Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν («Μαζί Ποτέ», «Από το Πουθενά») επιστρέφει με ένα αναπάντεχο φιλμ σπάνιας ομορφιάς και ευαισθησίας, το «Το Νησί του Άμρουμ» (Amrum), το οποίο έχει ήδη κερδίσει εντυπώσεις και δάκρυα, και αναμένεται σύντομα στις αίθουσες.
Το φιλμ, που προβλήθηκε και διακρίθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Καννών 2025 και στις Νύχτες Πρεμιέρας 2025, είναι μια γλυκόπικρη ταινία ενηλικίωσης που εκτυλίσσεται την άνοιξη του 1945 στο ομώνυμο γερμανικό νησί, τις τελευταίες στιγμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Ιστορία: Μεταμόρφωση στην Καρδιά του Ναζισμού
Το σενάριο – γραμμένο από τον Ακίν και τον μέντορά του, Χαρκ Μπομ – είναι αυτοβιογραφικό, βασισμένο στις παιδικές αναμνήσεις του ίδιου του Μπομ.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο 12χρονος Νάνινγκ, ένα ξανθό, ευαίσθητο αγόρι που μεγαλώνει μέσα στα στενά όρια του χωριού του. Ο κόσμος του είναι γεμάτος αντιφάσεις: η μητέρα του θρηνεί τον θάνατο του Χίτλερ και του εμφυσά εθνικό φρόνημα, ενώ ο θαλασσοπόρος θείος και η «τρελο-αγρότισσα» Τέσα ψελλίζουν για το άδικο τέλος του πολέμου. Μέσα από το αθώο του βλέμμα, ο μικρός αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο ναζισμός δεν είναι αυτό που του έμαθαν.
Η Οδύσσεια για «Λίγες Στάλες Μέλι»
Η κινηματογραφική περιπέτεια του Νάνινγκ αρχιτεκτονείται γύρω από μια φαινομενικά απλή αποστολή: να βρει λευκό ψωμί, βούτυρο και λίγο μέλι για τη λεχώνα μητέρα του που μόλις έφερε στον κόσμο το τρίτο παιδί της οικογένειας. Σε έναν τόπο μαστισμένο από την πείνα και την ανέχεια, αυτό το ταξίδι μετατρέπεται σε μια σπαρακτική οδύσσεια ενηλικίωσης που τον διδάσκει και τον αλλάζει ριζικά.
Η ταινία επαινείται για:
- Την ευθύβολη ματιά στη βαρβαρότητα του ναζισμού, σχολιάζοντας κομψά μια χώρα που μοιάζει να ξεχνά το αιματηρό παρελθόν της.
- Την εξαίσια φωτογραφία του Καρλ Βάλτερ Λίντενλαουμπ που κινείται μαγικά ανάμεσα σε λυρισμό και ρεαλισμό.
- Το συνταρακτικό φινάλε στο οποίο εμφανίζεται ο ίδιος ο Χαρκ Μπομ ως υπαρκτό πρόσωπο, ρεμβάζοντας στην πολύπαθη παραλία του Άμρουμ.
Το φιλμικό αποτέλεσμα ισορροπεί ανάμεσα στο παραμύθι, τη λαογραφία και την αιχμηρή πολιτική ματιά, αγγίζοντας το κοινό βαθιά, όπως αποδεικνύεται και από τις αναφορές για έντονη συγκίνηση και δάκρυα στις προβολές. Είναι ένα φιλμ που προσφέρει τόσο την απαραίτητη ιστορική γνώση, όσο και το συναίσθημα.
