Ψυχογραφώντας Θεατρικές παραστάσεις, Κινηματογραφικές ταινίες, Τηλεοπτικές σειρές, Πέρα απ’ αυτό που βλέπεις (Κάθε Τρίτη & Παρασκευή).
Πόσες φορές κλείνουμε τα μάτια μας και αρνούμαστε να δούμε και να αναγνωρίσουμε τη βαρύτητα των ενδείξεων μόνο και μόνο γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτό που ονειρευτήκαμε θα βγει αληθινό;
Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα.
Το ζέσταμα
Ο ‘Πινόκιο’ είναι ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια, σκεφτόμουν την ώρα που έμπαινα στην αίθουσα του σινέΒακούρα. Μια σκανδαλιάρικη φιγούρα που κατάφερε να δώσει χαρά στον ηλικιωμένο δημιουργό της παρά τα βάσανα και τις αγωνίες που του χάρισε. Ήμουν έτοιμη να τον απολαύσω στη σκηνή και να ακούσω την ιστορία του.
Η δράση
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ξυλουργός, ο Τζεπέτο, που ένιωθε πολύ μόνος στη ζωή του. Μια μέρα αποφάσισε να κάνει κάτι για να μη νιώθει άλλο πια μόνος κι αυτό το κάτι ήταν να φτιάξει μια ξύλινη κούκλα. Καθώς σκάλιζε το ξύλο και έφτιαχνε την κούκλα, παρατήρησε πως αυτό γελούσε και κουνούσε τα πόδια του λες και ήταν ένα μικρό παιδί. Ο Τζεπέτο ευχαριστήθηκε τόσο πολύ με αυτό, που έβλεπε, ώστε αποφάσισε να δώσει όνομα στην ξύλινη κούκλα λες και ήταν πράγματι ένα μικρό παιδί. Την ονόμασε Πινόκιο και δεν έμεινε εκεί παρά αποφάσισε να τη σπουδάσει.
Το πρώτο ψέμα, σκέφτομαι, ήταν αυτό που είπε ο Τζεπέτο στον ίδιο του τον εαυτό καθώς τον έπεισε ότι μια ξύλινη κούκλα θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Καθώς σκεφτόμουν αυτό, θυμήθηκα όλες εκείνες τις φορές που αποδίδουμε στους άλλους χαρακτηριστικά που δεν είναι δικά τους μόνο και μόνο για να νιώσουμε εμείς καλά μαζί τους. Κι άλλες πάλι φορές παίζουμε αυτό το παιχνίδι με τον ίδιο μας τον εαυτό στην προσπάθειά μας να τον παρουσιάσουμε καλύτερο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα.
Όμως ο Τζεπέτο ήταν αποφασισμένος να έχει παρέα και να νοηματοδοτήσει μια ξύλινη κούκλα για να δώσει νόημα στην ίδια του τη ζωή και τη μοναξιά του. Δε δίστασε μάλιστα να πουλήσει το μοναδικό σακάκι, που είχε, προκειμένου να αγοράσει ένα αλφαβητάριο στον Πινόκιο και να τον στείλει στο σχολείο. Αγνοούσε, ως εκείνη την ώρα, ότι ο Πινόκιο ήταν μια ξύλινη κούκλα και δεν ήθελε να δεχθεί ότι ήταν ένας κατεργάρης και ψεύτης. Δεν έβλεπε ούτε καν τη μύτη του, που μεγάλωνε σε κάθε ψέμα του.
Ο Πινόκιο δεν είχε καμία απολύτως διάθεση για γράμματα και σχολείο οπότε αποφάσισε να αξιοποιήσει το αλφαβητάριο, που του αγόρασε ο Τζεπέτο, σε κάτι πιο ωφέλιμο για τον ίδιο όπως στο να παρακολουθήσει μία θεατρική παράσταση. Πούλησε, χωρίς άλλη σκέψη, το αλφαβητάριο για να παρακολουθήσει την παράσταση, που θα έδιναν οι μαριονέτες κι αυτές, με τη σειρά τους, έδωσαν μια γιορτή για χάρη του προκαλώντας μεγάλη φασαρία. Όσο παρακολουθώ τις αταξίες του Πινόκιο αναρωτιέμαι για όλες εκείνες τις φορές που επιτρέπουμε σε ανθρώπους να μας ξεγελάνε. Πόσο αφελείς είμαστε απέναντι τους; Πόσες φορές κλείνουμε τα μάτια μας και αρνούμαστε να δούμε και να αναγνωρίσουμε τη βαρύτητα των ενδείξεων μόνο και μόνο γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτό που ονειρευτήκαμε θα βγει αληθινό. Πόσες ευκαιρίες δίνουμε στους άλλους ακόμα κι όταν αποκαλυφθεί το ψέμα τους;
.
Πόσα ψέματα δίνουν τη θέση τους σε καινούργια ψέματα στη ζωή μας, συλλογίζομαι παρακολουθώντας τη μάχη που δίνει ο Πινόκιο με την επιθυμία του να συνεχίσει να κάνει το δικό του αγνοώντας την εντολή του ‘πατέρα’ του και ρισκάροντας να μπει σε μεγαλύτερους μπελάδες. Και τι είναι αυτό που κινητοποιεί κάθε έναν να σταματήσει να λέει ψέματα και να εκφραστεί επιτέλους λέγοντας την αλήθεια; Τι λειτουργεί ως αφυπνιστική εμπειρία που πυροδοτεί την ανάγκη για αυθεντικότητα και επομένως για ουσιαστική επικοινωνία;
Τα παραμύθια τελειώνουν πάντα ευχάριστα. Οι πρωταγωνιστές δικαιώνονται και οι κακοί τιμωρούνται. Η αλήθεια επικρατεί και το ψέμα χάνει. Το καλό νικά το κακό και η ομορφιά κυριαρχεί παραμερίζοντας την ασχήμια. Τι ωραία που θα ήταν να ίσχυε κάτι παρόμοιο στη ζωή. Οι άνθρωποι να μπορούσαν να επιλέγουν την αλήθεια από το ψέμα και να φέρονται επιδιώκοντας να κάνουν καλό αντί να βλάψουν. Τότε θα μιλούσαμε πραγματικά για έναν όμορφο κόσμο.
Το κλείσιμο
Ο Πινόκιο βρήκε την αγάπη στην αγκαλιά του Τζεπέτο παρά τις αταξίες και τα ψέματα που είπε. Ο Τζεπέτο αποδείχθηκε μεγαλόψυχος και γενναίος. Αποδέχθηκε τον Πινόκιο όπως ήταν κι εκείνος με τη σειρά του ανταποκρίθηκε στη μεγαλοψυχία του Τζεπέτο ανταμείβοντας τον με ειλικρίνεια και αγάπη που έδωσε πίσω. Αυτοί πάντως έζησαν σίγουρα καλά.
ΔΕΙΤΕ & ΑΥΤΑ:
Μέγαρο Μουσικής Σάββατο 11 & Κυριακή 12 Φεβρουαρίου
.
“Μαθήματα στη γλώσσα της αγάπης”:
(πληροφορίες και online αγορά, εδώ)
.
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media