Μελετήστε πρώτα το OG Ευαγγέλιο

Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης για την Κουλτουρόσουπα

Κάποτε στο… Χόλιγουντ, 2019, 155 λεπτά, κωμωδία-δράμα εποχής

Διαθέσιμο ως: Κυριακή, 18 Ιανουαρίου, 23:59

Λίγο πριν την αυγή των 70s’, κάπου κοντά στον λόφο του Χόλιγουντ, εκεί που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα (σε αναλογία 1 προς 100.000) και οι εφιάλτες επίσης (εκεί να ποντάρετε άφοβα), ένας δύων, ποτέ-πολύ-μακριά-απ’-την-επόμενη-κρίση-πανικού ηθοποιός και ο πρόθυμος, απίστευτα κουλ, βαλές-κασκαντέρ του προσπαθούν να αναβιώσουν την καριέρα του πρώτου στην (κρεατο)βιομηχανία του θεάματος.

Η διεύθυνση της κατοικίας του όμως θα του δημιουργήσει περιπλοκές. Απ’ αυτές που έχουν σχέση με πασίγνωστους σκηνοθέτες, τις Αφροδίτες συζύγους τους και αιμοσταγείς αιρέσεις που κηρύττουν τον θάνατο.

Πρόκληση Σεναριακά, μάλλον καμία. Απ’ την άλλη, χρονικά, απλώς θα παραθέσω τσιτάτο του Αλφρέδου Χιτσκόκκου: “Η διάρκεια μιας ταινίας πρέπει να σχετίζεται ευθέως με την αντοχή της ανθρώπινης κύστης”.

Ατάκα “Μην κλαις μπροστά στους Μεξικανούς” παρηγορεί ο συγχρονισμένος-με-την-εποχή του και ηράκλειο στήριγμα, βαλές-κασκαντέρ, τον λαβωμένο απ’ τα σκάγια της αναπόφευκτης ασημαντότητας, δύοντα σταρ.

Πορνογραφικότητα Υπέροχα κωμικό πλησίασμα στην ψυχοσύνθεση ενός μισοκαμένου αστέρα, που πλέον για παρτενέρ τα βράδια έχει ένα ποτό (ενώ έχει νυμφευθεί την απόγνωση). Γοητευτικότατη αντιμετώπιση ενός καταφερτζή “υπαλλήλου”, αφοσιωμένου, άνετου όσο και μυστηριώδους, που δεν ξέρεις αν ακριβώς τον θες για κολλητό ή πίσω απ’ τα σίδερα.

Κι όσον αφορά τη βία- πάρτε αδιάβροχο, γιατί είναι αδύνατο να μη βραχείτε απ’ τους ταραντίνιους πίδακες αίματος.

Αδεσποτοσύνη Αν και γνωστή η ροπή του Ταραντίνου στην επαναγραφή της Ιστορίας, το καθετί μπορεί να συμβεί αν πάσα στιγμή και να είναι δικαιολογημένο, κατ’ εμέ. Οπότε, μεγάλη.

Ρέμβη Παλιά, καλή ψυχαγωγία που δεν πάει για τον Χρυσό Θαλάσσιο Ελέφαντα του Εναλλακτικού Φεστιβάλ Ανεξάρτητων Κινηματογραφιστών της Ναντσίνγκ.

Ηθοποιία Ταινία-φυτώριο για τη νέα γενιά υπεραστέρων των ταμείων. Και άνθισαν όλα τους τόσο ωραία… Μπάρμπι, Έλβις, Ανόρα, η Ρόμπιν απ’ το Stranger Things, η Κάσι απ’ το Euphoria (και τις ανώνυμες περιηγήσεις), φωνάζουν παρόν σε μια ταινία που περιλαμβάνει δύο απ’ τους μεγαλύτερους γόηδες όλων των εποχών στο ίδιο χωροχρονικό .

Ατμόσφαιρα Στερεοτυπικά ειδυλλιακή, όπως θα φανταζόμασταν το Χόλιγουντ λίγο μετά τη χρυσή εποχή των στούντιο.               

Ματίλντα, 1996, 94 λεπτά, κωμωδία, φαντασίας

Διαθέσιμο ως: Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου, 23:59

Ένα χαρισματικό, δισχαριτωμένο κοριτσάκι έχει την ατυχία να γεννηθεί σε ένα τσίρκο για οικογένεια, τα μέλη της οποίας είναι ζόμπι-καρικατούρες που φρονώ ότι αντιπροσωπεύουν το αμερικάνικο όνειρο που έχει γίνει ερινύα στον δυτικό πολιτισμό για πόσα χρόνια.

Μεταξύ μας μην κοροϊδευόμαστε- την έχετε δει την ταινία, πάμε να πούμε γιατί είναι ωραία.

Πρόκληση Να ξεπεράσουμε τις ευκολίες της πλήρους τυποποίησης των “Καλών” vs “Κακών”, απολαμβάνοντας τη νίκη “Καλών” στην οθόνη. Όπου και μόνο γίνεται. Βασισμένη κιόλας σε παιδικό παραμύθι και απευθυνόμενη σε παιδιά, η ταινία δεν αφήνει κανένα περιθώριο για απεικόνιση της ύπουλης, διαρρέουσας, μεταμφιεσμένης και σιωπηλής μορφής του “Κακού” αλλά βάζοντας όλους σε κουτάκια θέλει να έχει ένα ξεκάθαρο, σταθερό πάτημα στην πορεία της για δικαίωση της Ματίλντα. Και καλά κάνει.

Ατάκα “Έξι ώρες στο σχολείο δεν είναι αρκετές” λέει το βόδι που είναι τυχαία και η βιολογική (και μόνο) μητέρα της Ματίλντα. “Συμφωνώ” λέει φεύγοντας η μικρή. Και σκέφτομαι ότι ίσως κάποια παιδιά όντως να νιώθουν έτσι. Κι αυτό είναι μια στενάχωρη σκέψη. Αλλά θα περάσει, δεν ανησυχώ.

Πορνογραφικότητα Ακριβώς επειδή απευθύνεται σε παιδιά, σε τεράστιες δόσεις. Ευτυχώς κιόλας…

Αδεσποτοσύνη Οκ, όλοι ξέρουμε ότι οι Καλοί στο τέλος πρέπει να κερδίσουν. Γιατί αν δε συμβεί στις ταινίες, τότε πού, amiright;

Ρέμβη Ότι ακόμη και στα παραμύθια, ακόμη και στα παιδικές ιστορίες, ακόμη και στη φαντασία εν γένει, χρειάζεται θεία βοήθεια για να γλιτώσεις απ’ τα τέρατα που σε περικυκλώνουν. Βαθιά απογοητευτικό, δηλαδή αληθινό συμπέρασμα που βγάζει κανείς όσο πλησιάζει η ζωή του των 12ο γύρο στο ρινγκ.

Ηθοποιία Τα ‘χουμε ξαναπεί- αν παίζει μωρό σε ταινία, και το μωρό είναι έστω και λίγο εκφραστικό (δηλαδή είναι νορμάλ μωρό…), τότε διάβαινε. Και τα μεγάλα τα μωρά καλά παίζουν.

Ατμόσφαιρα Εξαιρετικά ποικιλόμορφη όσο κι εύστοχη. Ώρες-ώρες, θυμίζει ταινία τρόμου, άλλες στιγμές video clip των Soundgarden. Μήπως είπα δυο φορές το ίδιο πράγμα ;

Το Παιχνίδι της Μόλλυ, 2017, 134 λεπτά, δραματική, θρίλερ, βιογραφία

Διαθέσιμο ως: Σάββατο, 31 Ιανουαρίου, 23:59                                                                                                 

Η φέρελπις σκιέρ, Μόλλυ Μπλουμ, ετοιμάζεται να κατεβεί την πλαγιά που θα της δώσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς. Ένα σοβαρό ατύχημα όμως από ένα ξαμολυμένο κλαδί στην πίστα, διακλαδώνει τη ζωή της πολύ διαφορετικά. Τραβήξαμε παπά από δώδεκα κι από ‘κει που φιλοδοξούσε για μετάλλιο, χορηγίες και άντε, και κάνα πόστερ τύπου “Μπορείς κι εσύ να τα καταφέρεις (αλλά στην πραγματικότητα, όχι)” γίνεται η Αγία Προστάτιδα των απανταχού χαρτόμουτρων. Ο πάτρωνας των εθισμένων, η Αριάδνη κι ο Μινώταυρος μαζί του καθενός θεόχαζου που γουστάρει να χάνει χρήματα, γιατί απλώς έχει.                                                                   

Πρόκληση Να αντιληφθούμε ότι η χαρούμενη, κανονική, προδιαγεγραμμένη ζωή μας είναι μια ατσούμπαλη κίνηση της τύχης μακριά απ’ το να γίνει όνειρο θερινής (χειμερινής;) νυκτός. Κι ότι -και πιο κοντά στην άμεση θεματική της ταινίας- αμαρτίαι γονέων μπερδεύουσι τέκνα.

Ατάκα Ολόκληρο το λογύδριο της έφηβης πρωταγωνίστριας κατά του Φρόιντ και της ψυχανάλυσης που είναι θαυμάσιο, έκτακτο και έγκυρο. Γνωρίζοντας επιδερμικά το έργο του Φρόιντ- θέλω να κάνω μπάνιο.

Πορνογραφικότητα Σκηνοθεσία που δε φοβάται να προσεγγίσει την πρωταγωνίστρια σε όποιο σημείο συναισθηματικού στροβιλισμού κι αν βρίσκεται και ταρακουνάει τον θεατή, χωρίς να τον ζαλίζει. Για καλό ή για κακό.

Αδεσποτοσύνη Νομίζω πως λίιιιιγο την αγιοποιήσαμε τη Μόλλυ και στην πορεία γινόταν αντιληπτό ότι προς τα ‘κει πήγαινε το πράγμα. Άλλα, σε καμία περίπτωση, σε σημείο που να βγάζει απ’ τη ροή του θεάματος.

Ρέμβη Άραγε, πόσο εμείς είμαστε εμείς και πόσο το παιδί που κρύβουμε μέσα μας; Πόσο θα συνεχίζαμε, επίσης, να παρανομούμε, αν δε μιας έπιανε το ψυχολογικό μας FBI;

Ηθοποιία Εντάξει- Τζέσικα Τσάστεϊν, τώρα τι να λέμε. Κι ο Idris Elbow στο ύψος των περιστάσεων. Και το rotation των τρελάκηδων με το χαρτί ένας κι ένας.

Ατμόσφαιρα Πανάκριβη, πνιγηρή από φινετσάτο διάλογο απ’ τον Άρχοντα Σόρκιν.