Η τραγωδία των Τεμπών, ένα εθνικό τραύμα που συγκλόνισε το πανελλήνιο, φαίνεται πως μετατρέπεται σε «προσωπικό όχημα» για την ανάδειξη μίας και μόνο φωνής, την ώρα που οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του πόνου –οι συγγενείς των θυμάτων– καταγγέλλουν αποκλεισμούς, μυστικοπάθεια και πολιτικές σκοπιμότητες.
Η «Καπηλεία» και ο Αποκλεισμός των Συγγενών
Οι αποκαλύψεις του Χρήστου Κωνσταντινίδη, ιδρυτικού μέλους του Συλλόγου, είναι κόλαφος. Η κατηγορία περί «καπηλείας της ιστορίας των Τεμπών» από την πλευρά της Μαρίας Καρυστιανού δεν προέρχεται από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά από έναν άνθρωπο που έχασε τη σύζυγό του στο μοιραίο τρένο. Η καταγγελία για μια ιδιότυπη «μυστικοπάθεια» και τον αποκλεισμό αδελφών, παιδιών, παππούδων και τραυματιών από τον Σύλλογο, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το αν ο στόχος είναι η συνολική δικαίωση ή η δημιουργία μιας ελεγχόμενης ομάδας γύρω από ένα πρόσωπο.
Από τον Πόνο στην Πολιτική: Το Ασυμβίβαστο του Κόμματος
Η πρόθεση της κυρίας Καρυστιανού να ιδρύσει κόμμα έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το ηθικό βάρος της θέσης της. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας θύματος, υπήρξε σαφής: «Η Καρυστιανού να παραιτηθεί από πρόεδρος». Η δικαίωση των νεκρών δεν μπορεί να «λερώνεται» με κομματικά χρώματα και προσωπικές φιλοδοξίες. Όταν ο αγώνας για την αλήθεια μετατρέπεται σε προεκλογικό σποτ, τότε η αξιοπιστία του κινήματος δέχεται θανάσιμο πλήγμα.
Το «Παιχνίδι» της Δημοφιλίας και οι Σκιές στη Χρηματοδότηση
Την ίδια ώρα, η κριτική επεκτείνεται και στις σχέσεις της με την πολιτική σκηνή. Ο Νίκος Πλακιάς κατήγγειλε ευθέως την εκμετάλλευση της δημοφιλίας της από τον ευρωβουλευτή Κώστα Αρβανίτη για ψηφοθηρικούς λόγους, τονίζοντας ότι τέτοιες κινήσεις μπορεί τελικά να οδηγήσουν μέχρι και στην αθώωση των πραγματικών υπευθύνων.
Παράλληλα, ο τραγουδοποιός Στάθης Δρογώσης θέτει το καίριο ερώτημα που πλανάται στην ατμόσφαιρα: Ποιοι κύκλοι στηρίζουν οικονομικά αυτή την «αψυχολόγητη» κίνηση ίδρυσης κόμματος; Η σύγκριση με τη Μάγδα Φύσσα, η οποία ουδέποτε επιχείρησε να εξαργυρώσει τον πόνο της με πολιτικούς θώκους, είναι αναπόφευκτη και συντριπτική για την κυρία Καρυστιανού.
Η δικαιοσύνη απαιτεί φως, διαφάνεια και συλλογικότητα. Όταν όμως η ηγεσία ενός συλλόγου συγγενών επιλέγει τον δρόμο της πολιτικοποίησης και των αποκλεισμών, τότε κινδυνεύει να προδώσει την ίδια τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Η Μαρία Καρυστιανού οφείλει να απαντήσει: Υπηρετεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα ή μια προσωπική ατζέντα που διχάζει τους ίδιους τους χαροκαμένους γονείς;
