Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Θέλαμε οπωσδήποτε να δούμε τη συγκεκριμένη παράσταση, καταρχάς διότι πρόκειται για κωμωδία που μας λείπει, που έχουμε ανάγκη, που λειτουργεί στο ταλαιπωρημένο «μέσα μας» ιαματικά… και κατά δεύτερον διότι η παράταση που έλαβε σηματοδοτεί σίγουρη εμπορική επιτυχία, που σε πλείστες περιπτώσεις μεταφράζεται σε ευρεία αποδοχή λόγω ουσίας, δεδομένου ότι εδώ έλειπαν οι παραπλανητικοί «κράχτες»… που σημαίνει ισχυρές ενδείξεις για καλή κωμωδία κι έμενε να το ανακαλύψουμε δια ζώσης στο ασφυκτικά γεμάτο θέατρο Metropolitan The Urban Theater, παρακολουθώντας την παράσταση «Δείπνο Ηλιθίων» του Φράνσις Βέμπερ και σε σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή…
Η βασική ιδέα στηρίζεται στην παράδοξη επιλογή κάποιων φίλων στο Παρίσι, να διοργανώνουν κάθε βδομάδα ένα δείπνο, στο οποίο καλούν έναν ηλίθιο προκειμένου να τον περιγελάσουν και να διασκεδάσουν μαζί του… Στην παρούσα περίπτωση ο μεγαλοεκδότης που ανακάλυψε τυχαία τον εν λόγω «ηλίθιο» στο πρόσωπο ενός καλοκάγαθου δημόσιου υπάλληλου για να τον παρουσιάσει στο περίφημο δείπνο- παρότι η σύζυγός του διαφωνεί με το ανήθικο ιδιότυπο παιχνίδι και κάποια στιγμή τον εγκαταλείπει- παθαίνει απρόοπτα λουμπάγκο που τον κρατά στο σπίτι… όταν υποδέχεται τον ανυποψίαστο καλεσμένο- θύμα, έρχονται κυριολεκτικά τα πάνω – κάτω σε ένα απίστευτο αλαλούμ, με τη μία γκάφα να διαδέχεται την άλλη, με απρόβλεπτες εμπλοκές τρίτων από το πουθενά, με ξεκαρδιστικές ανατροπές, αποκαλύψεις, απρόοπτα, μέχρι που ο θεατής χάνει τον λογαριασμό ποιος τελικά είναι «ηλίθιος» και ποιος «έξυπνος»…
Μια άκρως απολαυστική κωμωδία (+) με γνήσιο χιούμορ καταστάσεων, με έξυπνους διαλόγους χάρη στην… ηλιθιότητα, με έντονη εσωτερική θεατρικότητα, ανατρεπτική διάθεση, απρόβλεπτες εξελίξεις και βασικό άξονα την ψυχολογική προσέγγιση παρόμοιων στερεότυπων ή την κοινωνική κριτική σε ποικίλα πεδία… Μέσα από σπαρταριστά, «φαρσικά» στιγμιότυπα εξερευνώντας τις διαπροσωπικές σχέσεις και με όχημα το αυθεντικό γέλιο που προκύπτει αβίαστα και όχι εκβιασμένα, το έργο σχολιάζει εύστοχα και εμπνευσμένα τις λογής «ταμπέλες» που αυθαίρετα αποδίδουμε ελαφρά τη καρδία σε ιδιαιτερότητες που μας ξενίζουν, στοχοποιώντας ανθρώπους που απλά δεν μας μοιάζουν… Με μεγαλύτερο συγγραφικό προσόν το ευφυές γεγονός ότι ο χαρακτήρας του «ηλίθιου» δεν παρουσιάζεται ούτε στιγμή ως φαιδρή καρικατούρα για «περίγελο», αλλά ούτε και ως θύμα για «λύπηση», κάθε άλλο μάλιστα, καθώς συχνά λειτουργεί είτε συνειδητά είτε ερήμην του ως καταλύτης εξελίξεων… Σε ένα κείμενο με ολοκληρωμένη συμπαγή δομή, ελκυστική πλοκή, καθαρούς χαρακτήρες, έξυπνο χιούμορ χωρίς φτηνές ευκολίες…
Ωστόσο τα μεγάλα εύσημα ανήκουν οπωσδήποτε στον Πασχάλη Αραμπατζή για την εξαιρετική σκηνοθεσία του, πλην ελαχίστων παρατηρήσεων, καθώς σπάνια συναντούμε τόσο υποδειγματικά στημένη κωμωδία… της οποίας η ζωντάνια, σπιρτάδα, ενέργεια, καταιγιστικός ρυθμός να μην παίρνεις ανάσα, όλα δηλαδή τα απαραίτητα δομικά στοιχεία μιας κωμωδίας ήταν παρόντα σε βαθμό εντυπωσιακό, αιχμαλωτίζοντας μέχρι τέλους το ενδιαφέρον του θεατή, που αν ξεστράτιζε έστω στιγμιαία τα μάτια από τη σκηνή είναι βέβαιο ότι έχανε κάτι σημαντικό… Η ταχύτητα αντιδράσεων, η ετοιμότητα στις ατάκες, ο θεαματικός συγχρονισμός, η εξαιρετικά δεμένη ροή απέπνεαν μια απολαυστική φυσικότητα, αναδεικνύοντας στο έπακρο το κωμικό στοιχείο, ενώ δεν έλειψαν και κάποιες ευρηματικές σκηνοθετικές επιλογές για τη λειτουργικότητα και σκηνική οικονομία, όπως πχ. τα τηλεφωνικά στιγμιότυπα στην άκρη της σκηνής, οι ηχογραφημένες φωνές, οι μεταμορφώσεις σε διπλούς ρόλους, τα ατμοσφαιρικά τραγούδια κλπ. Με επιπλέον συμβολή του προσεγμένου, καλαίσθητου και πληρέστατου σκηνικού με «συμβολικές» λεπτομέρειες στα «λοξά» παράθυρα και πόρτες ή της ταιριαστής μουσικής, των κατάλληλων κοστουμιών, του μελετημένου φωτισμού, χωρίς να αποσπούν την προσοχή από τα καταιγιστικά δρώμενα…
Ομοίως ένα μεγάλο μπράβο στους υπέροχους ηθοποιούς, ήτοι Βασίλη Βακάλη (στον ρόλο του ηλίθιου), Κατερίνα Γανδά (σε διπλό ρόλο συζύγου και ερωμένης με επιπλέον ωραία φωνή), Βαγγέλη Ραφαήλ Καλλίτσογλου (οικοδεσπότης), Γιώργος Μιχαλάκος (επίσης σε διπλό ρόλο) και Τάσος Ταλιανίδης… Αδυνατούμε να ξεχωρίσουμε κάποιον, καθώς όλοι ως ένα εξαιρετικά δεμένο και συγχρονισμένο σύνολο, υπηρέτησαν τους ρόλους αλλά κυρίως τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις θαυμάσια, καταθέτοντας ταλέντο, πηγαίο χιούμορ, ενέργεια, σκηνική άνεση, ευελιξία, επαγγελματισμό επιπέδου… χωρίς ουδέποτε να καταφύγουν σε υπερβολές, ευκολίες, φαιδρότητες, τσιρίδες, βωμολοχίες και λοιπά τερτίπια φτηνών «κωμωδιών», αντίθετα ο εντυπωσιακός ρυθμός και η προσήλωσή τους στις άψογες σκηνοθετικές οδηγίες κάτω από συνθήκες απαιτητικές, πρόσφερε πολύτιμη, αυθεντική απόλαυση…
Ελάχιστα σημεία θα παρατηρούσαμε (-) με πρώτο την κάπως «ανοίκεια» έναρξη με γενικόλογο πρόλογο της ηθοποιού περί ηλιθίων και οδηγιών για τα κινητά, που έμοιαζε εκτός κλίματος, σοβαροφανής, περιττός και τραβηγμένος χρονικά, χωρίς να προϊδεάζει για τα κωμικά επακόλουθα, αντίθετα μάλλον «ξενέρωσε»… Επίσης θα επισημαίναμε στον… πάσχοντα από λουμπάγκο την προσοχή στην λεπτομέρεια, ώστε οι κινήσεις να ανταποκρίνονται με περισσότερη αληθοφάνεια στο πρόβλημα, καθώς παρασυρμένος από τον έντονο ρυθμό πολύ γρήγορα το «ξέχασε» κινησιολογικά… Τέλος θεωρούμε ότι το διάλειμμα στα 90 λεπτά διέκοψε μάλλον αναίτια τη σφιχτή ροή και συνοχή, καθώς οι λίγες μεταφορές επίπλων μπορούσαν να πραγματοποιηθούν επί σκηνής σε ελάχιστα λεπτά από τους ηθοποιούς, ενταγμένες άνετα στην πλοκή…
Εν κατακλείδι (=) είναι προφανές ότι απολαύσαμε επί της ουσίας μια πολύ χαριτωμένη, έξυπνη κωμωδία με καταιγιστικό ρυθμό, η οποία απογειώθηκε θεατρικά χάρηστην υποδειγματική σκηνοθεσία και τις θαυμάσεις ερμηνείες της, χαρίζοντας αυθεντικό γέλιο ευφορίας… οπότε τα εύσημα στο άξιο θεατρικό δυναμικό της πόλης είναι δικαιωματικά κερδισμένα.
Αξιολόγηση: 7,1/10
ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ
«Δείπνο Ηλιθίων» του Φρανσίς Βεμπέρ.
Στο Παρίσι, ο εκδότης Πιερ Μπροσάν οργανώνει κάθε εβδομάδα ένα «ιδιαίτερο» δείπνο, όπου ο καλεσμένος κάθε οικοδεσπότη είναι… ο «ηλίθιος» της βραδιάς. Όταν, όμως, γνωρίζει τον καλοπροαίρετο αλλά καταστροφικά αδέξιο Φρανσουά Πινιόν, η φάρσα γυρίζει μπούμερανγκ
Σκηνοθεσία: Πασχάλης Αραμπατζής. Ερμηνεύουν: Βασίλης Βακάλης, Κατερίνα Γανδά, Βαγγέλης-Ραφαήλ Καλλίτσογλου, Γιώργος Μιχαλάκος, Τάσος Ταλιανίδης.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00 (Παράταση έως 25/01/2026)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
