Kulturosupa.gr - RSS http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/ put the rss description here. +Sun, 15 Jan 2017 07:44:00 +0200 en hourly 1 http://kulturosupa.gr/ http://kulturosupa.gr/upload/logo.png Rss title here http://kulturosupa.gr/ <![CDATA[Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αθυρίδης μιλά για τη παράσταση «Αφροδίτη με Γούνα». ]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/konstantinos-athiridis-afroditi-gouna-17503/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/konstantinos-athiridis-afroditi-gouna-17503/#comments +Sun, 15 Jan 2017 07:44:00 +0200 37 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/konstantinos-athiridis-afroditi-gouna-17503/  Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αθυρίδης μιλά για τη παράσταση «Αφροδίτη με Γούνα». 

]]>
Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αθυρίδης μιλά για τη παράσταση «Αφροδίτη με Γούνα». 

Ένα σύγχρονο έργο που παρουσιάζεται ανελλιπώς από το 2010 στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο με εξαιρετική επιτυχία, γνωστό επίσης και από την κινηματογραφική μεταφορά του Ρομάν Πολάνσκι, έρχεται στη Θεσσαλονίκη. Το έργο χαρακτηρίζει η αριστοτεχνικά δοσμένη εναλλαγή του δραματικού και του χιουμοριστικού στοιχείου, υπογραμμισμένα από τον ερωτισμό και τα παιχνίδια εξουσίας των δύο φύλων που ο Άιβς παρουσιάζει σε όλες τους τις εκφάνσεις.

Για τη θεατρική παράσταση «Αφροδίτη με Γούνα» του David Ives, που θα παρουσιαστεί από την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017 στο Θέατρο Αριστοτέλειον, ο σκηνοθέτης και μουσικός της παράστασης Κωνσταντίνος Αθυρίδης, μιλά στο Kulturosupa.gr ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…

Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Τα παιχνίδια εξουσίας στη σχέση των δύο φύλων, δίνοντας έμφαση στο ερωτικό στοιχείο.

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Στην πλοκή, ο Τόμας Νόβατσεκ έχει γράψει και πρόκειται να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα ''Η Αφροδίτη με Γούνες'' του Λέοπολντ φον Ζάχερ Μαζόχ  (από τον οποίο, μάλιστα, προέκυψε ο όρος Μαζοχισμός). Μετά από μία εξοντωτική ημέρα οντισιόν, ο Τόμας Νόβατσεκ δεν έχει βρει ακόμα την κατάλληλη ηθοποιό για το ρόλο της Βάντα φον Ντουνάγιεφ. Είναι απογοητευμένος κι έτοιμος να φύγει, όταν ξαφνικά εισβάλλει η νεαρή ηθοποιός Βάντα Τζόρνταν. Η συνέχεια προσφέρει στον θεατή μία αλληλουχία κωμικών ανατροπών κι ένα απρόσμενο φινάλε. 

Ποια ήταν η αφορμή που ενέπνευσε το ανέβασμά της;
Η “Αφροδίτη Με Γούνα” είναι 'ένα έργο μέσα σε ένα έργο. Ο θεατρικός συγγραφέας David Ives, εμπνεύστηκε το έργο του από το κλασικό μυθιστόρημα του Λεοπόλντ φον Ζάχερ-Μαζόχ ''Η Αφροδίτη με τις Γούνες''. 

Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο έργο. Κάτω από ένα χιουμοριστικό πρίσμα αποκαλύπτει στον θεατή τις τυποποιημένες, συχνά υποκριτικές, συμβάσεις στη σχέση των δύο φύλων, φτάνοντας μέχρι και την πλήρη αποδόμησή τους.  

Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο;
Η “Αφροδίτη με Γούνα” είναι ένα έργο που εκτυλίσσεται στη σημερινή εποχή. Ξεκινώντας από τους χαρακτήρες του Μαζόχ, κατά την εποχή του 19ου αιώνα, ο Ives μας δείχνει ότι οι σχέσεις των δύο φύλων, διαχρονικά, διέπονται από τους ίδιους άξονες, αρχές, προκαταλήψεις, φοβίες, ζητούμενα, ενοχές, εμμονές.

Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Intelectual ψυχολογική ερωτική κωμωδία.

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Τις συνεχείς μεταβάσεις και ανατροπές που κρατάνε το ενδιαφέρον του θεατή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2013 ο αριθμός των παραστάσεων του Venus In Fur στην Αμερική ακολούθησε το αντίστοιχο νούμερο των παραστάσεων όλων των Σεξπηρικών έργων την ίδια χρονιά.

Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Το πολυσύνθετο ψυχολογικό ανάγλυφο των δύο χαρακτήρων, δεδομένου ότι όλη η δράση εκτυλίσσεται στον πραγματικό χρόνο διάρκειας της παράστασης. 

Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Οι στιγμές αμηχανίας όταν, την πρώτη κιόλας μέρας της γνωριμίας όλων των συντελεστών, έγινε η τολμηρή φωτογράφιση της αφίσας.

Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Για το ευρηματικό κείμενο του Ives, που είναι ταυτόχρονα κωμικό, έξυπνο, ανατρεπτικό και ποιοτικό και υπόσχεται μία ψυχαγωγική και ποιοτική θεατρική βραδιά. 

Σας ευχαριστώ. Καλή επιτυχία.
.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/konstantinos-athiridis-afroditi-gouna-17503/feed/
<![CDATA[Για καφέ με τον ηθοποιό Σταύρο Βαφειάδη: Ένας σαραντάρης με θέμα…]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stavros-vafeiadis-kafe-17502/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stavros-vafeiadis-kafe-17502/#comments +Sun, 15 Jan 2017 07:24:00 +0200 172 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stavros-vafeiadis-kafe-17502/ Πίνουμε καφεδάκι με τον ηθοποιό Σταύρο Βαφειάδη και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…


]]>
Για καφέ με τον ηθοποιό Σταύρο Βαφειάδη: Ένας σαραντάρης με θέμα…

 Πίνουμε καφεδάκι με τον ηθοποιό Σταύρο Βαφειάδη και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…

Τον Σταύρο τον συνάντησα για πρώτη φορά στο Θέατρο Άρατος, λίγο πριν την παράσταση. Φανερά κουρασμένος από την «πρωινή» του δουλειά, δέχτηκε με χαρά να μιλήσουμε. Βάλαμε καφέ και ξεκινήσαμε….
 
Γεννήθηκε  και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, και ασχολείται επαγγελματικά 13 χρόνια τώρα με το θέατρο. Τελείωσε την  Δραματική Σχολή Ίασμος του Β. Διαμαντόπουλου στην Αθήνα με καθηγητές τον Δάνη Κατρανίδη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, «που αν και δεν συνεργαστήκαμε μαζί πήρα πολλά πράγματα από μέρους τους», και «ευτύχησε» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε να βρει δουλειά κατευθείαν στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. «Το θεώρησε καλή ευκαιρία, οπότε και ανηφόρισε», ενώ είχε σκοπό να μείνει Αθήνα. Δεν του βγήκε σε “κακό”, μιας και έπαιξε σε σπουδαίες παραστάσεις, ενώ συνεργάστηκε με ονόματα θρύλους του θεάτρου, όπως τον Θύμιο Καρακατσάνη, στην Ειρήνη του Αριστοφάνη.
 
Όσο ήταν στο ΚΘΒΕ (2004-2007), είχε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Κ. Αρβανιτάκη ενώ αργότερα συνεργάστηκε με την Κάρμεν Ρουγγέρη και την παιδική παράσταση Οδύσσεια, τον Αχιλλέα Ψαλτόπουλο και φυσικά με τον Βασίλη τον Τσικάρα.
 Πίνουμε καφεδάκι με τον ηθοποιό Σταύρο Βαφειάδη και τα λέμε όσο κρατάει ένας καφές…
Με τον Τσικάρα γνωρίστηκε στην οντισιόν για την κινηματογραφική του ταινίας «Έξοδος», ενώ τον είχε ήδη ανακαλύψει ενώ έπαιζε σε μια παράσταση προσαρμοσμένη για μπαρ, που λεγόταν «Το ημερολόγιο ενός αυνανιστή». Εκεί τον είδε, του άρεσε και του έγινε πρόταση να παίξει στην παράσταση «Mad Mix». Γιατί όπως λέει: «Ταιριάξανε τα χνώτα μας» που είχε ως αποτέλεσμα τα τελευταία 3-4 χρόνια είναι μέλος της ομάδας Άρατος».
 
Λόγο οικονομικής κρίσης φυσικά, έχει βρει μια δεύτερη δουλειά για να μπορεί «να βγάζει τα προς τα ζην», αλλά τον ελεύθερο του χρόνο κάνει αυτό που αγαπάει, προσθέτοντας «Χωρίς όμως να δημιουργώ πρόβλημα στην κανονική μου δουλειά, και γι’ αυτό το λόγο συνεργάζομαι με τον Βασίλη, γιατί έχει κατανόηση, είναι ευέλικτος, και με βάση το πρόγραμμά μου με «χρησιμοποιεί» και γι αυτό τον ευχαριστώ. Όπως θα ήθελα να ευχαριστήσω και άλλους σκηνοθέτες που με προτίμησαν γιατί μου δωσανε τη δυνατότητα να παίξω έστω και με αντικατάσταση. Έτσι κτίζονται φιλίες και συνεργασίες, και κρατάνε. Βασίζονται στην αλληλοεκτίμηση και στον αλληλοσεβασμό. Έτσι είναι όλες μου οι συνεργασίες τελευταία. Απαρτίζονται από φίλους. Κάνω επιλεκτικές δουλειές» μου είπε ο Σταύρος και συνέχισε απαντώντας μου στην ερώτηση, ποιο  είδος είναι αυτό που προτιμάει.
 
«Κωμωδία είναι το στοιχείο μου. Αυτό μου αρέσει ποιο πολύ καθώς είναι δύσκολο να κάνεις τον άλλο να γελάσει. Όταν το καταφέρνω χαίρομαι γι’ αυτό. Επίσης, μ’ αρέσει και το Standupcomedy. Το έχω δοκιμάσει. Θέλω να έχω επαφή με τον κόσμο όσον αφορά την αμεσότητα, αλλά αποφεύγω να μιλώ απευθείας. Προτιμώ να μην τον βάζω στο παιχνίδι, να κρατάω ισορροπίες, και όταν τις κρατάς δεν ασχολείσαι και ιδιαίτερα. Ο κόσμος έρχεται να γελάσει και να διασκεδάσει και δεν πρέπει τον χρησιμοποιήσεις για να κάνεις το υπόλοιπο κοινό να γελάσει. Πρέπει να γελάσει με σένα».

Το δικό σου θέμα;
Το δικό μου, θέμα, εδώ που έμπλεξα, είναι ένα θέμα. Είναι μια ωραία δουλειά (εννοώντας την θεατρική παράσταση «Έχω Θέμα»). Είμαστε όλοι μια παρέα, περνάμε όμορφα και αυτό φαίνεται στη σκηνή. Ιστορίες που συμβαίνουν στην καθημερινή πρακτική. Το δικό μου θέμα είναι η σύζυγος μου, η ομάδα, μέχρι και πως θα φλερτάρω. Δεν είναι ένα το θέμα όπως καταλαβαίνεις, είναι πολλά.

Αγαπημένη σου παράσταση;
Όλες έχουν την ιδιαιτερότητα τους, δε μπορώ κάποια να ξεχωρίσω. Με μεγάλη διάφορα όμως, η Ειρήνη του Αριστοφάνη, καθώς έπαιξα στον ιερό χώρο της Επιδαύρου. Μεγάλη εμπειρία. 

Τι  άλλο θα ήθελες να μάθει το κοινό μας;
Δε νομίζω ότι έχω κάτι να κρύψω. Είμαι εξωστρεφής άνθρωπος. Ότι είναι να μάθει θα το μάθει. Δε κρατώ τα προσωπικά μου κρυφά. Είμαι απλός άνθρωπος. Δε θα με βρεις σε στέκια επώνυμων. Δε θα πάω σε καλλιτεχνικά μαγαζιά, δεν θα πάω σε χώρους για να κάνω δημόσιες σχέσεις. Μπορεί καριέρα να μην έκανα, αλλά είμαι καλυτέρα έτσι. Είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου, και είμαι καλά. Είμαι άνθρωπος με τα πάθη μου…

Ποιες είναι οι αδυναμίες σου;
Επειδή έπαιζα από μικρός ποδόσφαιρο, παρακολουθώ φανατικά ποδόσφαιρο. Α΄ και κάτι άλλο… η γυναίκα μου ήταν δημοσιογράφος και εκεί δεν έχω θέμα!
 
Τον Σταύρο Βαφειάδη θα τον δείτε στην παράσταση «Έχω Θέμα» του Βασίλη Τσικάρα στο θέατρο Άρατος [πληροφορίες θα βρείτε εδώ)
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stavros-vafeiadis-kafe-17502/feed/
<![CDATA[Ο Θανάσης Σαράντος μιλά στην «Κ» για τη παράσταση, «Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/thanasis-sarantos-amerikanos--17352/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/thanasis-sarantos-amerikanos--17352/#comments +Wed, 04 Jan 2017 11:32:00 +0200 49 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/thanasis-sarantos-amerikanos--17352/  Ο Θανάσης Σαράντος μιλά στην «Κ» για τη παράσταση, «Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

]]>

 Ο Θανάσης Σαράντος μιλά στην «Κ» για τη παράσταση, «Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

-Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας έκαναν να επιλέξετε τον "Αμερικάνο" για να τον διασκευάσετε για το θέατρο;

Η παράσταση ξεκίνησε το 2009 σε ένα θεατράκι στο Μεταξουργείο της Αθήνας, στο Άλεκτον. Ήταν ένα πειραματικό, σκηνικό εγχείρημα πάνω στη συγκλονιστική γλώσσα του Παπαδιαμάντη για ένα ηθοποιό και ένα μουσικό χωρίς αλλαγή σκηνικών και κοστουμιών και με μοναδικά σκηνικά εργαλεία το παπαδιαμαντικό λόγο, τη μουσική από τον συνθέτη Λάμπρο Πηγούνη και τον φωτισμό.

Το συγκεκριμένο διήγημα προσφέρεται ως ένα "παιχνίδι" εναλλαγής όλων των ρόλων του διηγήματος από 1 ηθοποιό και σε 1 μόλις ώρα θα πρέπει να μεταφερθεί στον θεατή ο πλούτος της γλώσσας του Σκιαθίτη συγγραφέα και η ατμόσφαιρα του αριστουργηματικού διηγήματος με συνοδεία πιάνου που όμως παίζεται και ως σαντούρι προσδίδοντας ελληνικό ήχο ο οποίος συνάδει με τη ρέουσα παπαδιαμάντεια γλώσσα. Ήταν η πρώτη φορά που σκηνοθετούσα ένα καθαρά ελληνικό κείμενο και υπήρχε μια έμφυτη ανάγκη μου στην αρχή της κρίσης στον τόπο μας και η θερμή απήχηση του κοινού ήταν η καλύτερη ανταμοιβή στη προσπάθειά μας.

-Ποιες είναι οι δυσκολίες στην προσαρμογή ενός παπαδιαμαντικού έργου στο θέατρο;

Δεν υπάρχει καμία απολύτως διασκευή στο θεατρικό κείμενο. Έχουμε κρατήσει αυτούσιο το παπαδιαμαντικό κείμενο στην αυθεντική του μορφή όπως γράφτηκε για την εφημερίδα "Το Άστυ" τον Δεκέμβριο του 1891.

Φυσικά η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η πιστή εκμάθηση του κειμένου αφού η γλώσσα του Παπαδιαμάντη έχει και μουσικότητα και ρυθμό που μεταφέρει στον ακροατή και τα πιο λεπτά συναισθήματα των ανθρώπων που περιγράφει. Νομίζω ότι μου πήρε περίπου 4 μήνες για να κατανοήσω και να αισθανθώ άνετα με το κείμενο.

-Πώς αντιλαμβάνεστε την περίφημη φράση του WITTGENSTEIN: "Τα όρια της γλώσσας μου ορίζουν τα όρια τού κόσμου μου"; Θεωρείτε ότι αντανακλάται αυτή η ρήση σε κάποια σημεία μέσα στο αφήγημα του Παπαδιαμάντη και στην περιγραφή της κατάστασης του ήρωα; Και αν ναι, πόσο επηρεάζει τη σκηνοθεσία της παράστασης και την ερμηνεία του κεντρικού χαρακτήρα;

Ναι φυσικά και αντανακλάται μέσα από τον κεντρικό ήρωα τον Γιάννη τον Μοθωνιό, τον Αμερικάνο του διηγήματος, ο οποίος ως μετανάστης επί 25 συνεχή χρόνια στην Αμερική- την τότε ονειρεμένη γη της Επαγγελίας- επιστρέφει μια παραμονή Χριστουγέννων στο γενέθλιο τόπο του, στη Σκιάθο αλλά δυσκολεύεται ν' αρθρώσει τη γλώσσα του την οποία πλέον έχει ξεχάσει, σκέφτεται πλέον σε μια ξένη γλώσσα : "...δύσκολο σ' εμένα να κάνω τωκ ρωμέικα..." λέει με συστολή στους ναυτικούς που συναντά στο καφενείο του Δημήτρη του Μπέρδε.

Βλέπουμε λοιπόν πως και σήμερα οι παγκόσμιες αγορές κατορθώνουν με μεθοδικό τρόπο να πλήττουν ανεπανόρθωτα τον πολιτισμό και την γλώσσα των λαών. Άλλωστε ο Κίσινγκερ έλεγε για τους Έλληνες : ¨«Πρέπει να πλήξουμε τους Έλληνες βαθιά στις πολιτισμικές τους ρίζες. Δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά τους αποθέματα...".

-Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι εμπόδιο ή είναι περισσότερο πλούτος, εύφορο έδαφος που μπορεί να εκμεταλλευτεί υποκριτικά ο ηθοποιός;

Η απαστράπτουσα γλώσσα του Σκιαθίτη συγγραφέα είναι τόσο πλούσια σε αισθήματα και σε λεπτές ψυχικές καταστάσεις που προσφέρεται ως θείο δώρο σ' ένα ηθοποιό. Άλλωστε και η δημώδης Σκιαθίτικη ντοπιολαλιά ή οι ξενόφερτες λέξεις που υπάρχουν με τούρκικη ή ιταλική ρίζα, μας υπενθυμίζουν συνεχώς το ταξίδι πολιτισμών σε αυτό το σταυροδρόμι που ονομάζεται Ελλάδα.

-Το έργο πραγματεύεται το θέμα της μοναξιάς που παραμένει πάντα τόσο επίκαιρο, όπως και της νοσταλγίας για ένα κόσμο και μια πραγματικότητα που έφυγε χωρίς γυρισμό. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για λίγο επάνω σε αυτά.

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι περνούν μόνοι τους αυτές τις γιορτινές μέρες και ειδικά με αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Ο Παπαδιαμάντης έρχεται να μας θυμίσει πόσο σημαντικό ζήτημα είναι για τον άνθρωπο η αγάπη.

Ο κεντρικός ήρωας ο Γιάννης ο Μοθωνιός, είναι επιτέλους αποκατεστημένος μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς στη ξενιτιά αλλά του λείπει το Μελαχρώ, η αρραβωνιαστικιά που αναγκάστηκε ν' αφήσει πριν 25 χρόνια. Παίρνει την απόφαση να επιστρέψει ως άλλος Οδυσσέας στην Ιθάκη του, στην πατρίδα του, στη γλώσσα του, στον τόπο των παιδικών των χρόνων και των οικογενειακών αναμνήσεων.

"Ο Αμερικάνος" είναι μια τρυφερή ιστορία αγάπης και γίνεται βάλσαμο και ελπίδα στους σκληρούς καιρούς που ζούμε. Υπάρχει η αυθεντική χριστουγεννιάτικη μαγεία αφού στο τέλος υπάρχει νέα ζωή και ανάταση στη ψυχή των ηρώων του διηγήματος.

-Παίζει σημαντικό ρόλο η μουσική στο σύνολο του συγκεκριμένου θεάματος;

Η μουσική έρχεται να συμπληρώσει τη παπαδιαμαντική γλώσσα. Είναι συνεχής στη παράσταση. Υπάρχει μια αλλόκοτη χρήση του πιάνου που μεταμορφώνεται ως σαντούρι επί σκηνής. Στη φετινή εκδοχή της παράστασης η αυθεντική σύνθεση του Λάμπρου Πηγούνη αποδίδεται ζωντανά από τον ταλαντούχο νέο μουσικό Γιώργο Τζιαφέττα που μας έρχεται από την Θεσσαλονίκη.

-Μέσα στο συγκεκριμένο έργο (διήγημα και θεατρικό) μπορούμε να βρούμε αντανακλάσεις στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, όσον αφορά το ζήτημα της μετανάστευσης; Είναι γνωστό ότι πολλοί Έλληνες μεταναστεύουν τα τελευταία χρόνια.

Ο «Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε μετανάστη. Ίδια κι απαράλλαχτη με αμέτρητα προσωπικά και οικογενειακά δράματα, που γνώρισε η Ελλάδα εκείνης της εποχής – αλλά και κάθε εποχής. Αμέτρητοι ήταν οι νέοι που μπροστά στην αμείλικτη φτώχεια και την επιτακτική ανάγκη εγκατέλειψαν σπίτι, γονείς, αγαπημένες, αποφασίζοντας τη βουτιά στο άγνωστο: Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία – το όνομα που έπαιρνε ανάλογα με την περίσταση ο τελικός προορισμός, η ονειρεμένη «γη της Επαγγελίας».

 Ο «Αμερικάνος» του Παπαδιαμάντη δεν είναι παρά ο μετανάστης, απανταχού της γης. Δεν θίγεται όμως μόνο το ζήτημα της μετανάστευσης μέσα από κόσμο του κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη. Απόκοσμος από το γραφείο του στην Αθήνα τότε είχε απόλυτη επίγνωση για όλα τα ανθρώπινα ζητήματα που συνεχίζουν να μας απασχολούν και τώρα. Και για αυτό παραμένει επίκαιρος και ως σήμερα.

 -Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των συγκεκριμένων σκηνικών;

Δεν υπάρχουν σκηνικά ούτε κοστούμια παρά μόνο μια ξύλινη βαλίτσα, ένα παλτό, ένα κασκόλ και μια τραγιάσκα. Όλος ο κόσμος του διηγήματος μεταδίδεται από έναν ηθοποιό και ένα μουσικό επί σκηνής και εδώ βρίσκεται το στοίχημα της παράστασης κάθε βραδιά με διαφορετικό κοινό εδω και πέντε χρόνια.

-Σας ευχαριστώ

-Η συνέντευξη του Θανάση Σαράντου στην Δήμητρα Γιαννακού πρωτοδημοσιεύτηκε στην "Κ" 21/12/2014.

-Η παράσταση «Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη παρουσιάζεται στο θέατρο Αυλαία έως και την Κυριακή 8/1/2017. Αναλυτικές πληροφορίες ΕΔΩ 
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/thanasis-sarantos-amerikanos--17352/feed/
<![CDATA[Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για τον συγγραφέα Χάρη Μαύρο.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xaris-mavros-17239/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xaris-mavros-17239/#comments +Mon, 26 Dec 2016 14:41:00 +0200 111 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xaris-mavros-17239/ Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για τον συγγραφέα Χάρη Μαύρο.

]]>
 Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για τον συγγραφέα Χάρη Μαύρο.

Έχει γράψει δύο βιβλία μέχρι σήμερα, το «Μέχρι {τις} Τέσσερις» από τις εκδόσεις Θερμαϊκός και το «Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες» από τις εκδόσεις Σαββάλας. Είναι 33 χρόνων και ζει στη Θεσσαλονίκη. Θεωρείται ανερχόμενος και πολλά υποσχόμενος νέος συγγραφέας. Τον κουράζουν τα βιογραφικά σημειώματα, γιατί δεν έχει καταλάβει μέχρι σήμερα τι αποδεικνύουν… Πάντως έχει αδυναμία στα λευκά γλυκά και στα ταξίδια. Οι 33 ερωτήσεις που ακολουθούν θα σας φέρουν πιο κοντά και όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τον συγγραφέα Χάρη Μαύρο

1. Δυο λόγια για το πρώτο σας μυθιστόρημα.

To «Μέχρι {τις} Τέσσερις», το πρώτο μου μυθιστόρημα είναι μια ενδοσκόπηση στις προσωπικότητες τεσσάρων ανθρώπων, δυο ανδρών και δυο γυναικών, που επιδιώκουν μέσα στην ίδια σχέση να καλύψουν τα κενά της πρότερης οικογενειακής παθολογίας που είχαν βιώσει. Η σχέση αυτή είναι μια σχέση ουσιαστική που δε στηρίζεται μόνο στη σαρκική πράξη, άλλα επίσης στην ειλικρίνεια και στον σεβασμό. Με έναν μαγικό τρόπο, ενώ η σχέση αυτή αφορά τέσσερις, δίνει την αίσθηση -όσο ο αναγνώστης μπαίνει μέσα στο μυθιστόρημα- ότι είναι μια οποιαδήποτε ιδανική σχέση που θα μπορούσε να αναφέρεται κάλλιστα σε δύο ανθρώπους. Είναι μια ιστορία σύγχρονη που θίγει πέρα της οικογενειακής παθολογίας τη χρήση των κοινωνικών δικτύων, την οικονομική κρίση, τη μοναξιά, την τρίτη ηλικία, το δικαίωμα στην επιλογή.

2. Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το δεύτερό σας μυθιστόρημα. Τι διαφορετικό έχει από το πρώτο;

Αν και τα δύο βιβλία είναι κράματα ρεαλισμού και ρομαντισμού, αισιοδοξίας και θλίψης, υπάρχει σαφώς μια τομή διαφοροποίησης ανάμεσα στα δύο. Ήταν δική μου ανάγκη το δεύτερο μου μυθιστόρημα, «Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες», να έχει ακόμη πιο έντονο τον χαρακτήρα του ψυχογραφήματος. Παρά το γεγονός ότι στο επίκεντρο βρίσκεται πάλι μια ιστορία δυνατού πάθους, αυτή μιας σαρανταεφτάχρονης γυναίκας με έναν εικοσιπεντάχρονο νέο, η εστίαση έχει γίνει κυρίως στην ανάλυση των χαρακτήρων σε επίπεδο ψυχογραφήματος. Ο τρόπος που προσεγγίζονται οι χαρακτήρες είναι ακόμη πιο διερευνητικός, προσεγγίζοντας το θέμα της οικονομικής κρίσης σε βάθος, τη κατάθλιψη και τις ματαιώσεις της μέσης ηλικίας από τη μία πλευρά, τα γιγαντιαία εμπόδια με τα οποία έχουν να αναμετρηθούν οι νέοι από την άλλη. Η σκιαγράφηση ακόμη και των πιο μύχιων σκέψεων των ηρώων θα τοποθετήσει τον αναγνώστη αναπόφευκτα στη θέση τους και η ταύτισή του μαζί τους θα είναι σαφώς πιο εύκολη από το πρώτο μυθιστόρημα, όπου η σεξουαλική υφή της σχέσης τους ήταν ιδιαίτερη και πέρα από τα συνήθη.

3. Μερικοί συγγραφείς λένε πως δε δηλώνουν συγγραφείς. Δηλώνετε συγγραφέας; Αισθάνεσθε συγγραφέας;

Είμαι συγγραφέας, δεν το αισθάνομαι. Συγγραφέας ονομάζεται το πρόσωπο που χρησιμοποιεί τις λέξεις με σκοπό να μεταφέρει ή να καταγράψει ιδέες του. Και αυτό κάνω. Γιατί να αποποιηθώ τον τίτλο αυτό, αφού αυτό αγαπώ να κάνω; Πρέπει κάποια στιγμή οι λέξεις να αποενοχοποιηθούν. Το να δηλώσει κάποιος πως είναι συγγραφέας δεν είναι μια ελιτίστικη βαρύνουσα δήλωση που τον διαφοροποιεί από τους άλλους, είναι μια απλή αναφορά σε μία ιδιότητά του.

4. Το καλύτερο σχόλιο που ακούσατε από αναγνώστη...

Δεν μπορώ να κατατάξω τα σχόλια των αναγνωστών σε καλύτερα και λιγότερα καλά και αυτό γιατί κάθε αναγνώστης που επικοινωνεί μαζί μου, το κάνει για να μοιραστεί την αλήθειά του, μια αλήθεια που συνάντησε μέσα απ’ τις δικές μου λέξεις, μέσα απ’ τη δική μου αναζήτηση.  Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα ιδιαίτερα κολακευτικό   σχόλιο αναγνώστριας πως προσέγγισα τη γυναικεία ψυχολογία «με χειρουργική ακρίβεια». Είναι πρόκληση και ταυτόχρονα άσκηση ενσυναίσθησης να προσπαθήσει ένας άντρας να καταλάβει πως σκέφτεται και τι επιζητά μια γυναικεία ψυχή, να δει τα θέλω και τις δυσκολίες μιας  σύγχρονης γυναίκας μέσα από τα μάτια της, να κολυμπήσει κόντρα στα κοινωνικά πρέπει που εκείνη αντιμετωπίζει και τελικά να διαπιστώνει πως η προσπάθειά του αυτή αναγνωρίζεται ως επιτυχής από μια γυναίκα αναγνώστρια.

5. Τι σκέπτεστε όταν σας κάνουν κριτική για κάποιο έργο σας με την οποία δεν συμφωνείτε;

Σαφώς το ζητούμενο της γραφής δεν είναι να είναι αρεστή από όλους, όπως και εμείς οι ίδιοι ως προσωπικότητες έχουμε αντιλήψεις και τοποθετήσεις που δεν είναι αποδεκτές απ’ τον καθένα. Η γραφή σε ευρύτερο επίπεδο είναι διάλογος και σε έναν διάλογο οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι να ακούσουμε και να συζητήσουμε σχετικά με τη διαφορετικότητα των απόψεών μας. Δεν αναφέρομαι σαφώς σε θέματα που αφορούν την τεχνική της γραφής, αλλά την ουσία της, το περιεχόμενό της. Γράφω για να επικοινωνήσω, με τον τρόπο που εγώ αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, όχι για να επιδείξω ή να αποδείξω κάτι σε επίπεδο γραφής.

6. Η αγάπη και ο έρωτας στο τελευταίο σας βιβλίο.

Η αγάπη στο «Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες» έχει εξέχουσα θέση, είτε με τη μορφή του έρωτα, είτε με αυτήν της αδελφικής ή πατρικής αγάπης. Χρησιμοποιώ τα  επίθετα «παράφορη» και  «καρμική» μπροστά απ’ τη λέξη «αγάπη» για να προσδιορίσω τη φύση της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών, της Ανθής και του Στέφανου. «Παράφορη», γιατί τους δυναστεύει, τους φέρνει αντιμέτωπους με τους ίδιους τους εαυτούς τους, με τη συνείδησή τους, την ηθική τους, τα υπερεγώ τους. Φτάνουν σε σημείο να έρθουν αντιμέτωποι με το ισχυρότερο ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, προκειμένου να αποδείξουν το μέγεθος των συναισθημάτων τους. Τίθεται το δίλημμα από την αρχή της ιστορίας αν οι δύο αυτοί άνθρωποι θα μείνουν μαζί ζωντανοί ή σε διαφορετική περίπτωση θα συναντήσουν τον θάνατο, ως άλλοι εραστές τραγωδίας. «Καρμική», γιατί ο αναγνώστης θα διαπιστώσει πως ο έρωτας που βιώνουν αυτοί οι δύο άνθρωποι έχει τις ρίζες του σε συμπαντικές συμπτώσεις και ένα πεπρωμένο που φαίνεται χαραγμένο στο ίδιο τους το γονιδιώμα.

7. Το σήμερα. Η οικονομική κρίση και οι ανθρώπινες σχέσεις στο "Οι αγάπες δε κηδεύονται τις Τρίτες".

Η οικονομική κρίση και η κατάθλιψη που τη συνοδεύει ως άμεσο παράγωγο αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετούνται οι δράσεις των πρωταγωνιστών, αλλά και των εξίσου σημαντικών δευτεραγωνιστών. Στην περίπτωση της πρωταγωνίστριας, το παρατεταμένο άγχος που προκαλείται από την κρίση εξαντλεί τελικά τα ψυχικά της αποθέματα, οδηγώντας τη σε μια περίεργη μορφή παθητικότητας και αδρανοποίησης.  Δεν μπορεί να παλέψει άλλο για τον γάμο της, δεν έχει το κουράγιο να διεκδικήσει τη ζωή που της στερούν, δεν μπορεί να δει τις λύσεις, οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό πραγματικά δεν υπάρχουν. Ο άντρας της, ο Ανδρέας, νιώθει και αυτός τον ανδρισμό του να βάλλεται από την ανικανότητα  του να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις μιας τετραμελούς οικογένειας που περιμένει να τραφεί. Ο Στέφανος, μόλις εικοσιπέντε, είναι εγκλωβισμένος σε μια αναγκαστική συγκατοίκηση με τον δυνάστη πατέρα του που τον ελέγχει σε όλα τα επίπεδα όντας ο μοναδικός οικονομικός του πάροχος, ωστόσο έχει τη νεανική ορμή και αισιοδοξία πως όλα είναι εφικτά όταν κάποιος προσπαθεί. Η κρίση είναι μέσα στις ζωές μας, μέσα στις ζωές των ηρώων. Είμαστε και είναι η κρίση και το μυθιστόρημα αυτό δε θέλει να κλείσει τα μάτια, σε αυτό που βιώνουμε σήμερα, να εξιδανικεύσει καταστάσεις, να ωραιοποιήσει τη φύση των ανθρώπινων σχέσεων έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί με τα σημερινά δεδομένα

8. Είστε κάτω από σαράντα! Μιλήστε μου πως βλέπετε στο έργο σας αυτούς που είναι κάτω από τα τριάντα κι αυτούς που είναι πάνω από τα σαράντα.

Το μυθιστόρημα αν και εξετάζει τη διαφορετική επίπτωση της κρίσης σε δύο διαφορετικές γενιές όπως έχει ήδη αναφερθεί, σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, επιθυμεί να καταργήσει τις ηλικιακές διαφορές και να εξισώσει τα ανθρώπινα όντα απέναντι στην ωριμότητα. Η ηλικία λοιπόν δεν είναι δείκτης  της μεταβλητής «ωριμότητα» με την οποία αντιμετωπίζουν οι ήρωες τις καταστάσεις. Έτσι θα συναντήσουμε τη μικρή αδελφή του πρωταγωνιστή, την Κάτια, με μια οξυμένη αντίληψη του κόσμου, παρ’ ό,τι είναι ουσιαστικά ακόμη παιδί, όπως και τη κόρη της πρωταγωνίστριας, την Ελεάνα, η οποία σέβεται τα οικονομικά προβλήματα των γονιών της και φροντίζει να μην προσθέτει τα δικά της στους ώμους της. Θα γνωρίσουμε τον πατέρα του Στέφανου που παρά το γεγονός πως είναι ο πιο μεγάλος ηλικιακά χαρακτήρας δεν έχει καταφέρει να γιατρέψει τα τραύματά του ούτε καν στον ελάχιστο βαθμό με άμεση συνέπεια να προκαλεί νέα τραύματα στα ίδια του τα παιδιά. Και έπειτα είναι η θυελλώδης σχέση μεταξύ του Στέφανου και της Ανθής που μπροστά στη ζυγαριά της αγάπης είναι ίσοι,  παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας τους. Όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα, στον έρωτα πέρα απ’ τα στερεότυπα που χωρίζουν τους ανθρώπους σε ηλικιακές ομάδες, σε κατηγορίες, σε στεγανά.

9. Θέλω να μου μιλήσετε για την αλήθεια σας.

Η αλήθειά μου… ή η αλήθεια των πολλών εαυτών μας, των πολλών δυνατοτήτων μας. Η αλήθειά μου είναι λοιπόν ρευστή, τόσο ρευστή που αδυνατώ να την ανακαλύψω μόνος μου. Τη βρίσκω στα μάτια των παιδιών, στα μάτια των αγαπημένων μου προσώπων, στις λέξεις των κειμένων μου, στις μακρόσυρτες σιωπές της νύχτας. Και αυτό όχι γιατί το πλαίσιο της ηθικής μου δεν είναι προσδιορισμένο, αλλά γιατί οι δυνατότητες πάντα θα μάχονται μεταξύ τους για το ποια θα επικρατήσει.

10. Κουβαλάτε τους ήρωες των μυθιστορημάτων σας;

Για τους ήρωές σου είσαι ο θεός που τους έχει δώσει πνοή. Τους δημιουργείς και έχουν πια τη δική τους υπόσταση –είναι φορές που κατά τη διάρκεια της συγγραφής τοποθετούνται μόνοι τους διεκδικώντας από σένα το μέλλον που πιστεύουν ότι τους αξίζει. Τους κουβαλάς όπως κουβαλάς τις γλυκιές αναμνήσεις, χωρίς το «φορτίο» αυτό να σε στοιχειώνει όπως γίνεται όταν δημιουργείς στο παρόν. Αντιθέτως, γίνονται κομμάτι σου, ακριβώς όπως γίνονται υπαρκτά πρόσωπα που μοιράστηκες μαζί τους έντονα συναισθήματα και πλέον δε βρίσκονται χρονικά στο δικό σου «τώρα».

11. Πείτε μου κάτι που δε θα λέγατε ποτέ δημόσια.

Το «ποτέ» είναι μια λέξη με αρνητικό πρόσημο και συνηθίζω να μην είμαι απόλυτος στις θέσεις μου. Θα απέφευγα να πω δημόσια δυο λέξεις, το «σ’ αγαπώ». Είναι μια δήλωση ιδιωτική, που όσο φυλάσσεται μακριά απ’ τους τρίτους, όσο δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν άλλο παρά στους άμεσα ενδιαφερόμενους, η ουσία της παραμένει βαθιά και μοναδική.

12. Αν ένας συγγραφέας έδινε συνέντευξη σε σας τι θα τον ρωτούσατε;

Η ερώτηση που θα έθετα σε κάποιον συγγραφέα θα ήταν η εξής: «Πόσα στερούνται οι άνθρωποι που αγαπάτε για να μπορείτε εσείς να συγγράφετε;»

13. Μπορείτε να μου απαντήσετε στο ερώτημά σας;

Αισθάνομαι ότι η εσωστρέφεια που απαιτεί αυτή καθαυτή η διαδικασία της συγγραφής, όπως στον καθαρά πρακτικό τομέα του χρόνου, η απορρόφηση της ενέργειας σε επίπεδο σκέψης αλλά και λειτουργικότητας στερεί εμάς τους ίδιους από ανθρώπους που έχουν την ανάγκη να είμαστε δίπλα τους όχι ως ιδέες, αλλά ως απτές οντότητες που θα μπορούν να συνδιαλλαχτούν και να ανταποκριθούν σε έναν διάλογο. Ο συγγραφέας απομονώνεται για να χτίσει μόνος του τη γέφυρα που θα απλώσει σε όλον τον κόσμο. Η απομόνωση αυτή είναι πολύ δύσκολο να ζυγιστεί όταν λαμβάνει χώρα συστηματικά, ώστε να μην αδικεί τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν, οι οποίοι προφανώς σέβονται την αγάπη μας για αυτή τη μορφή έκφραση. Στερούνται πολλά λοιπόν οι άνθρωποι γύρω μας είτε σε συντροφικό είτε σε φιλικό επίπεδο, γιατί καμιά φορά είμαστε δίπλα τους μόνο σωματικά με τις σκέψεις μας να τρέχουν σε παράλληλα σύμπαντα. Προσωπικά, πιέζω τον εαυτό μου να θυμάται πάντα την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων του και στην κορυφή αυτής της  πυραμίδας οφείλουν να βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη και πάνω από την ανάγκη της συγγραφής.

14. Περιγράψτε μου την επαφή σας με τον κόσμο

Πέραν της πρώτης επαφής που γίνεται μέσα απ’ την ανάγνωση του εκάστοτε κειμένου μου, με το αναγνωστικό κοινό έχουμε μια επικοινωνία που συνεχίζεται τόσο στα κοινωνικά δίκτυα/ ηλεκτρονικό ταχυδρομείο όσο και δια ζώσης στις διάφορες παρουσιάσεις των βιβλίων μου. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να ανταλλάσσεις γνώμες για τη γραφή σου και να συνομιλείς για τους ήρωές σου σαν να μιλάς για γνωστούς σου, όπως επίσης να βρίσκεις προεκτάσεις που και εσύ ο ίδιος δεν είχες σκεφτεί.

15.Ο έρωτας είναι άντρας ή γυναίκα;

Ο έρωτας είναι αρσενικό παιδί. Παρορμητικό, σκανταλιάρικο, εγωιστικό, διεκδικητικό, γκρινιάρικο μέχρι να αποκτήσει αυτό που θέλει. Εκκολαπτόμενος δυνάστης και «σφαγέας» όλων των υπόλοιπων συναισθημάτων που αγνοεί την τεράστια δύναμη του μέχρι την ενηλικίωσή του.

16. Τα μυθιστορήματά σας έχουν πολλά επίπεδα ανάγνωσης;

Ναι, αυτό εξ’ αρχής εξάλλου είναι το ζητούμενο. Ακριβώς όπως γίνεται με ένα κατακόκκινο μήλο, που κάποιοι θα μείνουν στη γυαλιστερή επιφάνειά του χωρίς να προθυμοποιηθούν να το δαγκώσουν, που οι περισσότεροι θα γευτούν τη σάρκα του καρπού του φτύνοντας το κουκούτσι του μακριά θεωρώντας το πιθανώς άχρηστο, έτσι γίνεται και με τα κείμενα, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνεται. Ακόμα και οι περιγραφές των τοπίων ή του σεξ πρέπει να εξυπηρετεί τον σκοπό αυτό. Να είναι ένας παραλληλισμός ή μια ενδοσκόπηση στη ψυχολογία των ηρώων, όχι μια απλή αναπαράσταση εικόνων η πράξεων. Οι πιο διερευνητικοί αναγνώστες θα κρατήσουν το κουκούτσι στα χέρια τους, για να το συνθλίψουν και να δουν τι κρύβει.

17. Λέτε αυτό που δε σας αρέσει στους άλλους;

 Όταν αναφερόμαστε σε ενήλικα όντα και τις δικές τους επιλογές, λέω αυτό που δε μου αρέσει μόνο στους ανθρώπους που εκτιμώ πραγματικά και αυτό εφόσον ζητήσουν οι ίδιοι τη συμβουλή μου. Αν αυτό που δε μου αρέσει, προσβάλλει ή θίγει την προσωπικότητά μου, θα τοποθετηθώ άμεσα χωρίς να επιδιώξω την αλλαγή του, αλλά οριοθετώντας την πιθανή δική μου απομάκρυνση. Τους ανθρώπους τους δέχεσαι όπως είναι, αν επιθυμείς την αλλαγή τους αυτό σημαίνει απλά πως δεν είναι κατάλληλοι φίλοι ή σύντροφοι.

18. Κυκλοφορούν πολλά βιβλία. Πως ξεχωρίζω το λογοτεχνικό από το λιγότερο λογοτεχνικό;

Δεν υπάρχει λόγος να το ξεχωρίσω. Στο θέμα επιλογής βιβλίου είμαι αναγνώστης, όχι κριτικός λογοτεχνίας. Δύναμαι να ξεχωρίσω το λειτουργικό κείμενο, αυτό που θα επικοινωνήσει τις ιδέες του συγγραφέα σε μένα και το δυσλειτουργικό, αυτό δηλαδή που δε θα το καταφέρει με την ίδια επιτυχία.

19. Σας δίνω ένα μαγικό ραβδί. Τι θα αλλάζατε στον εαυτό σας;

Θα με έκανα λιγότερο εγωιστή, λίγους πόντους πιο κοντό και καθόλου αγχώδη.

20. Ποιους συγγραφείς θεωρείτε πετυχημένους;

Δε θα σας απαντήσω με ονόματακαι αυτό όχι για λόγους διπλωματίας, αλλά γιατί δε γνωρίζω τον ψυχισμό του κάθε συγγραφέα και τα κίνητρα της γραφής του. Πετυχημένοι είναι οι συγγραφείς εκείνοι που χρησιμοποιούν τη συγγραφή για να «γουστάρουν» οι ίδιοι, που τη χρησιμοποιούν ως εργαλείο ανακάλυψης του εαυτού και του κόσμου και δεν έχουν αφήσει λεπτό τη συγγραφή να τους χρησιμοποιήσει. Μπορεί να είναι ένας εντελώς άσημος συγγραφέας ή ένας συγγραφέας που έργο του δε θα εκδοθεί ποτέ, ακόμη ακόμη ένας συγγραφέας που τα έργα του έχουν χαρακτηριστεί ως απλοϊκά και χωρίς «λογοτεχνικό» ενδιαφέρον. Στα δικά μου μάτια η επιτυχία αυτού του ανθρώπου που γράφει και το κάνει με ανόθευτη αγάπη είναι ασύγκριτη σε σχέση με την αντίστοιχη υποτιθέμενη επιτυχία κάποιου διάσημου συγγραφέα που έχει στο νου του τις πωλήσεις, την εμμονική αποζήτηση της αποδοχής και την ενίσχυση της δημόσιας εικόνας του. Η επιτυχία είναι συναίσθημα, δεν είναι καν κατάσταση στη σφαίρα της δικής μου αντίληψης. Οπότε μου είναι αδύνατον να γνωρίζω ποιοι συγγραφείς νιώθουν πραγματικά επιτυχημένοι και πλήρεις.

21. Ένας συγγραφέας μπορεί να είναι πρότυπο στην εποχή μας;

Πρότυπο μπορεί να αποτελέσει ο καθένας μας. Η καθαρίστρια που μεγαλώνει τίμια τα παιδιά της, ο πτυχιούχος σουβλατζής, ο άνεργος συγγραφέας.  Το αν θα αποτελέσει πρότυπο προς μίμηση ή αποφυγή δε θα το κρίνει η ιδιότητά του, αλλά με πόση αξιοπρέπεια στέκεται απέναντι στην εκάστοτε ιδιότητά του, πόσο ισότιμα αντιμετωπίζει τους συνανθρώπους του, τι προσωπικά ιδανικά έχει.

22. Τους συγγραφείς είδωλα πως τους αντιμετωπίζετε;

Δεν υπάρχουν είδωλα στη συγγραφή. «Λατρεύεις» μόνο στον έρωτα, πουθενά αλλού.

23. Άσπρο ή μαύρο;

Αν και η απάντηση είναι προφανής όντας Μαύρος, θα αφήσω να τη δώσει ο ήρωας του βιβλίου μου, ο Στέφανος που εξηγεί στην Ανθή την αγάπη του για το συγκεκριμένο χρώμα: «Ξέρεις γιατί λατρεύω το μαύρο;» συνέχισα. «Γιατί το γκρι που αγαπάς εσύ μου φαίνεται χλιαρό. Αγαπώ την απολυτότητά του, την απουσία του φωτός, τη δύναμη που έχει να το απορροφήσει όλο μέσα του. Οι αρνητικές συνεπαγωγές του, το ότι πρέπει να ταυτιστεί με το κακό και τη συμφορά, με το πένθος. Αν είχα γάτο, θα ήταν σίγουρα μαύρος, ειδικά αν ζούσα στην Αγγλία. Νιώθω πως πρέπει να αγαπήσω ό,τι έχει αδικηθεί… ή ό,τι αδικεί την ίδια του την υπόσταση».

24. Κόκκινο ή ροζ;

Πορφυρό κόκκινο, ερωτικό, θυελλώδες, ερειστικό, πομπώδες, μοναδικό κόκκινο. Κόκκινο της ζωής, του απαγορευμένου καρπού,  του άκρατου πάθους… και πάλι κόκκινο.

25. Ο συγγραφέας και η εποχή του.

Ο συγγραφέας είναι η πλαστελίνη που παίρνει σχήμα από την εποχή του. Πλάθεται, σκληραίνει, μαλακώνει ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται. Κάθε άνθρωπος εξαρτάται από τον παράγοντα περιβάλλον, όμως ο συγγραφέας είναι από τους πιο  ευαίσθητους δέκτες που μπορεί να συναντήσει κανείς. Είναι αντίδραση, άρνηση ή επανάσταση στα κακώς κείμενα της εποχής του, είναι ο φακός που θα μεγεθύνει την αισιοδοξία, ο εκσκαφέας όσων η καθημερινότητα θάβει στη λήθη.

26. Βιβλίο που θα θέλατε να έχετε γράψει...

Το «Αναμνήσεις ενός επιζώντος» της ΝτόριςΛέσιγκ

27. Ο έρωτας έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση;

Ο έρωτας έχει να κάνει και με την εξωτερική εμφάνιση. Δεν εξετάζει την απλή παράθεση όμορφων χαρακτηριστικών και καταλήγει σε συμπεράσματα, όχι. Ο έρωτας είναι πολύπλοκος. Λαμβάνει υπόψιν του την αύρα, τη γοητεία, τη σεξουαλική έλξη που προκαλεί η εμφάνιση, μπορεί να εντοπίσει μια συνισταμένη  εσωτερικών χαρακτηριστικών που εξωτερικεύονται στις γωνίες του προσώπου, στις ρυτίδες έκφρασης, στην άκρη ενός χαμόγελου.

28. Μια φράση που να σας αντιπροσωπεύει σήμερα.
«Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες».

29. Μια φράση που σας αντιπροσώπευε στα 25;

«Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις».

30. Εκδότες στην Ελλάδα του 2016...

Δε θα επικεντρωθώ στην κρίση που μαστίζει όλους τους τομείς και δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστη  την εκδοτική σκηνή. Ο συγγραφέας οφείλει να εστιάσει στη γραφή του, εξαιρετικά δείγματα γραφής δημιουργήθηκαν σε αντίξοες κοινωνικές ή πολιτικές συνθήκες. Πάντα θα υπάρχουν οι καλοί εκδότες που σέβονται και προωθούν το καλό βιβλίο και νιώθω πως έχω την ευλογία να μ’ έχει εμπιστευτεί ένας τέτοιος οίκος.

31. Ο Χάρης Μαύρος πως είναι ως φίλος; Καλή παρέα ή βαρετή;

Το χιούμορ και δη το μαύρο είναι κομμάτι της ζωής μου, οπότε νομίζω αυτό είναι το δυνατό του σημείο για όσους το εκτιμούν. Λατρεύω τα ταξίδια και με θεωρώ καλό συνταξιδιώτη. Βαρετός μπορεί κάλλιστα να γίνω, όταν αναφέρομαι με τις ώρες στις ιδέες μου για τα βιβλία, μιας και δε μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο ενθουσιασμό για τη συγγραφή, γεγονός απολύτως σεβαστό και λογικό.

32. Σε ποια προσωπική ερώτηση δε θα μου απαντούσατε;

Σε αυτήν.
33. Θέλω έναν ορισμό για το καλό και έναν για το κακό!
Δεν υπάρχει καλό και κακό, θα ήταν περίεργο να πιστεύει ένα ον με ένστικτα όπως του ανθρώπου ότι θα μπορούσε να υπάρξει τόση εύκολη ταξινόμηση. Εγώ προτιμώ την ταξινόμηση του λειτουργικού και του δυσλειτουργικού. Όταν το προσωπικά λειτουργικό στοιχείο συνάδει με το κοινωνικά λειτουργικό στοιχείο τότε μιλάμε για μια ισορροπημένη κοινωνία. Σπάνια όμως οι λειτουργικότητες τόσων ανθρώπων μπορούν να ταιριάξουν χωρίς προβλήματα κάτω απ’ την ίδια στέγη. Θα κλείσω λοιπόν με αυτή την ευχή. Ας είμαστε όλοι πιο λειτουργικοί, σε ατομικό και διαπροσωπικό επίπεδο, χωρίς να βλάπτουμε τη λειτουργικότητα του άλλου για να εξυπηρετήσουμε τη δική μας.
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xaris-mavros-17239/feed/
<![CDATA[Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Κρίτωνας Ζαχαριάδης μιλά για τη παράσταση «Πως από δώ; Αλλά… και γιατί όχι;». Πρεμιέρα 23/12 θέατρο Σοφούλη.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/kritonas-zaxariadis-17137/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/kritonas-zaxariadis-17137/#comments +Sun, 18 Dec 2016 12:17:00 +0200 37 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/kritonas-zaxariadis-17137/ Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Κρίτωνας Ζαχαριάδης μιλά για τη παράσταση «Πως από δώ; Αλλά… και γιατί όχι;». Πρεμιέρα 23/12 θέατρο Σοφούλη.

]]>
 Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Κρίτωνας Ζαχαριάδης μιλά για τη παράσταση «Πως από δώ; Αλλά… και γιατί όχι;». Πρεμιέρα 23/12 θέατρο Σοφούλη.

Παράδοξα σκηνικά, ξεχασμένα λόγια, κοστούμια διαφορετικών θεατρικών παραστάσεων, σαρδάμ και τρελή  ίντριγκα είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που θα σας κάνουν γελάσετε μέχρι δακρύων σε μια θεότρελη κωμωδία καταστάσεων που συμμετέχουν νέοι ηθοποιοί της Θεσσαλονίκης.
 
Για τη θεατρική παράσταση «Πως από δώ; Αλλά… και γιατί όχι;», που θα παρουσιαστεί από την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Σοφούλη, ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης Κρίτωνας Ζαχαριάδης μιλά την «Κ» ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…

Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Πρόκειται για μια νέα, θεότρελη, κωμωδία καταστάσεων για όλη την οικογένεια, η οποία εξυμνεί τον πρώτο αγνό νεανικό έρωτα και την φιλία.

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Βρισκόμαστε στην Αγγλία. Ένας νέος ερωτεύεται για πρώτη φορά στη ζωή του. Οι φίλοι του στην προσπάθειά τους να φέρουν τον ¨κολλητό ¨ τους σε επαφή με την ανυποψίαστη κοπέλα αποφασίζουν να ανεβάσουν μια θεατρική παράσταση. Παράδοξα σκηνικά, ξεχασμένα λόγια, κοστούμια διαφορετικών παραστάσεων, σαρδάμ και ίντριγκα δε φαίνεται να πτοούν την παρέα,  η οποία δε θεωρεί να είναι τελικά  τίποτα πιο σημαντικό από την επίτευξη του ¨υψηλού¨ της σκοπού.
 
Θέατρο στο θέατρο λοιπόν και γέλιο μέχρι δακρύων για να αναφωνήσουμε όλοι μαζί ¨ Πώς από εδώ; … Αλλά και γιατί όχι; ¨

Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή ή το ανέβασμά της;
Παρατηρώντας συνεχώς τις παιδικές και νεανικές παραστάσεις που ανεβαίνουν κατά καιρούς, συνειδητοποίησα ότι ανακυκλώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα ίδια έργα, τα οποία στην πλειοψηφία  τους προσωπικά δεν με εκφράζουν. Έτσι αποφάσισα, επηρεασμένος από το κοινωνικό αλλά και το επαγγελματικό μου  περιβάλλον, να αξιοποιήσω τις όποιες εμπειρίες μου και να καλύψω, κατά την γνώμη μου, τις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις των νέων.

Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Στόχος μου είναι ο θεατής να βγει από την παράσταση γεμάτος από καινούριες εικόνες, εμπειρίες και διαφορετικές υποκριτικές προτάσεις νέων ηθοποιών του χώρου, έχοντας παρακολουθήσει για δύο ώρες μια νεανική κωμωδία καταστάσεων.

Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο;
Ναι. Η παράσταση είναι τοποθετημένη στο σήμερα, για αυτό και παρατηρούμε τους ήρωες να μιλούν και να εκφράζονται με έναν λόγο που μας είναι οικείος στην καθημερινότητα μας, προσπαθώντας σαν έφηβοι να ισορροπήσουν μεταξύ παιδικότητας και ενηλικίωσης, παρά τις όποιες δυσκολίες έχουν να αντιμετωπίσουν σαν νέοι που ζουν στην Αγγλία του 2016.

Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Είναι μια σύγχρονη κωμωδία καταστάσεων η οποία σε εντυπωσιάζει με την ειλικρίνειά της και σε αφοπλίζει με την προσήλωση στο στόχο, όταν νέα παιδιά κινούνται έχοντας ως γνώμονα την φιλία. Θα την ονόμαζα οικογενειακή κωμωδία, όμως θα δεχτώ αν κάποιος την κατατάξει στις εφηβικές παραστάσεις ή ακόμη και σε μια κλασική κωμωδία με εφηβικό θέμα.

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Από θέμα περιεχομένου δεν έχουμε παρακολουθήσει ανέβασμα  κωμωδίας καταστάσεων με εφηβικό θέμα και από θέμα παραγωγής σπάνια βλέπουμε να τολμούν σκηνοθέτες να δώσουν πάτημα δημιουργίας σε νέα παιδιά που κατά 60% είναι η πρώτη τους επαγγελματική θεατρική παράσταση.

Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Δύο ήταν τα υπαρκτά εμπόδια. Όταν έχεις να δουλέψεις με νέους ηθοποιούς (10 ατόμων), έχεις να συντονίσεις σε πολλές σκηνές 10 διαφορετικούς χαρακτήρες με αντιθετικά θέλω. Δεύτερον το κομμάτι της παραγωγής, που σε αυτές τις ημέρες, ιδίως στην Θεσσαλονίκη, είναι δύσκολο ως ακατόρθωτο να βρεις έστω και τρείς χορηγούς να στηρίξουν την προσπάθεια σου.

Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Ναι. Αυτό που θα μπορούσα με βεβαιότητα να πω είναι πως όσες αντίξοες συνθήκες και να στάθηκαν εμπόδιο σε αυτόν τον ενάμισι μήνα προβών πρώτη φορά στην καριέρα μου, είχα μια τόσο δυνατή ομάδα που μου έδινε τέτοιο κουράγιο ώστε κάθε επόμενη μέρα να  ξεκινώ με μεγαλύτερη διάθεση για δημιουργία.

Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Για το θέμα που πραγματεύεται, για την ιδέα που αναπτύσσεται , για το αυθόρμητο – αβίαστο γέλιο της και για την προσπάθεια συνύπαρξης δέκα νέων ηθοποιών σε ένα καινούριο έργο που ανεβαίνει για πρώτη φόρα στο θέατρο Σοφούλη.
 
Σας ευχαριστώ, καλή επιτυχία.
.
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/kritonas-zaxariadis-17137/feed/
<![CDATA[Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος μιλά για τη παράσταση «Το Κλουβί με τις Τρελές». Θεατρική Κουλτουροβραδιά στο θέατρο Αθήναιον (18/12)]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/psaltopoulos-klouvi-17098/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/psaltopoulos-klouvi-17098/#comments +Thu, 15 Dec 2016 12:38:00 +0200 37 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/psaltopoulos-klouvi-17098/ Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος μιλά για τη παράσταση «Το Κλουβί με τις Τρελές». Θεατρική Κουλτουροβραδιά στο θέατρο Αθήναιον (18/12)

]]>
 Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος μιλά για τη παράσταση «Το Κλουβί με τις Τρελές». Θεατρική Κουλτουροβραδιά στο θέατρο Αθήναιον (18/12)

Ένα εμβληματικό έργο, μια σάτιρα ορόσημο του σεξισμού και των ηθών, μια παράσταση που προκάλεσε πάταγο όταν πρώτο παρουσιάστηκε, κάλιο αργά παρά ποτέ, κατέφθασε στη Θεσσαλονίκη από το Θέατρο Αναζήτηση Θεσσαλονίκης – Θεατρική Έρευνα.
 
Για τη θεατρική παράσταση «Το Κλουβί με τις Τρελές» του Ζαν Πουαρέ που ήδη παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Αθήναιον, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Αχιλλέας Ψαλτόπουλος, μιλά την «Κ» ώστε να ξέρετε τι θα δείτε… στη 16η θεατρική Κουλτουροβραδιά, Κυριακή 18 Δεκεμβρίου στις 20:00. Όπου μετά το τέλος της πρώτης παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές, συνοδεία κρασιού. (πληροφορίες –προσκλήσεις: ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
O σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου, η αποδοχή της διαφορετικότητας, ο σεξισμός που είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας-καλλιεργημένος εδώ και 2100 χρόνια-και που δεν μπορούν να  αποφύγουν να τον αναπαράγουν ούτε και οι μειονότητες που βάλλονται απ’ αυτόν.

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Στο Σαιν Τροπέ, ο Ζωρζ διευθύνει το πολυτελές night club  «Το Κλουβί με τις Τρελές», ενώ συζεί, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, με την Drag Queen, Αλμπέν ή Ζα-Ζά Napoli. Η απόφαση του γιου του Ζωρζ να παντρευτεί την κόρη Βουλευτή συντηρητικού Κόμματος, θα ταράξει συθέμελα την ρουτίνα τους. Όταν δε, καταφθάνουν και οι υποψήφιοι συμπέθεροι, η μια παρεξήγηση φέρνει την άλλη, το γέλιο ρέει άφθονο, ενώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν εμφανίζεται και η φυσική μητέρα του γιου. Από κοντά και οι παπαράτσι αποφασισμένοι να αποθανατίσουν… το σκάνδαλο.

Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή ή το  ανέβασμά της;
Ειλικρινά δεν ξέρω τι ενέπνευσε τη συγγραφή του, το 1973 από τον ηθοποιό, σκηνοθέτη, σεναριογράφο και συγγραφέα  Ζαν Πουαρέ (1926-1992). Ξέρω, όμως, πως το ανέβασμά του με απασχολεί πάνω από μια δεκαετία, από τότε που ήμουν Διευθυντής του Θεάτρου ΑΥΛΑΙΑ. Θα πρέπει να πω, πως αν και η κινηματογραφική ταινία, το 1978, είχε τεράστια επιτυχία, πίστευα και πιστεύω, πως το θεατρικό είναι κλάσεις ανώτερο του σεναρίου της ταινίας. Φυσικά από την αρχή έβλεπα τον ρόλο του Αλμπέν να τον ερμηνεύω εγώ, ενώ σαν Ζωρζ ενδιαφέρθηκαν, κατά καιρούς,  διάφοροι γνωστοί ηθοποιοί. Τώρα, τον ρόλο ερμηνεύει ο Σάκης Κολότσιος, και νομίζω πως «δέσαμε» καλά.

Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Κατ’ αρχήν, μια απολαυστική βραδιά, πολύ γέλιο και χορταστικό θέαμα. Η παράσταση υιοθετεί την ματιά του Αλμπέν ή Μπιν-Μπιν που θέλει να ζει την ζωή του, όπως την φαντάζεται: «μέσα στα λουλούδια, μέσα στην πολυχρωμία, μέσα στην χαρά». Κι ας φλερτάρει με το κιτς. Νομίζω πως έχουμε «γκριζάρει» πάρα πολύ την Ελλάδα τον τελευταίο καιρό. Οι θεατές έχουν ανάγκη από ένα «διάλειμμα», έστω και θεατρικό, έστω και ουτοπικό. Θέλησα να ξαναδώσω το χαμόγελο στα χείλη τους, μ’ ένα θέμα ίσως τολμηρό αλλά επουδενί χυδαίο.
 
Η παράσταση αυτή έρχεται σε λιγότερο από ένα μήνα μετά από την «πειραματική», δωματίου, χαμηλότονη και δραματική «Μια Απλή Ερωτική Ιστορία». Όμως και στις δυο υπάρχει κοινός θεματικός άξονας: η επικοινωνία. Εδώ, βέβαια, η θεματική είναι πιο περίπλοκη: η υποκρισία, η σοβαροφάνεια, η «ηθική» της Πολιτικής, το κοινωνικώς αποδεκτό, η αποδοχή του «άλλου» του «διαφορετικού», ο σεξισμός στενά συνυφασμένος με τον ρατσισμό.

Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο;
Μα, ναι, φυσικά. Η Νατάσα Κοντελετζίδου που ασχολήθηκε μακροχρόνια με την Μετάφραση, έδωσε στο κείμενο μια σύγχρονη διάσταση, με σημερινές αναφορές σε πρόσωπα, καταστάσεις και τεχνολογία. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, αν κι έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από την συγγραφή του έργου, έχω την εντύπωση πως μόνο κατ’ επίφαση έχει γίνει πρόοδος σε θέματα σεξουαλικότητας. Το βλέπει κανείς και από τις αντιδράσεις που υπάρχουν στα Gay Pride που οργανώνονται. Βέβαια, η Gay κοινότητα συνεχίζει να αγωνίζεται και σίγουρα διαθέτει μεγαλύτερη δυναμική απ’ ότι παλιά, αλλά νομίζω πως η νεολαία, στο σύνολό της, ακόμη και σήμερα διέπεται από ταμπού. Η αίσθηση της χλεύης και του περιθωρίου είναι ακόμα πολύ έντονες. Πολλές φορές με ολέθριες συνέπειες για τον ψυχισμό των νεαρών ατόμων. Πολλά απ’ αυτά, σίγουρα, δεν έχουν και την υποστήριξη των οικογενειών τους, που αντιμετωπίζουν το γεγονός σαν μίασμα ή κατάρα ή αρρώστια. Ιδιαίτερα αν είναι βαθιά θρησκευόμενες. Όπως και νάχει, η περιθωριοποίηση πάντοτε προκαλεί δεινά σ’ αυτούς που την υφίστανται. Το βλέπουμε καθημερινά και στους μετανάστες που τα τελευταία χρόνια μας κατακλύζουν. Ο Αλμπέν, αν ξεπεράσουμε τις γραφικότητές του, είναι κατά βάση μια δραματική φιγούρα, γιατί επιμένει να παραμένει ο εαυτός του, ακόμα κι όταν τρώει την απόρριψη στα μούτρα, από τα 2 πρόσωπα που αγαπάει περισσότερο στον κόσμο : τον Ζωρζ και τον γιο του Λωράν που του έχει σταθεί πλάι του καλύτερα και από μητέρα. Με τον τρόπο του είναι ένας επαναστάτης που δεν ανέχεται το ψεύδος, την υποκρισία και την κοινωνική σύμβαση.  Είναι ο πιο «καθαρός» χαρακτήρας του έργου, γιατί παραμένει σταθερός στα πιστεύω του. Ίσως, γι’ αυτό ήθελα τόσο πολύ να τον ερμηνεύσω.

Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Σάτιρα Ηθών.

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Μου είναι σχεδόν αδύνατο να το ξεχωρίσω. Η συνομιλία του Ζωρζ με τον Λωράν στην 1η Πράξη, η συνομιλία του Ζωρζ με τον Αλμπέν στην 2η έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα από κοινωνικής πλευράς. Το δείπνο της 3ης είναι σάτιρα του αστισμού υψηλού βαθμού και ο «χαμός» της 4ης είναι έξοχο δείγμα Γαλλικού Μπουλβάρ στα καλύτερά του. Ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω.

Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Κάνανε 2,5 μήνες, για να πάρουμε τα Δικαιώματα. Εντωμεταξύ οι πρόβες έτρεχαν, η Έλενα Κωνσταντινίδου είχε έρθει από Αθήνα για να παίξει την Καμίλ Ντιελαφουά, είχαν έρθει τα πρώτα κοστούμια από Γερμανία, είχαν φύγει παραγγελίες στη Νέα Υόρκη για άλλα ένα σωρό, η διανομή είχε σχεδόν ολοκληρωθεί μετά από πολλές ακροάσεις κι απορρίψεις ( μια επίπονη διαδικασία αν και αναγκαία.
 
Πάντα μ’ ενδιαφέρει να μπαίνει και «νέο αίμα» στην ομάδα- Γιάννης Άθυρος, Στέλιος Βραχνής {οριστικοποιήθηκε τελευταίος}, Βαγγέλης Ηλιάδης, Δημήτρης Μέξης, Γιούλη Τόλκα, Αλέξης Ψυχής, και ο Σκηνογράφος Αλέξανδρος Καλαϊτζίδης- αρκεί να έχω πειστεί πως είναι αξιόλογοι), το Θέατρο είχε κλειστεί, κι εγώ έλεγα μέσα μου, έτσι και δεν τα πάρουμε, θα πρέπει να κάνω χαρακίρι μπροστά στον Λευκό Πύργο. Παρ’ όλα αυτά προχωρούσα ακάθεκτος. Αυτό θα πει θράσος.
 
Θα πρέπει, εδώ, όμως να πω ότι τελικά είχα συγκεντρώσει γύρω μου μια Dream Team από ηθοποιούς και συνεργάτες, που όλοι πίστευαν σ’ αυτό που κάναμε, με στήριξαν παντοιοτρόπως, περνούσαμε τέλεια και όλοι μεταξύ μας είμαστε μια χαρά. Τους ευγνωμονώ, κυριολεκτικά. Χωρίς αυτούς, την επιμονή τους, το ταλέντο τους, το ακομπλεξάριστο χιούμορ τους και την αγάπη τους γι αυτό που ετοιμάζαμε, δεν θα φτάναμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Χίλια ευχαριστώ σ’ αυτούς και στις βοηθούς μου Νατάσα Κοντελετζίδου, Θεανώ Γεωργιάδου και Μαριλένα Μπιντεβίνου, που είναι και η ενδυματολόγος, καθώς και στην Ρέα, Φύλακα Άγγελο του ΑΘΗΝΑΙΟΝ και των προβών μας. Έφη, Τέλη & Αλέξανδρε, Γιώργο σας ευχαριστούμε.

Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Κυρία, από τους ελάχιστους που επέτρεψα να παρακολουθήσουν τις τελευταίες μας πρόβες, μετά το τέλος της πρόβας μου λέει εμπιστευτικά : «Πολύ όμορφες οι κοπελίτσες του καμπαρέ που διάλεξες, αλλά βρε παιδί μου, οι περισσότερες έχουν μπάσες φωνές. Τυχαίο;» Έσκασα στα γέλια. «Αφού είναι αγόρια. Τι θα θελες να είναι πριμαντόνες;» Με κοίταξε έκπληκτη «Αγόρια;! Έλα με δουλεύεις». «Και μάλιστα straight». Έκανε ώρα να το χωνέψει.

Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Μεταφέρω αυτά που γράφτηκαν στο διαφημιστικό flyer: «Το Κλουβί με τις Τρελές», μια σάτιρα ορόσημο του σεξισμού και των ηθών, επίκαιρη όσο ποτέ,  παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη,  από το Θέατρο Αναζήτηση Θεσσαλονίκης – Θεατρική Έρευνα, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Αθήναιον, μ’ έναν πολυπληθή θίασο!
/
Η γοητεία της διαφορετικότητας, οι οικογενειακές αξίες, το εκκεντρικό χιούμορ, ο έρωτας και η συντροφικότητα, το κωμικό και το τραγικό συνθέτουν ένα έργο γεμάτο χρώμα, λάμψη, μποά, φρου φρου και αρώματα που έγινε 2 φορές  ταινία κι επιτυχημένο μιούζικαλ και εγγυάται μια βραδιά ασταμάτητου γέλιου!
 
Σας ευχαριστώ, καλή επιτυχία και ραντεβού στη θεατρική Κουλτουροβραδιά, Κυριακή 18/12/2016
,
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
-ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ: EΔΩ
-ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΒΡΑΔΙΑ: ΕΔΩ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/psaltopoulos-klouvi-17098/feed/
<![CDATA[Ο σκηνοθέτης Στέλιος Χατζηαδαμίδης μιλά για τη παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας_dreamers». Από 21/12 στο Θέατρο Αυλαία.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stelios-xatzhadamidis-oneiro-kalokairinis-17093/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stelios-xatzhadamidis-oneiro-kalokairinis-17093/#comments +Wed, 14 Dec 2016 20:51:00 +0200 37 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stelios-xatzhadamidis-oneiro-kalokairinis-17093/  Ο σκηνοθέτης Στέλιος Χατζηαδαμίδης μιλά για τη παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας_dreamers». Από 21/12 στο Θέατρο Αυλαία.

]]>
 Ο σκηνοθέτης Στέλιος Χατζηαδαμίδης μιλά για τη παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας_dreamers». Από 21/12 στο Θέατρο Αυλαία.

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης τιμά την επέτειο για τα 400 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου ελισαβετιανού ποιητή Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και επιχειρεί να μυήσει τους εφήβους αλλά και τους ενήλικες στον σαγηνευτικό κόσμο του σπουδαίου αυτού συγγραφέα.
 
Για τη θεατρική παράσταση το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας_dreamers» που βασίζεται στο Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ και θα παρουσιαστεί απο 21 Δεκεμβρίου στο θέατρο Αυλαία, ο σκηνοθέτης της παράστασης Στέλιος Χατζηαδαμίδης μιλά στην «Κ» ώστε να ξέρετε τι θα δείτε… 
 
Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Στο “όνειρο καλοκαιρινής νύχτας_dreamers” o καμβάς μας - ο οδηγός μας - ήταν το “όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Αυτό το σπουδαίο έργο του Άγγλου δραματουργού. Το κλασικό έργο του Σαίξπηρ είναι μια γιορτινή κωμωδία όπου μέσα στο έργο σιγά σιγά ξεπηδούν βαθύτερα στρώματα απορίας για τη φύση του έρωτα – για το ευμετάβλητο του έρωτα. Αλλά πάντα στο Σαίξπηρ δεν είναι ποτέ ένα πράγμα – ένα θέμα. Από παντού προκύπτουν καινούργιες απορίες που θέλουν και αυτές να φωτιστούν για τα συμπληρωθεί το παζλ της δραματουργίας. Οι φιλικές, οι οικογενειακές, οι ερωτικές σχέσεις. Η εξουσία. Η  υποταγή. Η απιστία. Η ενηλικίωση. Η σχέση του ανθρώπου με την σεξουαλικότητα του. Οι αισθήσεις. Βλέπω καλά; Ακούω καλά; Μπορώ να εμπιστευτώ τις αισθήσεις μου; Και πως από θύμα γίνομαι θύτης; Τι αφήνω τι χάνω κάθε φορά που ξεκινώ μια διεκδίκηση; Και πως είναι να ζεις μια ζωή που άλλοι αποφασίζουν για την ζωή σου;
,
Το σπουδαίο όμως σε αυτό το έργο είναι η ποίηση του. Ο ερωτικός του λόγος. Αυτός και μόνο θα μπορούσε να είναι ένας λόγος για να αποκοιμάτε κάθε βράδυ κάποιος δίπλα στο όνειρο ή να πηγαινοέρχεται στο θέατρο για να βλέπει μια ακόμα παράστασης του ονείρου. 

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Τέσσερις νέοι ο Λύσανδρος, η Ερμία, η Ελένη και ο Δημήτριος ένα βράδυ καλοκαιριού το σκάνε στο δάσος για να διεκδικήσουν τον έρωτα τους. Θέλουν να ζήσουν μια ζωή μακριά από κοινωνικά πρέπει και κανόνες.
/
Ο Λύσανδρος θέλει την Ερμία. Η Ερμία θέλει τον Λύσανδρο. Ο μπαμπάς της Ερμιάς όμως θέλει να την παντρέψει με τον Δημήτριο. Ο Δημήτριος θέλει την Ερμία. Η Ερμία όμως δεν τον θέλει καθόλου. Η Ερμία έχει μια κολλητή φίλη, την Ελένη. Η Ελένη είναι ερωτευμένη με το Δημήτρη. Ο Δημήτρης όμως δεν την θέλει καθόλου. Όπως καταλαβαίνετε το κωμικό στοιχείο στη δράση δεν αργεί να πυροδοτηθεί. Και αυτό είναι μόνο η αρχή, καθώς το ίδιο βράδυ του καλοκαιριού στο ίδιο δάσος θα είναι μαζί τους ξωτικά, βασιλιάδες και μαστόροι αλλά κι ένας αλλόκοτος ερασιτέχνης ψαράς. Όλοι αυτοί  συγκατοικούν σε ένα ονειρικό σκηνικό σύμπαν.

Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή ή το ανέβασμά της;
Στο κλασικό έργο του Σαίξπηρ υπάρχει ένα πανηγυρικό φινάλε όπου όλα τα ζευγάρια του έργου είναι μαζί, ερωτευμένα και χαρούμενα. Εδώ ήταν και η αρχή της έμπνευση μας για αυτήν την παράσταση. Ένας από τους ήρωες κατά την διάρκεια του έργου μαγεύετε για να ερωτευτεί μια κοπέλα που τον θέλει και αυτός όμως δεν την θέλει καθόλου. Το έργο τελειώνει - η χαρά περισσεύει - αλλά ξεχνάμε ότι στη χαρά αυτή κάποιος ήρωας μένει μαγεμένος. Αυτό σε όλους τους συντελεστές αυτής της παράστασης καθόλου δεν μας άρεσε / αρέσει. Και αυτό ήταν η έμπνευση μας. Είμαστε μια ομάδα που πιστεύει στην ελεύθερη βούληση. Μια ομάδα που πιστεύει ότι μπορεί να είναι σκληρό ο ένας να θέλει αλλά ο άλλος να μην θέλει... αλλά όπως λέει - και ο ποιητής-  ο έρωτας είναι η πιο δημοκρατική πράξη. Πάνω σε αυτή την δημοκρατική πράξη δουλέψαμε. Στο πέφτω και σηκώνομαι και διεκδικώ την ζωή που θέλω. Και διεκδικώ τον έρωτα που θέλω. Και πέφτω... αλλά σηκώνομαι και θέλω ο έρωτας μου να θέλει από τα βάθη της καρδίας του/ της καρδιά της,  να είναι μαζί μου.    

Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή; 
Στις πρόβες μας βουτήξαμε σε αναζητήσεις για την κωμική αλλά και την σκοτεινή πλευρά του έρωτα. Εκεί που καταλήγαμε είναι ότι πάντα στον έρωτα είσαι άοπλος, ανοχύρωτος, ανέτοιμος. Νομίζεις ότι είσαι πιο δυνατός από τον έρωτα. Αλλά δεν είσαι. Και μετά συνεχίζαμε σε αναζητήσεις: ποιο πλάσμα είναι αυτό που ερωτευόμαστε; Γιατί είναι αυτό και δεν είναι το άλλο πλάσμα; Τι βλέπω σε αυτό; Τι κάνω για να διεκδικήσω τον έρωτα μου; Και κατ' επέκταση τι κάνω για να διεκδικήσω την ζωή που επιθυμώ να έχω; Τι κάνω για να διεκδικήσω τα όνειρα μου;
.
Όλες αυτές τις αναζητήσεις μας θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε με τους θεατές.  

Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο; 
Αφενός δεν έχω τις σπουδές για να ανεβάσω μια κλασική παράσταση Σαίξπηρ και αφετέρου σαν καλλιτέχνης δεν με ενδιαφέρει να δημιουργώ μακριά από το σήμερα. Είμαι 37 χρονών στην Ελλάδα της κρίσης και πέρασα την εφηβεία μου στα τέλη της δεκαετίας του 80 στις αρχές της δεκαετίας του 90,  θεατής στις κηδείες και στα μνημόσυνα κάθε συλλογικότητας. Ταυτόχρονα όμως έχω μια βαθιά πίστη στην ελευθερία, στο έρωτα, στον ίδιο τον άνθρωπο. Είμαι φύση - θέση αισιόδοξος άνθρωπος και θέλω να πιστεύω ότι αν όλοι φροντίζουμε την πνευματική μας ανάπτυξη όλα θα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Όλα στην τέχνη που θέλω να κάνω ξεκινούν από απορίες, από πράγματα που θέλω να διερευνήσω. Ξεκινούν από πράγματα συνανθρώπων μου που δεν κατανοώ.  Πέρσι έκανα για το κ.θ.β.ε. μια διασκευή του “Ρωμαίο και Ιουλιέτα”, φέτος στο δη.πε.θε. Κοζάνης μαζί με τη Σοφία Ευτυχιάδου μια διασκευή για το “Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας”. Ο Σαίξπηρ είναι νομίζω σπουδαίος καπετάνιος να μην χάνεσαι στο ταξίδι της αναζήτησης. 

Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε; 
Θα σας πω τι λέω στους φίλους μου που δεν είναι θεατρόφιλοι για αυτή την παράσταση. Τους λέω ελάτε είναι “θέατρο θέατρο”. Μια σπουδαία ιστορία, πολύ γέλιο, με πολύ συγκίνηση, με δυνατές ερμηνείες, με ωραία μουσική, εμπνευσμένες χορογραφίες, μια παράσταση με εντυπωσιακά ευμετάβλητα σκηνικά, που δεν μένει όμως στα σκηνικά. Μια παράσταση χορταστική στο μάτι, στο αυτί, στην ψυχή. Σαν παλιό θέατρο. Έχει πλάκα γιατί έλεγα στην κυρία Δημοπούλου -την καλλιτεχνική διευθύντρια του δη.πε.θε Κοζάνης- όταν μου έκανε την πρόταση τον Απρίλη του 2016 να σκηνοθετήσω το όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, της έλεγα: “θα το κάνω το όνειρο γερμανικό θέατρο: 8 καρέκλες, 8 μικρόφωνα και μια τηλεόραση στο πάτωμα”. Και έλεγε η κυρία Δημοπούλου “έλα να κάνουμε μια παράσταση να χορτάσει το μάτι, το αυτί μας,  να χορτάσει η ψυχή μας”. Και είχε φυσικά δίκιο. Ένα έργο για την χαρά του έρωτα δεν θέλει αποστασιοποίηση.

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί; 
Το πιο δυνατό σημείο αυτής της παράστασης νομίζω είναι η ισορροπία της. Δεν είναι μια παράσταση νομίζω που θα τελειώσει και θα πεις: “πω πω τι ωραία μουσική είχε” ή “πω πω τι ωραίες μπότες φορούσε ο πρωταγωνιστής” ή “πω πω τι ωραίες χορογραφίες”. Είναι μια παράσταση που όταν τελειώνει ο κόσμος λέει: “τι ωραία παράσταση”. Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί δημιουργήθηκε μια ομάδα συνεργατών που υπήρχε ευγένεια, σεβασμός στη δημιουργία και την προσωπικότητα του άλλου, ο ένας θαύμαζε τον άλλον και κανείς δεν ήθελε να βγει πιο πάνω από τον άλλον. Είναι ωραίο και σπουδαίο πράγμα στην εποχή μας η συν-δημιουργία και η ένωση δυνάμεων χωρίς εγωισμούς, ναρκισσισμούς  και υπεροψίες. 

Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία; 
Θα σας φανεί αστείο...  αλλά μας δυσκόλεψε πολύ να θυμηθούμε το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα, το συναίσθημα του ερωτευμένου νέου. Του πρώτου πρώτου έρωτα. Αυτό που όλα στο έρωτα είναι καινούργια.  Αυτό που είσαι δέκα έξη και όλα είναι πιθανά. Αυτό τον έρωτα του για πάντα. Αυτό το σώμα που ερωτεύεται χωρίς να περιμένει το λογαριασμό της ΔΕΗ, τον ενφια ή την εφορία. Τον έρωτα που θέλει να είναι στα λιβάδια, που βιάζετε να τα ζήσει όλα, που θέλει να πάει κάπου που να μην έχει σκοτεινιά. Το έρωτα που το βήμα του να ακουμπά τον ουρανό. Το έρωτα που δεν θέλει να φοβάται.     

Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης; 
Το πιο ενδιαφέρον από τα παρασκήνια αυτής της παράστασης είναι πραγματικά το πόσο συγκινητικά πολύ αγαπούν το θέατρο οι άνθρωποι που εργάζονται στο δη.πε.θε. Κοζάνης. Θα μου επιτρέψετε την έκφραση: είναι όλοι τους βαθιά ευγενείς, δουλευταράδες και μερακλήδες. Την γκρίνια και την μιζέρια σε αυτό το θέατρο εμείς δεν την συναντήσαμε! Ο Νίκος, ο Τάκης, ο Γιάννης, ο Τάσος, η Έλσα, η Δέσποινα, ο Στέλιος, η Σούζι, η κυρία Τασούλα όλοι τους τόσο φιλόξενοι, πρόσχαροι και επαγγελματίες. Και φυσικά η ψυχή του δη.πε.θε. η Ελένη Δημοπούλου που μας έκανε να αισθανόμαστε ότι κάνουμε παράσταση στη Ν. Υόρκη -γιατί όπως μας έλεγε και έχει δίκαιο: “την επαρχία το μυαλό μας τη φτιάχνει”. Πως να μην συγκινηθείς όταν η τότε πρόεδρος του δη.πε.θε κα.Ηλικίδου σε έπαιρνε πρωί πρωί με το αμάξι της, ώρες για να βρεις σε βουνά και λαγκάδια, σε γκρεμούς και καταρράκτες το ιδανικό μέρος για την φωτογράφιση που φανταστικές και στο τέλος της ημέρας με το αμάξι της μέσα στη λάσπη και τη σκόνη να σου λέει “εσύ να βρήκες αυτό που θέλεις και τα αμάξια πλένονται”. Ωραίοι άνθρωποι !!!     

Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε; 
Για να βρεθώ μέσα στο χειμώνα, σε ένα ζεστό καλοκαίρι. Καλοκαίρι με ζέστη, έρωτα, ερωτικές απογοητεύσεις. Καλοκαίρι με ανεμελιά. Καλοκαίρι με νεανική τρέλα, με φίλους. Αλλά και καλοκαίρι με τον καύσωνα -που μπορεί να τα κάψει όλα - να παραμονεύει. Καλοκαίρι που όλα μπορούν να συμβούν.
.
Σας ευχαριστώ. Καλή επιτυχία.
.
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/stelios-xatzhadamidis-oneiro-kalokairinis-17093/feed/
<![CDATA[Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί με τον συγγραφέα ΝΙΚΟ ΦΑΡΟΥΠΟ.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/gkentzos-skylia-faroupos-17028/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/gkentzos-skylia-faroupos-17028/#comments +Sun, 11 Dec 2016 15:43:00 +0200 111 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/gkentzos-skylia-faroupos-17028/  Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί με τον συγγραφέα ΝΙΚΟ ΦΑΡΟΥΠΟ.

]]>
 Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί με τον συγγραφέα ΝΙΚΟ ΦΑΡΟΥΠΟ.

Νίκος Φαρούπος: Γράφω για να μαθαίνω, γράφω για να βοηθήσω τον αναγνώστη μου, αλλά κι εμένα τον ίδιο, να μάθουμε να ερμηνεύουμε – το δυνατόν- καλύτερα τον κόσμο…
 
1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.
Ενδιαφέρουσα η ερώτησή σας, κυρίως γιατί εμπεριέχει μια λέξη, το νόημα της οποίας με έχει απασχολήσει αρκετά. Η λέξη αλήθεια και ‘’η αλήθεια της’’. Η αλήθεια μου, η αλήθεια σου, η αλήθεια του, η αλήθειας μας, -σας, -τους. Από το ‘’α και το λανθάνω’’, που σημαίνει ‘’δεν σφάλλω’’, το ‘’υπέρτατο αγαθό’’, σύμφωνα με τον Πλάτωνα. Ο Σοφοκλής στον Οιδίποδα τύραννο γράφει -ειρωνικά- ότι ‘’όποιος έχει με το μέρος του την αλήθεια δεν πρέπει να φοβάται τίποτα’’. Η αλήθεια όμως είναι πως υπάρχουν πολλές αλήθειες: κάποιες αληθινές και κάποιες άλλες ψεύτικες. Στα βιβλία λοιπόν υπάρχουν πολλές ‘’ψεύτικες’’ αλήθειες, που όλες μαζί συναπαρτίζουν την αλήθεια του συγγραφέα τους αλλά κρυπτογραφημένη. Εναπόκειται στον αναγνώστη να σπάσει τους κωδικούς και να την ερμηνεύσει. Το ιδανικό βεβαίως είναι, μέσω της αποκρυπτογραφημένης αλήθειας του συγγραφέα, ο αναγνώστης να ανακαλύψει τη δική του. Γιατί εγώ μπορώ βεβαίως να μιλήσω για την αλήθεια μου –τις αλήθειες μου- αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα συμφωνήσει μαζί μου ο αναγνώστης. Θα πω λοιπόν ότι τα βιβλία μου είναι προϊόντα εξαντλητικής δουλειάς, ότι τα αφήνω ‘’να ωριμάσουν’’ πριν εκδοθούν και ότι πιστεύω πως έχω προσπαθήσει να κάνω πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει, κι αν έχουν ξαναγίνει δεν έγιναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Και πως αν και είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση καλό είναι να προσπαθεί κανείς για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφοροποίηση από τα τετριμμένα ώστε να διεισδύει και στο πνεύμα και στην ψυχή του αναγνώστη. Δεν ξέρω αν το καταφέρνω πάντα αλλά το επιδιώκω.
 
2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.
Δύσκολη η ερώτηση να μιλήσει κάποιος για τον εαυτό του, αφού προϋποθέτει να έχει περάσει πρώτα από την ανεδαφική βάσανο του ‘’γνώθι σαυτόν’’. Εντούτοις μιας και οι απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις είναι ένας από τους όρους του παιχνιδιού (δλδ του ύφους της συγκεκριμένης συνέντευξης), τότε  θα απαντήσω για τις υποψίες που έχω για τα προτερήματα μου, εν ολίγοις για το 50% (;) του ‘’ποιος είμαι’’. Υποψιάζομαι λοιπόν, και ελπίζω οι κοντινοί μου άνθρωποι να μην διαφωνήσουν, ότι είμαι επίμονος, εργατικός, όταν κάνω κάτι που αγαπώ, πιστός στις σχέσεις και τις φιλίες μου και θεωρώ την ελευθερία ως το σπουδαιότερο αγαθό. (Για τα ελαττώματα, στην επόμενη συνέντευξη.)
 
3.  Δώστε μόνος σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.
Γράφω για να μαθαίνω, γράφω για να βοηθήσω τον αναγνώστη μου, αλλά κι εμένα τον ίδιο, να μάθουμε να ερμηνεύουμε –το δυνατόν- καλύτερα τον κόσμο.
 
4. Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;
Αν κάποια ερώτηση αφορά προσωπικά θέματα, θα πρέπει να παρέχεται στον ερωτώμενο η δυνατότητα της μη απάντησης. Ας μην λησμονούμε ότι η κοινωνία μας είναι αρκετά υποκριτική, αλλά και συντηρητική, και δεν υπάρχει λόγος να εκτίθεται κανείς. Επί πλέον, θα πω, ότι έχοντας κάνει παλαιότερα σπουδές ψυχολογίας θυμάμαι ότι στα τεστ μερικές ερωτήσεις επαναλαμβάνονταν με πλάγιο τρόπο και αλλιώς διατυπωμένες ώστε να ‘’συλλαμβάνεται’’ εάν είπε ‘’αλήθεια’’ στη βασική ερώτηση ο ερωτώμενος. Βεβαίως ο ερωτών έχει κάθε δικαίωμα να έχει την ευκαιρία να βγάλει προς τα έξω τον εσωτερικό κόσμο του ερωτώμενου, αλλά και ο ερωτώμενος πρέπει να έχει δικαίωμα να μπορεί να πει όσα θέλει να πει. Μια ισορροπία, ανάμεσα στις (συχνά αντίθετες) επιθυμίες των δύο, πρέπει να υπάρχει.
 
5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.
Είναι αλήθεια ότι δεν θες να ξεχάσεις κάποιο φίλο, κάποιον άνθρωπο που εκτιμάς, οπότε το να αναφέρεις ένα ξένο βιβλίο είναι η εύκολη και ανώδυνη λύση. Επίσης πρέπει να πω ότι δεν ήμουν και δεν είμαι αναγνώστης συγγραφέα αλλά βιβλίου. Συχνά μάλιστα δεν είμαι καν του βιβλίου, αλλά μιας μεγαλοφυούς σελίδας του, ή –έστω- παραγράφου. Παθαίνω μια μικρή κατάθλιψη όταν φτάσω στο τέλος ενός βιβλίου και δεν έχω μαρκάρει μια σελίδα ή μια παράγραφο που με έχει απογειώσει (ακόμα κι όταν το ίδιο το βιβλίο, στο σύνολό του, δεν τα έχει καταφέρει). Η αλήθεια είναι ότι σπανίως πια διαβάζω βιβλία που με κρατούν από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα σε ηδονική νοητική υπερδιέγερση. Κι έτσι καταφεύγω στην αναζήτηση εξαιρετικών κεφαλαίων, σελίδων, ή έστω παραγράφων που μου αποδεικνύουν την ευφυΐα και το ταλέντο του συγγραφέα. Αναλόγως τη δημιουργική φάση που βρίσκομαι διαβάζω και τα σχετικά βιβλία. Αν γράφω ιστορικό μυθιστόρημα, διαβάζω βιβλία για την συγκεκριμένη εποχή, αν γράφω αστυνομικό, διαβάζω αστυνομικά. Τώρα γράφω αστυνομικό, οπότε θα πω ότι μου άρεσε το βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Ένα εξαιρετικό πολιτικοαστυνομικό θρίλερ που αναφέρεται σε μια δύσκολη εποχή της Ιταλίας, και, εμμέσως, της Ελλάδας. Από παλιότερες γενιές συγγραφέων, μου άρεσαν τα βιβλία των Δημήτρη Χατζή, Παπαδιαμάντη, Σολωμού, Βιζυηνού, Καραγάτση, Καρκαβίτσα, Μητσάκη, ενώ θεωρώ εξαιρετικά το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου και το Λάθος του Σαμαράκη.
 
6. Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;
Φυσικά από το εξώφυλλο. Μπορεί να είναι κι αυτό ένα έργο τέχνης και αξίζει να μνημονεύεται και να βραβεύεται επίσης. Θεωρώ ότι το εξώφυλλο πρέπει να υποδεικνύει με έμμεσο τρόπο το θέμα του βιβλίου, κυρίως όμως να ιντριγκάρει τον αναγνώστη. Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα εξώφυλλα από τα βιβλία μου ‘’ο δήμιος’’, ’’Έγκλημα στην Αντίπαρο,’ και ‘’ο Αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες’’. 
 
7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.
Σαφώς και υπάρχουν. Έχω μάλιστα χρησιμοποιήσει πολλά: εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, από την εφηβεία αλλά και τα νεανικά. Από το στρατό, από την Αντίπαρο, όπου κατάγονται οι δικοί μου και πέρασα πολλά καλοκαίρια εκεί, από την Αυστρία όπου έζησα, από τις σπουδές μου στην ψυχολογία, από τις ερωτικές μου σχέσεις, και φυσικά από την προσωπική μου φιλοσοφία. Απλώς τα αλλάζω όσο πρέπει ώστε να τα προσαρμόζω σε έναν… άλλο χαρακτήρα και σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Πολλά απ’ αυτά που λέει ο αστυνόμος Ρούσσος στο Έγκλημα στην Αντίπαρο είναι δικές μου σκέψεις Στιγμιότυπα από τα παιδιά στο δεύτερο διήγημα του Αρχιβιβλιοθηκάριου, με τίτλο ‘’ο Ακάλεστος’’, τα έχει ζήσει ο πατέρας μου, άλλες πάλι λεπτομέρειες από τα διηγήματα που περιέχονται στα Μικρά Πάθη ή στον Αρχιβιβλιοθηκάριο, έχω ζήσει εγώ. Υπάρχουν βεβαίως και άλλα γραπτά μου, όπως ο δήμιος, ένα μυθιστόρημα εποχής με τους ήρωες του οποίου δεν έχω καμμιά απολύτως σχέση, δεν σκέπτομαι καθόλου έτσι, δεν θα είχα ποτέ τις ίδιες αντιδράσεις - ούτε κατά διάνοια.
 
8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατί και το πως. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.
Ωραία ερώτηση. Και τολμηρή (όχι ότι οι άλλες πάνε πίσω). Θεωρώ ότι τα βιβλία μου είναι αρκούντως ψαγμένα και έχουν όλα αρκετή δουλειά. Αντιπαθώ την ξεπέτα και την περιφρονώ όποτε τη συναντώ. Επίσης προσπαθώ οι ιστορίες που αφηγούμαι να είναι –όσο το δυνατόν- θεματικά πρωτότυπες. Και όταν δεν συμβαίνει αυτό να αναπτύσσονται με πρωτότυπο τρόπο. Και όταν δεν συμβαίνει ούτε αυτό, να κρύβουν στις σελίδες τους πολλές πρωτότυπες ιδέες και σκέψεις. Γι’ αυτό και αφήνω τα χειρόγραφα να ωριμάσουν, ώστε κάθε τόσο να τα βελτιώνω, πριν αποφασίσω να τα εκδώσω. Κάθε τι που δεν αντέχει έναν αριθμό αναγνώσεων –και με κάνει να πλήττω όταν το διαβάζω- μένει στο ράφι. Απλά πράγματα. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κάνεις τον αναγνώστη να χασμουριέται, χωρίς να νυστάζει.
 
9. Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.
Κάθε φορά που επισκέπτεσαι ένα βιβλιοπωλείο και βλέπεις στους πάγκους και τα ράφια του τα μεγαθήρια της κλασικής –και μερικά της σύγχρονης λογοτεχνίας- ένα δέος καλό είναι να το νιώθεις. Και αν κουβαλάς και καλάμι μαζί σου, ας το αφήνεις στην ομπρελοθήκη ή στον καλόγερο του καταστήματος. Υπάρχουν πολλά και εξαιρετικά βιβλία, υπάρχει η οικονομική κρίση, υπάρχει και η διαφήμιση, το προμόσιον ενός βιβλίου, και τέλος υπάρχει ο μέγας κριτής, αυτός που αποφασίζει, ο αναγνώστης, που χρειάζεται κάποιο κίνητρο για να απλώσει το χέρι του στο δικό σου έργο. Το κίνητρο αυτό μπορεί να είναι μια καλή κριτική, το όνομά σου, η συμβουλή του ψαγμένου βιβλιοπώλη. Μπορεί ένα βιβλίο σου να πούλησε (αφορμή για καλάμι), και το αμέσως επόμενο όχι (λόγος να το πετάξεις). Ο συγγραφέας είναι διαρκώς ευάλωτος, έρμαιο των διαθέσεων της εποχής του και της αναγνωστικής μόδας. Επιπλέον πρέπει να είναι ευγνώμων που το βιβλίο του έχει πιάσει (θρασύτατα) στασίδι ανάμεσα σε Όμηρο (που βρίσκεται περίπου 3.000 χρόνια στην αγορά), Μπαλζάκ, Μπωντλέρ, Μπόρχες, Κάφκα και άλλα, πολλά, ιερά τέρατα της λογοτεχνίας. Το να κουβαλάς καλάμι λοιπόν, είτε είσαι καλός συγγραφέας είτε μέτριος είτε κακός, απλώς δείχνει ότι χρειάζεσαι… ψυχολογική υποστήριξη.
 
10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;
Καθείς στο μετερίζι του. Γράφεις εντίμως την άποψή σου για τον κόσμο και τη ζωή, αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν χρειάζεται να ανήκεις σε κανένα κόμμα, ούτε να επιτρέψεις να σε μετατρέψουν οι διάφοροι ‘’μεσάζοντες’’ υποχείριο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Κριτική στην εξουσία, ναι, στις κοινωνικές αδικίες, ναι, αλλά μακριά από στράτευση και ταμπέλες. Ας υπηρετεί η πένα σου τον άνθρωπο, ας είναι μια ενοχλητική αλογόμυγα για την εξουσία και όχι το μέικ απ της ή ένας θλιβερός υπηρέτης της. Την έχουν πατήσει αμέτρητοι στρατευμένοι, και μάλιστα ιδιαιτέρως ευφυείς άνθρωποι, οι οποίοι έβλεπαν παραμορφωμένη την πραγματικότητα και δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν τι συνέβαινε γύρω τους. Τα ιδεολογικά γυαλιά διαστρεβλώνουν την ικανότητα της ερμηνείας του περιβάλλοντος. Η λογική ανάλυση υποφέρει και η ευφυΐα αδυνατεί να αντιδράσει. Ούτε το ταλέντο σώζει. Το παρατηρούμε στην ιστορία, έχουμε αρκετά παραδείγματα, το βλέπουμε και γύρω μας σήμερα.
 
11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πως διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;
Συμφωνώ απολύτως ότι πρόκειται για δύο βασικά στοιχεία της δραματουργίας. Εντούτοις λογοτεχνία μπορεί να είναι και σπιρτόζικα παιχνιδίσματα της σκέψης, ευφυείς αναλαμπές,  παιγνιώδεις ή ‘’λοξές’’ προσεγγίσεις, απολαυστικές καταγραφές από διάφορες ενδιαφέρουσες ‘’τεχνοτροπίες’’ και αισθητικά ρεύματα. Προσωπικά διαχειρίζομαι το ερωτικό στοιχείο χωρίς εξιδανικεύσεις, όπως είναι στη ζωή. Υπέροχο, σαν μια γλυκιά αρρώστια, βασανιστικό ή επικίνδυνο, συνήθως σαν ένα τρένο που σε παρασύρει σε κόσμους που δεν έχεις φανταστεί. Ο θάνατος από την άλλη μεριά είναι τρομακτικός, κυρίως γιατί είναι αμετάκλητος. Οι ήρωες, οι χαρακτήρες των βιβλίων, μπορεί να υποφέρουν ερωτικά αλλά έχουν πάντα την πιθανότητα ή την ελπίδα να ‘’γιατρευτούν’’, να ερωτευτούν ξανά, να ανανήψουν, αλλά θα πεθάνουν μια φορά. Το μυθιστόρημά μου, ο δήμιος, είναι βασισμένο στο δίπολο ‘’έρωτας-θάνατος’’, και μάλιστα στην ακραία μορφή του. Με το αμετάκλητο τέλος, με έρωτα ή άνευ, ασχολούμαι εκτενώς στην επόμενη συλλογή διηγημάτων.
 
12.Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Ο  δήμιος (Κέδρος, 10η έκδοση)
‘’…Γύρω μου το σκοτάδι ήταν πυκνό και ο ουρανός γεμάτος βαριά, καταμέλανα σύννεφα, αλλά δεν παίρνω όρκο. Από ένα μικρό, νομίζω, παρεκκλήσι, κάπου μακριά, έβγαινε ένα υποκίτρινο –ή μήπως λευκό;- τρεμάμενο φως, και από το εσωτερικό του ακούγονταν οι πρώτοι ύμνοι της Σαρακοστής –τι άλλο θα μπορούσε να ήταν; Νομίζω ότι έψαλλαν την πρώτη καταβασία των Χριστουγέννων, τον ύμνο ‘’Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστόν εξ ουρανών απαντήσατε…’’, αλλά ενδέχεται και να σφάλλω. Είχα την αίσθηση ότι ίδρωνα, αλλά πώς είναι δυνατόν να ζεσταίνεται κανίς μια παγωμένη νύχτα του Νοεμβρίου; Ακούσθηκε, σε μικρή απόσταση ένα σκυλί να γαυγίζει, ίσως όμως να ήταν τσακάλι….’’
 
13.Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;
Η ερωτική παραφροσύνη του ήρωα. Η αλλοίωση της πραγματικότητας που του προκαλεί το πάθος του. Οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις σε έναν μορφωμένο και ορθολογιστή άνθρωπο, καθώς υποψιάζεται τη φριχτή αλήθεια που πρόκειται να αναδυθεί οσονούπω εμπρός του.  Δεν μπορεί να την αντέξει και έχει ήδη αρχίσει να φλερτάρει με την παράνοια. 
 
14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.
Θα ήθελα επιτέλους να σκηνοθετήσω δυο μεγάλου μήκους ταινίες, των οποίων έχω -σχεδόν έτοιμα- τα σενάρια. Ο κινηματογράφος είναι η άλλη μεγάλη μου αγάπη. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μείνουν στα συρτάρια.
 
15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.
Υπάρχουν πολλοί ορισμοί για το τι είναι τέχνη. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως τέχνη είναι η εκλεπτυσμένη δημιουργία. Η προσπάθεια του ανθρώπου να επέμβει, να βάλει την προσωπική του σφραγίδα στο περιβάλλον του, σαν να θέλει να σταματήσει  αυτή τη ρόδα που δε σταματάει ποτέ, τη ζωή. Τέχνη είναι όταν δημιουργείς κάτι με την ανάγκη και την αγωνία να το κάνεις όμορφο, να του δώσεις ένα σχήμα, μια μορφή που να ικανοποιεί πρώτα εσένα αλλά και θες να το χαρούν και άλλοι. Αυτό είναι τέχνη. Ό,τι γίνεται με μεράκι και αγάπη, ό,τι προκαλεί εντύπωση και αναστατώνει τις αισθήσεις –τις δικές σου και των άλλων- είναι τέχνη. Μετά έρχονται οι ερμηνείες και οι αξιολογήσεις: αυτό είναι καλή τέχνη, αυτό κακή, αυτό μέτρια, αυτό κιτς, αμέτρητοι όροι που προσπαθούν να περιγράψουν το έργο, σύμφωνα με τις αρχές και τους ‘’νόμους’’ που έχουν διαμορφωθεί για το κάθε είδος.
 
16.Υπήρξατε “αιρετικός” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;
Υπήρξα αιρετικός όταν έπρεπε και συμβιβαστικός όταν χρειάστηκε. Έχω μια φυσική τάση να αποφεύγω τις ακρότητες –γενικά το ακραίο, οπουδήποτε, είτε πρόκειται για την τέχνη, είτε την πολιτική ή τον έρωτα, παντού, το κοιτάζω με καχυποψία. Και σπανίως διαψεύδομαι. Τις περισσότερες φορές είναι fake, ψεύτικο ή προβληματικό. Θα πρέπει να είναι πολύ αληθινό, πολύ στέρεο και καλά δομημένο για να με πείσει ότι αξίζει. Οτιδήποτε (και οποιοσδήποτε).
 
17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;
Ο καλός αναγνώστης με άποψη και ικανοποιητική θεωρητική κατάρτιση, μπορεί να διαβάσει με κριτική ματιά μια βιβλιοκριτική. Ο μέσος ίσως να δυσκολευτεί ή και να παρασυρθεί, αλλά μπορεί και όχι. Σίγουρα η έμπειρη και διεισδυτική ματιά ενός επαγγελματία, που ασχολείται χρόνια με τη λογοτεχνία, μπορεί να καπελώσει έναν μέσο αναγνώστη. Βεβαίως πάντα καραδοκεί η καχυποψία για την ανάμειξη προσωπικών συμφερόντων, δημοσίων σχέσεων, συμπάθειας ή και αντιπάθειας προς τον συγγραφέα, που πιθανόν να έπαιξαν ρόλο στην σύνταξη μιας φιλικής ή ‘’εχθρικής’’ κριτικής. Γι΄ αυτό λοιπόν πριν αγοράσουμε ένα βιβλίο το τσεκάρουμε πρώτα: Διαβάζουμε οπισθόφυλλο, βλέπουμε αν μας ενδιαφέρει το θέμα, επιλέγουμε μερικές σελίδες και τις διαβάζουμε. Κάποιοι εκδότες προσφέρουν στο site τους το ‘’Ξεφύλλισέ το’’. Ο δικός μου εκδότης, ο Κέδρος, έχει. Διαβάζεις 20-25 σελίδες και αν δεν σε τραβήξει η ιστορία, αφήνεις το βιβλίο στην ησυχία του. Αν πάλι δεν έχεις ίντερνετ υπάρχουν ενημερωμένοι βιβλιοπώλες που σου λένε την άποψή τους, ενώ σε αρκετά βιβλιοπωλεία μπορείς να κάτσεις, να πιεις τον καφέ σου, να διαβάσεις κάποιες σελίδες από βιβλία που μπορεί να σε ενδιαφέρουν και να επιλέξεις με την ησυχία σου.
 
18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πως διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;
Απολαμβάνω τη χαρά και δέχομαι την επίσκεψη της λύπης -χωρίς να προσπαθώ να την αποφύγω- σαν ένα αναγκαίο κακό, μια προσωρινή πάθηση που πρόκειται να θεραπεύσει ο ‘’πανδαμάτωρ’’ χρόνος. Βιώνω την ευτυχία αργά, ηδονιστικά, προσέχοντας μην τη σπαταλήσω. Δυστυχώς οι ευτυχισμένες στιγμές εξατμίζονται ταχύτατα, ενώ οι δυστυχισμένες μπορεί να μας φορτωθούν για τα καλά. Η ευτυχία κρύβεται σε στιγμές ερωτικές, σε ταξίδια, σε μικρές καθημερινές επιτυχίες, αλλά εκεί που υπάρχει η ευτυχία, καραδοκεί, ανά πάσα στιγμή, και η δυστυχία. Η ευτυχία είναι καλοδεχούμενη και η δυστυχία αναπόφευκτη. Χρειάζεται μέτρο σε όλα. Δεν κουμπώνω πάντως την ευτυχία με την επιτυχία και τη δυστυχία με την αποτυχία. Και τις δύο άλλωστε, μπορείς να τις εκμεταλλευτείς δημιουργικά. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έχουν αναφερθεί εκτενώς και στις δύο όψεις του νομίσματος. Ο Επίκουρος μας συμβουλεύει να μην επιθυμούμε περισσότερα και να μην ανησυχούμε διαρκώς και οι Στωικοί να προσέχουμε τα πάθη μας. Μέτρο σε όλα λοιπόν.
 
19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;
Ίσως να μπορούν να ενισχύσουν την ανάγκη ενός ταλαντούχου ανθρώπου και να τον ενθαρρύνουν να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το γράψιμο. Η φόρμα όμως θα επιλεγεί από τον ίδιο το συγγραφέα και είναι αποτέλεσμα εντατικής δουλειάς. Συγγραφή ίσον ταλέντο συν πολλές σελίδες γραψίματος και πολλές ώρες διαβάσματος.  
 
20.Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κομφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το σινάφι και τους αναγνώστες του.
Η επιτυχία ενός συγγραφέα –καλώς ή κακώς, μας αρέσει δε μας αρέσει- είναι ανεξάρτητη από την εντυπωσιακή, ισχυρή ή γελοία προσωπικότητά του και από το αν είναι κομφορμιστής ή ασυμβίβαστος, γενναίος ή δειλός, επαρμένος ή μικρόνους. Νομίζω ότι το να σε αποδέχεται το σινάφι και οι αναγνώστες είναι μια ιδανική και σπάνια κατάσταση και πως ούτε ο κομφορμισμός ούτε η επαναστατικότητα μπορούν να συμβάλλουν σε αυτό.
 
21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.
Διαβάζετε. Με το διάβασμα αποκτάτε γνώση και εργαλεία ώστε να μπορείτε να ερμηνεύετε τη ζωή και το περιβάλλον σας, να έχετε κριτική στάση απέναντι στα καθημερινά δρώμενα και να μην είστε έρμαιο των ΜΜΕ και της κάθε λογής προπαγάνδας. Διαβάστε λοιπόν για τη βαθύτερη κατανόηση της ζωής, που είναι μικρή και μεγάλη, όμορφη και άσχημη, ενδιαφέρουσα και αδιάφορη, χαρούμενη και καταθλιπτική, ένα αναπαυτικό ή κουραστικό ταξίδι με θαυμάσιες ή θλιβερές στάσεις και φωτεινούς ή σκοτεινούς σταθμούς. 
.
Σας ευχαριστώ θερμά.
.
Δείτε & αυτά [κλικ στο όνομα]:
,
-Ελένη Στασινού: "Αρώσιμη γη"... -Αλέξης Σταμάτης: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». -Μάνος Κοντολέων: «Μην πιστεύετε όλα όσα λέω… Αναζητήστε και όσα κρύβω...». -Ελένη Γκίκα: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα» -Γρηγόρης Χαλκιακόπουλος: «Τα σωθικά της σκέψης»  -Φαίδων Θεοφίλου: «Η ποιότητα δεν θορυβεί…». -Γιάννης Καλπούζος: «Βεβαιότητες, βιαιότητες» -Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη: «Από την Ελλάδα στη Διασπορά πετώντας με τα φτερά της λογοτεχνίας». -Φώτης ΚατσιμπούρηςΔεν υπάρχουν 100% ειλικρινείς απαντήσεις στις συνεντεύξεις.-Νίκος Κυριαζής: «Χωρίς παιδεία, όχι δημοκρατία»... -Πασχαλία Τραυλού: «Γυμνό ψυχής…» Μαίρη Κόντζογλου«Εγώ πάντως μεγάλωσα με συγγραφείς που ήταν πεθαμένοι πολλούς αιώνες πριν…». -Βικτώρια Μακρή: «Μην πείτε στη μαμά μου ότι είμαι διαφημιστής, της έχω πει ότι είμαι πιανίστας σε μπορντέλο». -Τούλα Τίγκα: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». -Ευρυδίκη Αμανατίδου: «Πίστευε και μη, ερεύνα - Μάνθος Σκαργιώτης: "Ό,τι μας στερεί η ζωή μάς το προσφέρει γενναιόδωρα η τέχνη." - Κατερίνα Καριζώνη: «Χωρίς μάσκες» - Κώστια Κοντολέων:  «Ουδείς αναμάρτητος!!!» - Πασχάλης Πράντζιος: «Είμαι Ένα Ψέμα Που Λέει Πάντα  Την Αλήθεια»  - Γιώτα Φώτου«Οι αναγνώστες ολοκληρώνουν το κάθε βιβλίο». - Νίκος Φαρούπος: «Γράφω για να μαθαίνω, γράφω για να βοηθήσω τον αναγνώστη μου, αλλά κι εμένα τον ίδιο, να μάθουμε να ερμηνεύουμε – το δυνατόν - καλύτερα τον κόσμο…»
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/gkentzos-skylia-faroupos-17028/feed/
<![CDATA[Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Χρήστος Αντωνιάδης μιλά για τη παράσταση «Η Νύχτα είναι». Από 26/12 στο SourLiBooM]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xristos-antoniadis-sourliboom-17018/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xristos-antoniadis-sourliboom-17018/#comments +Fri, 09 Dec 2016 20:27:00 +0200 49 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xristos-antoniadis-sourliboom-17018/ Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Χρήστος Αντωνιάδης μιλά για τη παράσταση «Η Νύχτα είναι». Από 26/12 στο SourLiBooM

]]>
Ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Χρήστος Αντωνιάδης μιλά για τη παράσταση «Η Νύχτα είναι». Από 26/12 στο SourLiBooM

Ένα νουάρ έργο για τις συναισθηματικές εμπλοκές που παράγουν οι κυρίαρχοι αστικοί θεσμοί. Από μια άποψη, κάθε έργο είναι μια μελέτη τέτοιων αξεδιάλυτων εμπλοκών. 

Για τη θεατρική παράσταση «Η Νύχτα είναι» που θα παρουσιαστεί στο χώρο τέχνης SourLiBooM, απο 26 Δεκεμβρίου, ο συγγραφέας & σκηνοθέτης Χρήστος Αντωνιάδης, μιλά στην «Κ», ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…

Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;

Ο Πέτρος, ένας τυπικός εσωστρεφής διανοούμενος, δέχεται την «επίσκεψη» τριών ανθρώπων που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Οι επισκέψεις δεν είναι πραγματικές, καθώς οι παρουσίες στη σκηνή δεν είναι φυσικές. Αυτό δε σημαίνει ότι οι διάλογοι δεν είναι ρεαλιστικοί ή ότι πραγματεύονται ανύπαρκτα ζητήματα. Σε μια άλλη έκδοση θα μπορούσε ο πρωταγωνιστής να παίξει όλους τους ρόλους χωρίς ν’ αλλάξει κατ’ ουσίαν το έργο. Ας πούμε καλύτερα ότι πρόκειται για πρόσωπα (πατέρας, πρώην σύζυγός, ερωμένη) που έχουν ξεπηδήσει από το μυαλό του κι έχουν αποκτήσει μια οιονεί ανεξάρτητη  υπόσταση. Τους καλεί σε μια παρτίδα χαρτιά (αγωνία) και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συζητάει μαζί τους είτε γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο κοινό παρελθόν τους είτε πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή του πρωταγωνιστή  κατά τη διάρκεια της απουσίας τους. Μέσα από διενέξεις, ενίοτε και συγκρούσεις, ο καθένας προσπαθεί, από τη σκοπιά του, να βοηθήσει τον Πέτρο σ’ αυτή την κρίσιμη γι’ αυτόν περίοδο. Βεβαίως δεν υπάρχει κάποια λύση με την κλασσική έννοια του όρου. Ωστόσο οι ρήσεις του πατέρα στο τέλος του έργου συνιστούν μια απόπειρα ερμηνείας των όσων έχουν συμβεί. 

Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Νομίζω ότι τα έχω ήδη αποκαλύψει. 

Ποια ήταν η αφορμή που  ενέπνευσε τη συγγραφή ή το ανέβασμά της;
Ο αγαπημένος μου Ελί Φορ στην «Ιστορία της τέχνης» λέει ότι ένας καλλιτέχνης στην πραγματικότητα γράφει μόνο ένα έργο. Όλα τα επόμενα ουσιαστικά αποτελούν διορθώσεις του πρώτου. Το ίδιο νομίζω ότι ισχύει και για μένα. Θα πρόσθετα μόνο ότι ο συγγραφέας κάποιες φορές δε διορθώνει αλλά προσθέτει. Εγώ «πιάνω μολύβι» όταν αισθάνομαι ότι έχω να προσθέσω κάτι στα όσα έχω ήδη πει μέσα από τα βιβλία μου. Ας πούμε ότι η παράσταση, το θέατρο, μέσα από την «αναπαράσταση» αποτελεί ένα είδος ψυχόδραμα. Είναι μια πραγματικά διαφορετική εμπειρία. Αισθάνομαι να δανείζω την εμπειρία και τη σκέψη σε κάποιους ανθρώπους πάνω στη σκηνή, γεγονός από μια άποψη λυτρωτικό. Δεν ξέρω αν απάντησα ακριβώς. 

Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Ο στόχος μου είναι να τον εισαγάγω στο διανοητικό περιβάλλον του έργου. Θέλω να τον «αναγκάσω» να τοποθετηθεί στα θέματα που θίγονται, κυρίως στη θεωρητικοποίηση που προτείνει ο πατέρας. Όταν ο τελευταίος δηλώνει ότι «μισούμε γρήγορα αυτούς με τους οποίους συνδεόμαστε. Τους μισούμε γιατί μας ξέρουν» ή ότι «σχεδόν με πίκρα παρακολουθούμε τη δικαίωση μιας σωστής συμβουλής» θέλω να πετύχω το στρίψιμο του κεφαλιού του θεατή στον διπλανό του και μια σύντομη -χαμηλόφωνη ελπίζω- συζήτηση γι’ αυτό που μόλις ειπώθηκε.

Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το στοιχείο; 
Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει αναφορά στο σήμερα σε κανένα θεατρικό έργο, ακόμα και στο πιο παλιό. Η ανθρώπινη ψυχή -και μαζί όλες οι αγωνίες που συνιστούν τον πυρήνα της ύπαρξης- είναι κοινός τόπος για όλους τους ανθρώπους που έζησαν και θα ζήσουν. Αυτό που αλλάζει είναι οι τρόποι έκφρασης των ερωτημάτων. Για μένα, από το σωκρατικό «ουδείς εκών κακός» ως το «δεν είμαστε κακοί άνθρωποι, απλώς ερχόμαστε από κακό μέρος» του Mc Queen στο Shame, δεν υπάρχει ουσιαστική απόσταση. 

Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Προς διευκόλυνση του κοινού θα το χαρακτήριζα ψυχολογικό δράμα. 

Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Φιλοδοξώ να είναι τα οντολογικά ερωτήματα που εγείρει. 

Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Η εύρεση του χώρου, οι οικονομικές παράμετροι  και η προώθηση του έργου. 

Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Αν μπορούσα, θα σας μετέφερα τον τρόπο με τον οποίο με αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί μου. Διασκεδάζουμε κι αυτό μου αρέσει. 

Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Ίσως γιατί δεν κουράζομαι ποτέ να ακούω γνώμες για πράγματα που γνωρίζω ότι δεν έχουν λύση. Για όλα τα υπόλοιπα θα άνοιγα απλώς ένα εγχειρίδιο.
.
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/xristos-antoniadis-sourliboom-17018/feed/
<![CDATA[Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβας μιλά για το «Ας ερχόσουν για λίγο». Από 16/12 στο Ράδιο Σίτυ.]]> http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/dimitris-malissovas--16866/ http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/dimitris-malissovas--16866/#comments +Wed, 30 Nov 2016 13:04:00 +0200 37 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/dimitris-malissovas--16866/ Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβας μιλά για το «Ας ερχόσουν για λίγο». Από 16/11 στο Ράδιο Σίτυ.

]]>
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβας μιλά για το «Ας ερχόσουν για λίγο». Από 16/12 στο Ράδιο Σίτυ.

«Ασ’ τα τα μαλλάκια σου», «Ο μήνας έχει εννιά», «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», «Άρχισαν τα όργανα», «Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα», «Το τραμ το τελευταίο», «Μια ζωή την έχουμε», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα» και φυσικά το «Ας ερχόσουν για λίγο». Είναι μερικά από τα 40 τραγούδια - επιτυχίες του σπουδαίου συνθέτη και μαέστρου Μιχάλη Σουγιούλ που ακούγονται στο «Ας ερχόσουν για λίγο».  Την Ελλάδα του μεσοπολέμου ζωντανεύουν επί σκηνής ο Γιάννης Μπέζος, η Τάνια Τρύπη και 25 ακόμη συντελεστές, μέσα από μελωδίες και αφήγηση της ζωής του.
 
Για την μουσικοθεατρική παράσταση που θα παρουσιαστεί στην σκηνή του Ράδιο Σίτυ, απο 16 Δεκεμβρίου, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβαςμιλά στην «Κ», ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…
 
Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση.
Η ζωή και το έργο του συνθέτη Μιχάλη Σουγιούλ, παράλληλα με την ιστορία της Ελλάδας απο τις αρχές του αιώνα μέχρι και το 1958.
 
Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Μέσα απο την πορεία του Σουγιούλ, βλέπουμε  και το ξεκίνημα των σπουδαίων ανθρώπων που καθόρισαν το μουσικό μας θέατρο,όπως του Αλέκου Σακελλάριου, του Χρήστου Γιαννακόπουλου, της Σοφίας Βέμπο, της Σπεράντζας Βρανά, κ.α.
 
Πώς θα χαρακτηρίζατε το στίγμα της μουσικής παράστασης; Ποιο στοιχείο κυριαρχεί;
Το καλό Ελληνικό τραγούδι. Αυτό το τραγούδι που στάθηκε ανέπαφο μέχρι τις μέρες μας. Τα τραγούδια του Σουγιούλ δεν γράφτηκαν στο πόδι, για το εύκολο σουξέ.
Γράφτηκαν με συννένοχους όλους τους Έλληνες.
Γράφτηκαν για να εμπνεύσουν, να διασκεδάσουν, να παρηγορήσουν τους ανθρώπους. Το ‘’Άς ερχόσουν για λίγο’’ μας αποκάλυψε ότι συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι σήμερα.
 
Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή και το ανέβασμά της;
Οι κόρες του Μιχάλη, η Ηρώ και η Αλίκη Σουγιούλ. Έχοντας κάνει κάποια βιογραφικά έργα στο παρελθόν, με πλησίασαν και μου πρότειναν να κάνω κάτι για τον πατέρα τους. Και είναι πραγματικά συγκηνητικός ο αγώνας που κάνουν για την διαιώνιση του έργου του Σουγιούλ. Με αφοσίωση και αυταπάρνηση.
 
Η δομή του προγράμματος είναι αυστηρή ή ελίσσεται αναλόγως συνθηκών;
Είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση με αρχή μέση και τέλος. Ένα ολοκληρωμένο θεατρικό έργο δηλαδή. Η δομή του είναι καθαρά αυτή του musical. Βέβαια, μιλάμε για ένα Ελληνικό musical, στα μέτρα μας.
 
Πέρα από ψυχαγωγία, φιλοδοξείτε να μεταφέρετε κάποιο επιπλέον μήνυμα;
Η Ελλάδα σε όλα αυτά τα χρόνια, δέχτηκε και δέχεται πολλά χτυπήματα. Η Ελλάδα του Σουγιούλ όμως, είχε κάτι που εμείς οι νεώτεροι κινδυνεύουμε να το χάσουμε. Την ελπίδα. Αυτό είναι το ισχυρό μήνυμα του έργου. Να θυμηθούμε τις αξίες μας, τη δυναμή μας, το κέφι μας. Οι Έλληνες τα κατάφεραν στο παρελθόν σε πιο αντίξοες συνθήκες απο τις σημερινές. Τώρα είναι σαν να χάσαμε λίγο τον δρόμο μας, την ταυτότητα μας. Η παράσταση μας θυμίζει κάπου τον στόχο μας.
 
Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Η παράσταση αρχίζει και τελειώνει με το σήμερα. Υπάρχει μια φράση προς το τέλος που λέει: ’’Πάμε να πιούμε ένα ποτό; Γιατι αν δεν πάμε πάλι στο facebook θα ξημερώσω’’.
Η πρόταση στον θεατή είναι απλή.
Επικοινώνησε... Μίλησε... Ζήσε.
Κι έτσι μαγικά, τα πράγματα ίσως γίνουν καλύτερα...
 
Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
Η περίοδος του πολέμου του 1940 είναι ένα δυνατό σημείο της παράστασης, κατα τη γνώμη μου. Ίσως είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που αντιμετώπισε την κύρηξη του πολέμου σαν γιορτή. Δεν είναι τυχαίο που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη του. Αυτό στην παράσταση φαίνεται ξεκάθαρα.
 
Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Όταν έχεις αυτούς τους συνεργάτες, δεν υπάρχει καμμία δυσκολία. Όλοι, ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί, αγκάλιασαν την παράσταση με αγάπη απο την πρώτη στιγμή. Θα σταθώ όμως στον Γιάννη Μπέζο, που μαζί ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι και θα πω πως είναι μακράν η καλύτερη συνεργασία που έχω κάνει. Τον ευχαριστώ για την ασφάλεια που μου έδωσε και την πολύτιμη βοήθεια του.
 
Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
Είναι τόσα πολλά. Τα γέλια, οι πλάκες - απο τις πρόβες ακόμη. Αλλά και η συγκίνηση στο τέλος κάθε παράστασης. Σίγουρα αυτη η παράσταση θα μείνει γλυκά χαραγμένη στη μνήμη όλων μας. Εύχομαι και του κοινού...
 
Πώς  θα χαρακτηρίζατε με τρεις λέξεις το μουσικό κοινό της Θεσσαλονίκης;
Μόνο καλά λόγια έχω να πω. Έχω κάνει πολλές μουσικοθεατρικές παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη και πάντα το κοινό τις υποδέχτηκε με αγάπη.
Το κοινό της Θεσσαλονίκης δεν είναι αθώο. Είναι ένα υποψιασμένο κοινό, που ξέρει ακριβώς τι βλέπει, τι αποδέχεται, τι επικροτεί και τι αποδοκιμάζει.
 
Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Γιατί, ένα τέτοιο θέαμα μου ταιριάζει.
Είναι μια μεγάλη προσεγμένη παραγωγή.
Έχει μια έμπειρη δεκαμελή ορχήστρα υπο τη διεύθυνση του Γιάννη Παπαζαχαριάκη.
Έχει πολύ γέλιο, έχει συγκίνηση, έχει χορό και τραγούδι.
Έχει μια υπέροχη ιστορία και πολύ καλές ερμηνείες.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι, ότι για δυο ώρες, ξεχνάς.
Ξεχνάς και λύπες και προβλήματα...
Κι αρχίζεις να ονειρεύεσαι...
.
-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ
-ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΧΩΣ
]]>
0 http://kulturosupa.gr/index.php/interviews/dimitris-malissovas--16866/feed/