζίρης. Οι ήρωες, πάνω  σ ένα τεράστιο οβάλ βάθρο που πιάνει όλη τη σκηνή, κινούνται, διαλέγονται, ενίοτε κάθονται στο μοναδικό έπιπλο που υπάρχει, ένα εποχής ξύλινο κάθισμα  σε χρωματισμούς ίδιους με τα χρώματα και σχέδια των κοστουμιών που φορούν, ακουμπούν στο ημικυκλικό τοίχο που είναι μισός στα ίδια χρώματα με τα κοστούμια τους και μισός γυαλί αντανακλώντας πάνω του όλη τη σκηνή, αλλά και αστειεύονται περιμένοντας την ώρα των αποτελεσμάτων που συνεχώς καθυστερεί να έρθει .

Η εξαιρετική  υποκριτική ικανότητα των δυο πρωταγωνιστών αλλά και του Στέλιου Χρυσαφίδη στον ρόλο του Υπηρέτη,  φαίνεται από το πρώτο λεπτό, καθώς η καθαρότητα στον λόγο, οι μορφασμοί, το στήσιμό τους πάνω στη σκηνή, το αφελές  κι άκρως παράλληλα προστατευτικό χαρακτηριστικό του υπηρέτη κόντρα στο αυταρχικό του Καζιμίρ και σε συνάφεια με κείνο το γνώρισμα  του χαλαρού κι εύθυμου Φιλιντόρ, ολοκληρώνουν το παζλ των προσώπων  και δημιουργούν μια γοητευτική ατμόσφαιρα χαρακτήρων με βασικό συνδετικό κρίκο των τριών την αναμονή των αποτελεσμάτων για την εξουσία.

Έξυπνο, επίσης, το σκηνοθετικό εύρημα της παρουσίας επτά Φιγκυράνς, εδώ επτά καλογυμνασμένων ανδρών που ανά διαστήματα μπαίνουν στη σκηνή με συγκεκριμένες χορευτικές κινήσεις παριστάνοντας τους δείκτες του ρολογιού,  που για κάποιο ρόλο πάντοτε καθυστερούν τον χρόνο ή ανώμαλα τον προχωρούν μπροστά , είναι όμως πάντοτε αυτοί που προσδιορίζουν την ώρα.

Στο τέλος, πετούν τις ολόσωμες φόρμες τους που κρύβουν πρόσωπα και σώμα και δίνουν γυμνοί, μονάχα με το εσώρουχό τους, την αλληγορική λήξη της παράστασης παριστάνοντας τα δελφίνια, ως συναφές ακόλουθο του λογοπαίγνιου των Δελφινιών  με τους Δελφίνους που κυριαρχεί στο διάλογο των πρωταγωνιστών μέσα στη πορεία του έργου και φυσικά καταχειροκροτούνται από το κοινό.

Ως προς τους φωτισμούς :το φωτεινό και παράλληλα ημιδιάφανο από τους καπνούς ,που συνεχώς αναδύονται στη σκηνή, τοπίο σε συνδυασμό με το εντυπωσιακά μεγάλο, σε αυγοειδές σχήμα, λευκό φωτιστικό που κρέμεται από το  ταβάνι δείχνουν την καθαρότητα του χώρου, καθώς  το λευκό παίζει με τα πράσινα ρούχα των ηρώων αλλά και του τοίχου, ενώ  συνάμα ταιριάζουν και δίνουν πάσα σε συνειρμούς και σκέψεις των πρωταγωνιστών που,  στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν πράγματα,  μιλούν για σχήματα , εικόνες, ιδέες κι εναρμονίζονται πλήρως με το σκηνικό που βλέπουμε ως θεατές.

Το αρνητικό (-) που θα μπορούσαμε να βρούμε στην παράσταση βρίσκεται στο τέλος του έργου,  όπου η λύση της αναμονής δεν έρχεται για κανέναν κι ο θεατής φεύγει χωρίς να γνωρίζει τον κάτοχο της εξουσίας αλλά ίσως κι αυτό να ναι κι η γοητεία του, καθώς στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης σημειώνει πως συνομιλεί στο έργο του με τον Μπέκετ και επηρεάζεται από το « Περιμένοντας τον Γκοντό» του τελευταίου, δίνοντας ανάλογες πινελιές  βέβαια στο δικό του έργο όπου η κωμωδία, το δράμα, ο αγώνας ρητορικής και λόγου έχουν τη δική τους θέση.

Εν κατακλείδι (=) μέσα από αυτή την παράσταση βιώνεις την χαρά του ποιοτικού θεάτρου. Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που ως θεατής φεύγεις  από την αίθουσα κατανοώντας πως το θέατρο αποτελεί σημαντικό παιδαγωγικό εργαλείο που μέσα από τέτοιες παραστάσεις, σαν κι αυτήν που παρακολουθήσαμε,  δίνουν στο έπακρο να νιώσουμε το μεγαλείο της αισθητικής απόλαυσης !

Βαθμολογία: 7,4/10

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
«Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ»  – 2η χρονιά.
Είδαμε, βαθμολογήσαμε με … και σχολιάζουμε εδώ

Δύο Δελφίνοι, ο Καζιμίρ και ο Φιλιντόρ, αναμένουν την απόφαση για το ποιος από τους δύο θα γίνει ο μελλοντικός βασιλιάς. Ανυπόμονος, ανασφαλής και αυταρχικός ο Καζιμίρ. Πράος, ευγενικός και καλοσυνάτος ο Φιλιντόρ. Ή μήπως όχι;

Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος. Ερμηνεύουν Δημήτρης Ναζίρης, Έφη Σταμούλη, Στέλιος Χρυσαφίδης κ.ά.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00 Πέμπτη-Παρασκευή: 21:00 Σάββατο: 18.00 & 21.00 Κυριακή: 19:00 (έως 25/01/2026)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ