Μια από τις πιο αναμενόμενες θεατρικές παραγωγές της νέας χρονιάς ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα στις 16 Ιανουαρίου 2026 στη σκηνή του ArtBox Fargani Theater. Το έργο του Θανάση Τριαρίδη «Ο Νανουριστής», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, αποτελεί ένα αιχμηρό ψυχολογικό θρίλερ που εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης θέλησης και το λεπτό όριο μεταξύ ζωής και θανάτου.
Η υπόθεση, επικεντρωμένη σε έναν «επαγγελματία συνοδό θανάτου» και μια καθηγήτρια ρομαντικής λογοτεχνίας, ξεδιπλώνει ένα πολυεπίπεδο παιχνίδι ρόλων όπου το παρελθόν εισβάλλει βίαια στο παρόν. Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Παύλος Δανελάτος, ο οποίος υπογράφει και τη μουσική επιμέλεια, αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να μεταφέρει επί σκηνής έναν κόσμο όπου οι προσωπίδες καταρρέουν και η αλήθεια παραμένει ζητούμενο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Λίγο πριν από την πρώτη επίσημη παρουσίαση, ο Παύλος Δανελάτος μιλά για τη σκηνοθετική του προσέγγιση, τη συνεργασία του με τους πρωταγωνιστές και εξηγεί γιατί ο «Νανουριστής» αποτελεί μια πρόκληση που δοκιμάζει τις αντοχές τόσο των δημιουργών όσο και των θεατών.
Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα
Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη και σας ώθησε να αναλάβετε την πανελλήνια πρεμιέρα του; Θαυμάζω απεριόριστα το Θανάση Τριαρίδη σαν άνθρωπο, σαν αγωνιστή, σα συγγραφέα. Από τα πολλά έργα του αγαπώ πάρα πολύ δύο, το Μένγκελε και τον Νανουριστή. Θεματικά διαφέρουν πάρα πολύ αλλά έχουν και πολλά κοινά. Το πιο γοητευτικό τους γνώρισμα είναι οι αλλαγές των ρόλων μέσο που ο Τριαρίδης χειρίζεται με μαεστρία. Στο Νανουριστή θα πρόσθετα και την ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ που είναι αγαπημένη μου.
Το έργο περιγράφεται ως μια ισορροπία ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον τρόμο. Πώς καταφέρατε να αποδώσετε σκηνοθετικά αυτές τις δύο αντίρροπες δυνάμεις; Ο ρομαντισμός, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει ο κόσμος και στην πραγματικότητα είναι το μελό, είναι πολύ σκληρό είδος που κύριο χαρακτηριστικό του είναι το απραγματοποίητο, οπότε ο τρόμος είναι αναπόσπαστο μέρος του. Τα «ανεμοδαρμένα ύψη» δεν είναι ένα τρομακτικό έργο;
Η υπόθεση βασίζεται σε ένα «ευφυές παιχνίδι ρόλων». Πώς καθοδηγήσατε τους ηθοποιούς ώστε να εναλλάσσονται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υποκριτική μέσα στην υποκριτική; Είναι ένας κώδικας του Τριαρίδη αυτά τα παιχνίδια ρόλων που το βίωσα ακραία στη σκηνοθεσία του Μένγκελε. Εδώ ήμουν πιο ήσυχος. Σ’ αυτά τα παιχνίδια πρέπει οι ηθοποιοί να βρίσκονται ανάμεσα στην απόλαυση του «παίζω» και στην φυσικότητα, έτσι πιστεύω.
Στόχος της παράστασης είναι να παρασύρει τον θεατή σε μια «δίνη αμφιβολίας». Ποια σκηνοθετικά εργαλεία χρησιμοποιήσατε για να διατηρήσετε αυτό το μυστήριο μέχρι το τέλος; Κατά τη γνώμη το συγκεκριμένο έργο, έχει πολλά στοιχεία που παραπέμπουν στο φιλμ νουάρ. Μέσα στην εναλλαγή των ρόλων υπάρχουν αφηγήσεις προσωπικών ιστοριών που σαν σκυτάλη παραλαμβάνει ο ένας από τον άλλον και προσθέτουν στοιχεία κάνοντάς τις δικές τους. Σε σημείο που κάποια στιγμή χάνεσαι μέσα τους. Κάθε φορά πρέπει να πιστεύεις ότι η ιστορία ξεκινά από την αρχή… Τριαρίδης!
Εκτός από τη σκηνοθεσία, υπογράφετε και τη μουσική επιμέλεια. Ποιος είναι ο ρόλος του ήχου στην ατμόσφαιρα του «Νανουριστή»; Δεν είμαι επαγγελματίας μουσικός, μετά από πολλά χρόνια χρήσης συγκεκριμένων εργαλείων που μου προσφέρει το ψηφιακό περιβάλλον έχω γίνει ας πούμε καλός στην μουσική ατμόσφαιρα. Θα έλεγα ότι η μουσική στην παράσταση είναι εργαλείο βοήθειας στην αισθητική της. Αξίζει να πούμε ότι ακούγονται και δυο διασκευές που τραγουδάει εκπληκτικά ο Πέτρος Αθανασιάδης και διευθύνει με μαεστρία ο Μιχάλης Χατζηαναστασίου τους οποίους ευχαριστώ από καρδιάς.
Πώς δουλέψατε με τη Μαρία Προδρόμου και τον Αλέξη Κότσυφα για να χτίσετε την ιδιαίτερη και σκοτεινή χημεία που απαιτούν οι ρόλοι τους; Είναι δυο πολύ καλοί απόφοιτοι της σχολής του Βουτσινά που περηφανεύομαι να λέω ότι ήταν μαθητές μου, που βέβαια έχουν κάνει και μια ωραία πορεία μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν. Θα έλεγα απλά πως δουλέψαμε με πίστη στη λεπτομέρεια και με υπομονή μέχρι την τελευταία στιγμή για το αποτέλεσμα. Πάντα το θέατρο θέλει πολλή δουλειά…
Το έργο πραγματεύεται τα όρια του εγκεφάλου και της φαντασίας. Πώς αντικατοπτρίζονται αυτά στα σκηνικά του Απόστολου Αποστολίδη; Ένα ανισόρροπο σκηνικό με ρομαντικές καταβολές είναι το αποτέλεσμα στο σκηνικό μας. Αυτό νομίζω ότι απαντάει ακριβώς στο ερώτημά σας. Ευφυής όπως πάντα ο Αποστολίδης.
Ο θάνατος παρουσιάζεται ως «εργαλείο». Ποια είναι η δική σας οπτική πάνω σε αυτή την προκλητική θέση του συγγραφέα; Ο επερχόμενος θάνατος της ηρωίδας είναι ένα εργαλείο του συγγραφέα θα έλεγα καλύτερα για να δείξει τις ακραίες επιλογές της ζωής μας. Όταν μάλιστα αυτή γίνεται στο έργο μια πιθανή δολοφόνος όλα αλλάζουν. Για μένα η ικανότητα του εγκεφάλου μας να ιδανικοποιεί τα μέσα για να πετύχει το σκοπό του μπορεί να οδηγήσει σε φρίκη ανείπωτη.
Μία εκ των πρωταγωνιστών είναι καθηγήτρια ρομαντικής λογοτεχνίας. Υπάρχουν λογοτεχνικές αναφορές που επηρέασαν την αισθητική της παράστασης; Όχι πολλές, μόνο γενικές αναφορές υπάρχουν και δυο-τρεις που αφορούν το «πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι». Γενικά η σύνδεση με το ρομαντισμό είναι διάχυτη στην παράστασή μας.
Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα του Νανουριστή; Είναι ένας «δήμιος», ένας λυτρωτής ή κάτι εντελώς διαφορετικό; Όχι δεν είναι δήμιος, αντίθετα είναι ένας θρύλος όπως λέει και στο έργο η πρωταγωνίστρια. Η ιδιότητά του να συνοδεύει τους ανθρώπους σε έναν ιδιαίτερο θάνατο είναι ακραία. Είναι ένα τέρας. Παραμένει όμως ένας άνθρωπος που έκανε την επιλογή του. Τον προσεγγίσαμε ακριβώς έτσι, βάσει της επιλογής του.
Πιστεύετε ότι ο θεατής λειτουργεί ως παρατηρητής ή ως «συνένοχος» σε αυτό το παιχνίδι λογικής; Στο θέατρο ο θεατής λόγω της φυσικής παρουσίας των ηθοποιών είναι πάντα συνένοχος και άρα παρατηρητής έτσι κι αλλιώς. Στην παράστασή μας αρκετές στιγμές ο Νανουριστής επικοινωνεί με το κοινό υπαινικτικά.
Πώς ήταν η συνεργασία ή η επικοινωνία σας με τον συγγραφέα για την απόδοση αυτού του νέου έργου; Η επικοινωνία μου με το Θανάση είναι πάντα ιδανική. Κατανοεί και χαρίζει απλόχερα, έχω πει πολλές φορές ότι όλοι πρέπει να γνωρίσουν αν μπορούν τον Τριαρίδη. Εδώ να σημειώσουμε ότι στις δυο πρώτες παραστάσεις του έργου θα παρίσταται και θα μιλήσει με το κοινό. Πρόκειται για μοναδική εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Το παρελθόν εισβάλλει βίαια στο παρόν. Πώς χειριστήκατε τις χρονικές μεταβάσεις πάνω στη σκηνή; Όπως είπα και πριν δημιουργείται ένας δαίδαλος προσωπικών ιστοριών όπου για να επιβιώσουν ηθοποιοί και σκηνοθέτης πρέπει να δημιουργηθεί εκ των προτέρων μια πιθανή αλήθεια. Πάνω σ’ αυτή θα χτιστεί όλη η παράσταση.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το ArtBox Fargani Theater; Θα ήθελα να θυμάται μια φράση του έργου που με γοητεύει και με οδηγεί: «Όταν η φύση βρίσκει κενά, φτιάχνει τέρατα… Κι έφτιαξε εσάς… Κάτι αλλόκοτο, απροσδιόριστο, αφανές… Κάποιον που ονομάστηκε Νανουριστής».
Ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα όταν ανεβάζεις ένα έργο που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί στο ελληνικό κοινό; Να το δει ο θεατής και να σκεφτεί ότι άξιζε να υπάρξει. Γιατί το θεατρικό έργο ολοκληρώνεται μόνο όταν γίνεται παράσταση.
ΦΑΡΓΚΑΝΗ
«Ο Νανουριστής» του Θανάση Τριαρίδη.
Πρεμιέρα: Παρασκευή 16/01
Στο επίκεντρο βρίσκεται μία ετοιμοθάνατη καθηγήτρια του ρομαντισμού, η οποία έχει λάβει την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή της. Για αυτή την τελευταία πράξη, καλεί τον θρυλικό Νανουριστή, έναν επαγγελματία που εδώ και δύο δεκαετίες βοηθά τους ανθρώπους να πεθάνουν αξιοπρεπώς.
Σκηνοθεσία: Παύλος Δανελάτος. Ερμηνεύουν: Μαρία Προδρόμου, Αλέξης Κότσυφας.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή 16 Σάββατο 18 στις 21:00, Κυριακή 19/ 01 στις 20:00 (έως 25/01)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ:
Θανάσης Τριαρίδης: Ο αιρετικός ανατομόρφος της ανθρώπινης ψυχής που κατακτά τις σκηνές
