Ο «Επαναστάτης» των 25.000 Ευρώ: Η Πολιτική Αγυρτεία του Νίκου Παππά και το Θέατρο του Παραλόγου
Όταν ο Νίκος Παππάς εξελέγη ευρωβουλευτής, πολλοί πίστεψαν ότι η μετάβαση από τον αθλητισμό στην πολιτική σκηνή θα συνοδευόταν από μια στοιχειώδη προσαρμογή στους κανόνες της διπλωματίας και του θεσμικού λόγου. Διαψεύστηκαν οικτρά. Ο Παππάς δεν πήγε στις Βρυξέλλες για να παράξει πολιτική, αλλά για να συνεχίσει το προσωπικό του «street fight», μετατρέποντας το αξίωμά του σε μια πλατφόρμα τοξικότητας και εφηβικού αντισυστημισμού.
Η Ρητορική της Πεζοδρομιακής Μαγκιάς
Ο λόγος του Νίκου Παππά δεν χαρακτηρίζεται από επιχειρήματα, αλλά από επιθέσεις. Με ένα ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε «σκληρό» των γηπέδων και λιγότερο σε εκπρόσωπο μιας χώρας στην Ευρώπη, ο ευρωβουλευτής επιδίδεται σε ένα κρεσέντο ύβρεων και τραμπουκισμών, κυρίως μέσω των social media. Η στοχοποίηση δημοσιογράφων, αστυνομικών και πολιτικών αντιπάλων με εκφράσεις που σοκάρουν, δεν είναι πλέον «αυθορμητισμός», αλλά μια επικίνδυνη μέθοδος εκμαυλισμού της κοινής γνώμης.
Η Αντίφαση του «Επαναστάτη» με τον Παχυλό Μισθό
Είναι τουλάχιστον προκλητικό να εμφανίζεται ως ο «τιμωρός του συστήματος» ένας άνθρωπος που απολαμβάνει όλα τα προνόμια, τις ασυλίες και τους παχυλούς μισθούς του ίδιου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που καταγγέλλει. Ο Νίκος Παππάς μοιάζει να ακολουθεί τη συνταγή του λαϊκισμού στην πιο ακραία του μορφή: κατακεραυνώνει τους θεσμούς ενώ ταυτόχρονα σιτίζεται από αυτούς, χωρίς να έχει να παρουσιάσει ούτε μία ουσιαστική παρέμβαση, ούτε μία πρόταση που να βελτιώνει τη ζωή των πολιτών που τον ψήφισαν.
Πολιτική Ύπαρξη μέσω της Σύγκρουσης
Για τον Νίκο Παππά, πολιτική σημαίνει «εχθροί». Αν δεν υπάρχουν, τους εφευρίσκει. Η πρόσφατη ιστορία με τις καταγγελίες και τις λεκτικές επιθέσεις εναντίον οποιουδήποτε τολμήσει να του ασκήσει κριτική, δείχνει μια βαθιά ναρκισσιστική προσέγγιση της δημόσιας σφαίρας. Η πολιτική δεν είναι «μπασκετάκι» στην πλατεία, ούτε χώρος για να βγάζει κανείς τα απωθημένα του. Είναι ευθύνη. Και η ευθύνη απαιτεί σοβαρότητα, κάτι που φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά.
Το Συμπέρασμα: Ένα «Άδειο» Κοστούμι
Η παρουσία του Νίκου Παππά στην Ευρωβουλή αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της παρακμής του πολιτικού συστήματος, όπου η διασημότητα και η επιθετικότητα υποκαθιστούν τη γνώση και το ήθος. Όσο ο ίδιος επενδύει στο ρόλο του «κακού παιδιού», η Ελλάδα χάνει μια έδρα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ουσιαστικές διεκδικήσεις.
Ο Νίκος Παππάς μπορεί να κέρδισε την ψήφο της οργής, αλλά με τη συμπεριφορά του αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι πολύ «μικρός» για τα έδρανα που καταλαμβάνει. Η πολιτική απαιτεί ανάστημα, όχι μόνο ύψος.
