Σαν σήμερα, 4 Μαρτίου, το 2008, έφυγε από τη ζωή.
Δε μου λείπει ούτε η δόξα, ούτε το χειροκρότημα. Ούτε ενδιαφέρομαι να ζήσω στο σανίδι, με απώτερο σκοπό να πεθάνω εκεί πάνω.
Δε μου λέει τίποτα αυτή η θυσία.
Αυτή η φιλοδοξία. Τη σέβομαι, την εκτιμώ, θαυμάζω τους ανθρώπους που το εννοούν και που το κάνουν.
Εγώ όμως δεν το εννοώ και δεν το κάνω.
Δεν πρόκειται να πεθάνω σε κανένα σανίδι. Είμαι ευτυχής χωρίς όλ’ αυτά και ούτε τα ήθελα και ποτέ, νομίζω.
Δε μου λείπουν ούτε θα μου λείψουν.
Επειδή δεν είμαι αχάριστη, αναγνωρίζω ότι απλόχερα μου δόθηκαν πολλά πράγματα.
Το επάγγελμά μου ολόκληρο μου ”δόθηκε”. Δεν το επέλεξα. Μου έτυχε. Και, πραγματικά, δεν έκανα καμία υποχώρηση.
Πέρασα υπέροχα χρόνια και όλοι μου φέρθηκαν υπέροχα. Ίσως γιατί φερόμουν σε όλους με σεβασμό και ποτέ δεν ενόχλησα κανέναν.
Ούτε ανταγωνιστικό άτομο είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ ματαιόδοξη.
Τη ματαιοδοξία του δημοσίου προσώπου, δεν την είχα ποτέ. Είναι σπουδαία δουλειά ο Κινηματογράφος. Μαγική υπόθεση, αναντίρρητα.
Μπορείς εύκολα να παρασυρθείς.
Δεν ενδιαφέρθηκα να βγω, ν’ ασκήσω τα καθήκοντα τού ”δημοσίου προσώπου”, που λέγαμε.
Δεν με ενδιέφεραν οι συνεντεύξεις, ούτε να στήνω σκάνδαλα.
Δεν ήθελα καθόλου, μα καθόλου να εκτίθεμαι.
Σεβόμουν το σπίτι μου, τον εαυτό μου, την αξιοπρέπειά μου.
Δεν ήθελα να έχω αυλή. Φίλους μόνο ήθελα στη ζωή μου να έχω. Έχω επιλέξει τους ανθρώπους μου.
Και οι άνθρωποί μου είναι λίγοι.
Έχω μικρή αγκαλιά.
Τις τάσεις απομονωτισμού μου δεν τις ελέγχω πλήρως τον τελευταίο καιρό.
Περνάω καλύτερα μόνη παρά με κόσμο.
Εκτιμώ πιο πολύ τους φίλους μου από μακριά.
Πιο πολύ τους αγαπώ έτσι. Δεν ξέχασα κανέναν στη ζωή μου. Δεν έχω ξεχάσει ούτε για μία μέρα ανθρώπους που αγάπησα και έχουν πεθάνει 15 – 20 χρόνια και θα ξεχάσω ένα φίλο που έχω να τον δω 15 – 20 μέρες μόνο;
– Κι εμάς, το κοινό σας, που μας λείπουνε τα μάτια σας;
– Στην τηλεόραση και στα έργα.
Να τα βλέπετε, να με θυμόσαστε!
Έλενα Ναθαναήλ
Σαν σήμερα, 4 Μαρτίου, το 2008, έφυγε από τη ζωή.
…………
Πηγή: Περιοδικό Symbol
Απόσπασμα από συνέντευξη στον Σωτήρη Κακίση.
